Το δάκρυ ενός κόσμου αλλιώτικου… κατέληγε πάντα σε αυτή τη γειτονιά!

0

Στρίψαμε τη γωνία βιαστικά με τον μπαμπά μου. Τον κρατούσα δυνατά… Η καρδούλα μου χτυπούσε σαν τρελή… 1973… Έξι χρονών… Το πρώτο μου ραντεβού από κοντά με την ΑΕΚ μου, στη γειτονιά των ονείρων!

Νέα Φιλαδέλφεια…

Ένα κιτρινόμαυρο μαξιλαράκι, φυστίκι αράπικο, μια καραμούζα και η μπλούζα της ΑΕΚ που είχαμε αγοράσει από τα αθλητικό κατάστημα του Μαρόπουλου και του Τζανετή.

Γράφει ο Νίκος Αγγελίδης

Ζαλιζόμουνα, κοιτούσα παντού, έψαχνα ανάμεσα στα Πολίτικα στέκια που είχαν πλημμυρίσει από κόσμο… να δω, να θαυμάσω, να χορτάσω όλα αυτά που μου έμαθε ο Παππούς μιλώντας μου για αυτήν, πάντα με δάκρυα στα μάτια.

Εκείνος στο αναπηρικό καροτσάκι δεν μπορούσε, δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει μαζί μου αυτό το ραντεβού με την ΑΕΚ μας.
Του το είχα τάξει. «Παππού, όταν μεγαλώσω θα σε πάρω να πάμε στην ΑΕΚ» και δώστου το κλάμα να μην έχει τελειωμό.

Δεν πρόλαβα…

Εκεί το Κυριακάτικο μεσημέρι όμως… με πατέρα μου, είχαμε φτάσει στο πιο ονειρικό σημείο του πλανήτη…

Ιστορίες από αυτές που με μεγάλωσαν, τις έβλεπα πλέον μπροστά μου. Για το πως μαντρώθηκε σε μια νύχτα το γήπεδο με τα γυμνά χέρια των Προσφύγων, για το πως μιλούσε στη μπάλα ο Νέστορας, για τον Μάγο Παπαϊωάννου. Ναι θα έβλεπα από κοντά τον Μίμη Παπαϊωάννου!

Ο αγώνας ξεκίνησε. Είχα τα μάτια κολλημένα πάνω στο μαύρο πουλί της ΑΕΚ, τον Γιώργο Σιδηρόπουλο, ένα από τα ινδάλματα μου… Και ένα και δυο και τρία γκολ έβαλε η ΑΕΚ στον Ηρακλή, μα τι σημασία είχε αυτό για μένα; Είχα ερωτευτεί τόσο δυνατά που ακόμη και η μπάλα στο πλεκτό μου φαινόταν πολύ μικρή εξέλιξη, μπροστά σε αυτό που ζούσα συνολικά.

Η πρώτη εικόνα του χορταριού ανεβαίνοντας από τη Θύρα 18, σκίρτημα καρδιάς… Ήθελα να κλάψω από χαρά, να τσιμπηθώ να δω αν ζω στην πραγματικότητα αυτή τη στιγμή… Ακόμη και τις τουαλέτες χάζευα που ήταν βαμμένες κιτρινόμαυρες… Πήγα τρεις φορές για κατούρημα…

Φεύγοντας, αφήνοντας πίσω τη Νέα Φιλαδέλφεια, κατεβαίνοντας την Δεκελείας, ένοιωθα ένα περίεργο συναίσθημα. Αυτό της αναμονής για την επόμενη συνάντηση μας και της θλίψης ταυτόχρονα που δεν μπορούσα να ριζώσω εκεί σε κάποια γωνιά, να μην πηγαίνω σχολείο, να μην τρώω, να μην κοιμάμαι τα βράδια, ακόμη και τους γονείς μου να μην βλέπω… Ήθελα να είμαι κοντά της, κάθε στιγμή. Ήθελα εκείνη. ΜΟΝΟ εκείνη. Με τα τρια μαγικά γράμματα και τα πιο όμορφα χρώματα του κόσμου…

Τα επόμενα ραντεβού ήταν κόντρα στον Άρη και τον Πανσερραϊκό. Κάθε στιγμή θυμάμαι. Η αποστολή στη Φιλαδέλφεια με το ταξί να μας περιμένει στη Λήμνου, για να μας μεταφέρει στον Παράδεισο. Απόλυτη ιεροτελεστία.

Κοιτούσα κάθε πετραδάκι, κάθε γωνιά, κάθε μαγαζί, τα ένοιωθα δικά  μου, κομμάτι της ζωής μου, της ζωής που ονειρευόμουνα να ζήσω…

Χρόνια αργότερα, ήρθε η ξενιτιά. Και εκεί μόνο αυτήν σκεφτόμουνα. Για αυτήν χτυπούσε δυνατά η καρδιά μου, ότι και αν έκανα…

Κρυβόμουνα θυμάμαι τις Πρωτοχρονιές μόνος μου και προσευχόμουνα να πάρει το πρωτάθλημα… Είχαμε χρόνια και τότε. Πολλά… Δέκα.

Αυτή τη γειτονιά των παιδικών μου ονείρων δεν την ξέχασα ούτε μια στιγμή, τριγυρνώντας κάτω από τους Δίδυμους Πύργους. Την κρατούσα γερά στη σκέψη μου, στη ζωή μου…

Στο Δωματιάκι του Whitestone με τον Θωμά Μαύρο πάνω από το προσκεφάλι στη θέση που άλλοι βάζουν εικονίσματα, ονειρευόμουνα πως και πότε θα μπορούσα να την ξανασυναντήσω.

Ξέρετε εμείς οι ξενιτεμένοι Ενωσίτες το πρώτο που κάναμε βγαίνοντας από το Ελληνικό, ήταν να ζητήσουμε από όποιον μας συνόδευε στο αυτοκίνητο, να κόψει για τα Φιλαδέλφεια και να βγεί από την Σμύρνης για να πέσουμε πάνω στην Σκεπαστή. Δεν περιγράφεται με απλά λόγια ούτε και αυτή η σκηνή ιεροτελεστίας, χρόνια μετά από εκείνο το πρώτο ραντεβού. Και την έκανα ζωή μου…

Τον Σεπτέμβρη του 2001, πήρα μια βαλίτσα άφησα πίσω ολόκληρη τη ζωή μου και ήρθα να την συναντήσω ξανά. Μια και καλή. Για πάντα κοντά της… Μια βαλίτσα μόνο, μια ζωή ξεχασμένη στο παρελθόν και το όνειρο να μην ξαναφύγω ποτέ από δίπλα της…

Ο δρόμος είχε μια μόνο ευθεία… Και οδηγούσε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Για να φτιάξω εδώ στον μαγικό τόπο της παιδικής ανεμελιάς, το σπίτι μου.

Το εισιτήριο έγραφε Νέα Υόρκη – Νέα Φιλαδέλφεια. Δίχως επιστροφή.

Αύριο που λέτε θα μαζευτούμε για να φωνάξουμε για γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Σαν ανέκδοτο μοιάζει… Να διεκδικεί η ΑΕΚ την πατρογονική της εστία… Η ιστορία μοιάζει σαν κακογραμμένο παραμύθι, αλλά την ζούμε.

Σε αυτούς που δεν σέβονται την ιστορία, θα πω μονάχα τούτο…. Δεν μπορεί κανείς και με τίποτα να ξεριζώσει την ιστορία, να την διαγράεψει ή να την παραγράψει… Μπορεί μονάχα να σταθεί εμπόδιο, για λίγο. Τα εμπόδια ξεπερνιούνται. Με μάχες και αγώνες…

Γήπεδο εκεί που τα όνειρα μας έγιναν μπάζα

Γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια

Γήπεδο για την ΑΕΚ, που να ανήκει στην ΑΕΚ!

 

 

 

 

Comments are closed.