Άννα Βάπτισμα: Ο κύκλος των χαμένων ποιητών

Κάθισε ο αχός της μάχης και κοιτάζουμε ήδη το ματς της Τετάρτης. Να διορθωθούν τα κακώς κείμενα και να περάσουμε στην επόμενη πίστα.

Σήμερα δεν θα ασχοληθώ με την μπάλα αλλά με τα πέριξ αυτής.

Να μοιραστώ σκέψεις μου μαζί σας όπως συνηθίζω.

Αφού έγιναν δηλώσεις από την πανύψηλη προσωπικότητα σε τέτοιο βαθμό που μάλλον είπε και αυτά που ΔΕΝ έπρεπε να πει, την σκυτάλη την πήρε κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας.

Εκεί ζήσαμε το Θέατρο του Παραλόγου του Πιραντέλο με κλάματα που ζηλεύουν και οι Μανιάτισσες μοιρολογίστρες.

Στην συνέχεια ο γιος του λιμανοκατόχου, ο δήμαρχος – οπερέτα, οι σφουγγοκωλάριοι αρδ και πάει λέγοντας, και πάει λέγοντας…

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ τα γήπεδα είναι χώρις κόσμο και η πάταξη του χουλιγκανισμού βρίσκεται σε ρυθμούς fast-track (βαθιά υπόκλιση με χειροκρότημα).

Αναρωτιέμαι λοιπόν.

Όλη αυτή η αίσθηση “απονομής δικαιοσύνης”, όλο αυτό το συναίσθημα “Στα όπλα αδέρφια, πάμε να πάρουμε την Πόλη” δεν δημιουργεί προϋποθέσεις έκθρυμες;

Όλο αυτό το κλάμα και ο οδυρμός δεν μπορεί να οπλίσει χέρια; Να ανοίξει κεφάλια;

Θυματοποιήθηκαν οι αιώνων θύτες και σκούζουν νυχθημερόν .

Και άντε εγώ, ή ο αντίστοιχος αντίπαλος οπαδός με την στοιχειώδη φαιά ουσία δεν ακούει, δεν επηρεάζεται.

Ο Μπάμπης ο Σουγιάς όμως και ο Άρης ο Μπετουγιας;

Δεν νιώθουν ότι πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους ακούγοντας τα λεγόμενα όλων αυτώ;

Οι “στρατοί” καλά κρατούν και το ξέρουν όλοι.

Σε περίπτωση ενός νέου θανάτου (με κλειστά τα γήπεδα, το τονίζω) ποιοι θα είναι οι ηθικοί αυτουργοί;

Ξεκινούν “τζιχάντ” χωρίς καμία αναστολή σε ένα κράτος που κοιμάται βαθιά …ή μάλλον ΚΑΝΕΙ ότι κοιμάται βαθιά και το μόνο που το αφορά είναι ….το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ.

Και κάτι καθαρά ποδοσφαιρικά και τόσο απλό. Θα δανειστώ τα λόγια ενός “μεγάλου ανδρός”

” Φτιάξτε ομάδες να μας κερδάτε”…

KARMA IS A BITCH