ΑΕΚάρα λατρεία, με την παρουσία γράφεις ιστορία!

Θαυμάζω στην ΑΕΚ, στον κόσμο της, αυτό που λέμε μεγαλείο. Βλέπω ακόμα εικόνες από το ματς της Κυριακής, θαυμάζω την ΑΕΚ, θαυμάζω τον κόσμο της, που κρατάει ακόμα σε καιρούς μαύρους και σε μια κοινωνία τιποτένια. Η κοινωνία να πέφτει τόσο χαμηλά, να κάνει πράγματα χάριν εντυπωσιασμού και μόνο. Και οι Κυριακές είναι μια αφορμή για ορισμένους να ασχολούνται με μικρότητες. Και βλέπουμε μια ΑΕΚ και τους οπαδούς της να παραμένουν ακέραιοι. Για εμένα, αυτό είναι ο πραγματικός άθλος της ΑΕΚ, που τον εκτελεί, κάθε χρόνο, σε κάθε αγωνιστική, σε κάθε Κυριακή, σε κάθε αγώνα. Κάποιοι το βλέπουν καθαρά αγωνιστικά και είναι απλά αγώνες. Για άλλους είναι επίδειξη ισχύος, δύναμης. Για άλλους είναι μια υγιής αντανάκλαση της καθημερινότητας, μια έκφραση της ζωής, μια προσωρινή απαλλαγή από τα άγχη μας. Είναι και το γήπεδο ένα σχολείο.

Και στο εξωτερικό. Βλέπω μια ΑΕΚ να παρουσιάζεται με αξιοπρέπεια. Είδα τους οπαδούς της στο Βέλγιο να τους συμπεριφέρονται οι αστυνομικοί σαν εγκληματίες, και αυτοί να στέκουν σαν ΑΕΚτζήδες. Δεν με νοιάζει κιόλας τι θα κάνει η ΑΕΚ σήμερα με τη Φιορεντίνα. Βλέπω όλον αυτό τον λαό της ΑΕΚ να τραγουδά, να έχει ξεσηκώσει όλη τη Βόρεια Ιταλία, και χαμογελάει το είναι μου. Ο ίδιος ο κόσμος γράφει ιστορία, με την αγάπη του και τα χιλιόμετρα που διανύει για να φωνάξει το όνομά της.

Πολλή συγκίνηση για τον Μανόλο την περασμένη Κυριακή. Στο μυαλό μας ήρθανε εκείνες οι στιγμές από το 2018 όλων των ηρώων, των Λιβάια, Βράνιες, Μπάρκα, Κονέ, Τσιγκρίνσκι… Μια βραδιά ακόμα πιο ΑΕΚ από ότι την περιμέναμε.  Βραδιά Μανόλο.

Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει που λένε. Η ιστορία έγραψε με ανεξίτηλα γράμματα. Όσα “Γκράθιας” και να σου πούμε, δεν φτάνουν να σου εκφράσουμε ακόμα και εφτά και εκατόν εφτά χρόνια μετά την ευγνωμοσύνη μας και την αγάπη μας. Και είμαστε ακόμα πιο περήφανοι γιατί μπορούμε να σε καλωσορίζουμε πλέον και σπίτι μας. Το “welcome home” που είδα ανάμεσα στον κόσμο, τελικά ίσως να είναι καλύτερο και από ευχαριστώ. Για εσένα Μανόλο, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα λιγότερο.

Κι έτσι λοιπόν, άλλη μια Κυριακή, που δεν μείναμε χωρίς να δακρύσουμε. Μανόλο και κόσμος είχαν γίνει ένα. Μια βραδιά Α λληλοσεβασμού, Ε υγνωμοσύνης, Κ οσμιότητας.

…και συνεχίζουμε. Μέχρι το επόμενο μάθημά μας. Η ΑΕΚ έχει πάρει και παίρνει πολλά μαθήματα, μέσα από τόσα και τόσα που την έχουν βρει. Μα διδάσκει κιόλας. Με την στάση και με την παρουσία της. Συνέχισε ΑΕΚάρα μας! Η ιστορία είναι τώρα!

iRia