Τηλεοπτικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου

0

 

Με αφορμή την κόντρα που έχει ξεσπάει μεταξύ Ποδοσφαιρικών Εταιριών, Λίγκας και συνδρομητικού καναλιού, ας δούμε κάποια πράγματα πιο εξειδικευμένα και ιδιαίτερα. Ας δούμε ακόμα μια πτυχή των περιπλοκών που έχουν οι νόμοι της αγοράς και των επιχειρήσεων όταν μπλέκονται με τον αθλητισμό. Ας δούμε πως οδηγηθήκαμε σε ένα «τηλεοπτικό πρωτάθλημα», αφού ένα και μόνο πρόβλημα ρευστότητας της Forthnet (Νόβα) μπορεί να επιφέρει αλυσιδωτές επιδράσεις σε όλο το οικοδόμημα του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Σκεφτείτε μόνο ότι η ΠΑΕ Παναθηναϊκός έχει εκχωρήσει τμήμα από τα τηλεοπτικά του έσοδα στη τράπεζα Πειραιώς για το δάνειο που έχει πάρει, ή ότι όλες οι μικρομεσαίες ομάδες λένε ότι χωρίς τα έσοδα από την Νόβα δεν θα επιβίωναν οικονομικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν ενδιαφέρει και πολλούς μια τέτοια προσέγγιση όμως θεωρώ ιδιαίτερα ενδιαφέρον και χρήσιμη την κουβέντα που γίνεται με λίγους και εκλεκτούς, με αφετηρία τέτοια άρθρα.

 

Η λειτουργία συνδρομητικών καναλιών που δημιουργούνται με αφορμή την τηλεοπτική μετάδοση ποδοσφαιρικών αγώνων, μας βοηθάει να κατανοήσουμε πως και με ποια μορφή ένα μέρος της υπεραξίας που παράγεται από τους ποδοσφαιριστές και ιδιοποιείται, κατά πρώτο λόγο από τις Ποδοσφαιρικές Εταιρείες, περνάει στους ιδιοκτήτες των  καναλιών (συνήθως συνδρομητικών αλλά όχι απαραίτητα).

 

Ξέρουμε ότι η προβολή του ποδοσφαιρικού θεάματος από τα τηλεοπτικά κανάλια είναι η προβολή του προϊόντος που παράγει η βιομηχανία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Η λειτουργία τέτοιων καναλιών είναι να μετατρέπουν το ποδοσφαιρικό προϊόν του ποδοσφαίρου της αγοράς σε τηλεοπτικό θέαμα εμπορεύσιμο. Αν δεν υπήρχαν τέτοια τηλεοπτικά κανάλια, η βιομηχανία του ποδοσφαίρου θα έπρεπε να διαθέτει ένα συμπληρωματικό κεφάλαιο για να μπορεί να συνεχίζει την εμπορική εκμετάλλευση του ποδοσφαιρικού θεάματος που παράγει χωρίς διακοπές. Από μια άποψη, η βιομηχανία της τηλεοπτικής προβολής του ποδοσφαιρικού θεάματος είναι συμπληρωματική της βιομηχανίας του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, παρόλο που η μία βιομηχανία είναι χωρισμένη από την άλλη και παρόλο που είναι αντιμέτωπες, αφού η βιομηχανία της τηλεοπτικής προβολής εμφανίζεται με τη μορφή του κεφαλαίου μιας ιδιαίτερης ομάδας καπιταλιστών των μίντια. Δεν έχουν λείψει και παραδείγματα στο παρελθόν που συνδρομητικά κανάλια έλεγχαν και διοικούσαν ολόκληρες ομάδες, όπως στην περίπτωση ENIC – ΑΕΚ.

 

Ο χωρισμός του αναγκαίου αυτού τομέα, στην εμπορική εκμετάλλευση του ποδοσφαιρικού θεάματος, ως τομέας των τηλεοπτικών καναλιών που ανήκει σε ειδική ομάδα καπιταλιστών καναλαρχών, έχει αποτέλεσμα το συμπληρωματικό αυτό αξιοσέβαστο ποσό να είναι μικρότερο απ’ ότι αν κάθε ιδιοκτήτης ΠΑΕ κατείχε το αναγκαίο στην κυκλοφορία συμπληρωματικό κεφάλαιο και είχε τη δική του τηλεοπτική επιχείρηση εκμετάλλευσης του ποδοσφαιρικού θεάματος. Εδώ βλέπουμε τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Παναθηναϊκός που είναι ενεργός «παίκτης» των ελληνικών ΜΜΕ και όμως δεν μπαίνει καν στην διαδικασία να διεκδικήσει τα τηλεοπτικά δικαιώματα του ελληνικού πρωταθλήματος. Ίσως γιατί δεν υπάρχει προοπτική κερδοφορίας σε ένα μη συνδρομητικό κανάλι. Ένα κανάλι προσαρμοσμένο πάνω στο τηλεοπτικό θέαμα του ποδοσφαίρου, συγκεντρώνοντας τα δικαιώματα πολλών πρωταθλημάτων, τα προωθεί πιο εύκολα, με το μικρότερο δυνατό κόστος. Επίσης ένα τέτοιο κανάλι αγοράζοντας τα δικαιώματα από ένα πρωτάθλημα και πουλώντας τα στους πελότες του, μπορεί με τα ίδια χρήματα να αγοράσει τα δικαιώματα από ένα άλλο πρωταθλήματα. Έτσι με το κεφάλαιο του αντικαθιστά πολλά συμπληρωματικά κεφάλαια.

 

Το κέρδος λοιπόν, των αθλητικών τηλεοπτικών καναλιών είναι ΚΑΙ ΑΥΤΟ μέρος της υπεραξίας που παράγουν οι ποδοσφαιριστές. Η διανομή αυτής της υπεραξίας μεταξύ ιδιοκτητών ΠΑΕ και τηλεοπτικών καναλιών γίνεται όχι, βέβαια, ύστερα από μια «συλλογική συμφωνία», αλλά όπως γενικά γίνεται η διανομή της υπεραξίας μεταξύ των καπιταλιστών, δηλαδή με τον ανταγωνισμό των κεφαλαίων.

 

Κάπως έτσι λοιπόν στην Ελλάδα της ανεργίας και της υποαπασχόλησης έχουμε φτάσει να έχουμε ένα εκατομμύριο συνδρομητές τηλεοπτικών καναλιών την ώρα που τα γήπεδα αδειάζουν. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο η εκμετάλλευση των ραδιοτηλεοπτικών μεταδόσεων είναι μια από τις πλέον κερδοφόρες δουλειές. Το 48% των συνολικών εσόδων, δηλαδή 5,8 δις. από τα πέντε πιο δημοφιλή πρωταθλήματα της γηραιάς ηπείρου (Bundesliga Γερμανία, La Liga Ισπανία, Ligue 1 Γαλλία, Premier League Αγγλία και Serie A Ιταλία) προήλθαν από τα δικαιώματα των ομάδων σε ραδιοτηλεοπτικές μεταδόσεις.

 

ΚΑΙ τα τηλεοπτικά έσοδα λοιπόν βοηθούν στην δημιουργία ομάδων – εταιρειών δυο ταχυτήτων, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε βιομηχανία αφού αυτό επιβάλουν οι νόμοι της αγοράς. Η ψαλίδα δεν είναι μόνο ανάμεσα στα διαφορετικά πρωταθλήματα, αφού αν δει κανείς τη διαφορά των τηλεοπτικών εσόδων ανάμεσα στο Ελληνικό πρωτάθλημα και το Γερμανικό θα ζαλιστεί. Διαφορά υπάρχει και εντός των ακριβοπληρωμένων πρωταθλημάτων.  Στο Ισπανικό πρωτάθλημα τα τηλεοπτικά έσοδα έχουν μοιραστεί τα τελευταία χρόνιο σε Μπαρτσελόνα, Ρεάλ και Ατλέτικο σε αναλογία 7 προς 1 σε σχάση με τους υπόλοιπους. Είναι τυχαίο που κάποια από αυτές παίρνει και το πρωτάθλημα κάθε χρόνο;

 

Όποιος ενδιαφέρεται για παραπάνω στοιχεία μπορεί να διαβάσει εδώ στα Αγγλικά την 25η ετήσια έκθεση για το ποδόσφαιρο: Αnnual Review of Football Finance από το Sports Business Group της Deloitte.

 

 

 

ΥΓ. Αδέλφια μου ΑΕΚτζήδες το νου σας: ο χρόνος και οι υποσχέσεις αποκοιμίζουν την επαγρύπνηση.

 

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

[email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 

Comments are closed.