Για να γυρίσει η ΑΕΚ θέλει δουλειά πολύ

0

 

Κάποτε ήμουν προκατειλημμένος με τους αντίπαλους οπαδούς και θεωρούσα ότι η σκληρότητα και το να μην με επηρεάζουν τα βάσανα και οι πίκρες των άλλων οπαδών είναι μια ασπίδα για να μπορώ να είμαι καλά σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

 

Σήμερα έχοντας και δυο παιδιά που χωρίς κανέναν ενδοιασμό μεγαλώνουν ως οπαδοί της ΑΕΚ, η άποψή μου για τα πράγματα και ελπίζω και η στάση ζωής μου έχει αλλάξει τελείως:

 

Πρώτον θεωρώ ότι η άσκοπη βία είναι ότι χειρότερο για το ανθρώπινο είδος και κατά συνέπεια δεν βλέπω να έχουν λόγο ύπαρξης στη ζωή ενός οπαδού τα μπάχαλα και τα πεσίματα στους αντίπαλους οπαδούς, που για χρόνια μονοπωλούν το ενδιαφέρον διάφορων οπαδών όλων των αποχρώσεων.

 

Δεύτερον όχι απλά δεν θέλω να είμαι προκατειλημμένος με τους αντίπαλους οπαδούς αλλά δεν πιστεύω ότι οι οπαδοί είμαστε διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον αφού κάτω από τις ίδιες συνθήκες όλοι αντιδρούμε περίπου με τον ίδιο τρόπο και…

 

…τρίτον θεωρώ πλέον την συμπόνια και την αλληλεγγύη στη λαίλαπα του «αθλητισμού» των αφεντικών, σημαντικό εργαλείο για την ευτυχία μου καθώς αυξάνει την αυτοεκτίμησή μου και μου επιτρέπει να βλέπω το χώρο του αθλητισμού ως ένα σύνολο που πρέπει να βοηθήσω στην βελτίωση του και όχι σαν μια ζούγκλα που επιβιώνεις πατώντας επί πτωμάτων, αναγκασμένος να ενταχθείς στον ιδιωτικό στρατό του πατερούλη της δικής σου ομάδας.

 

Τελικά νομίζω πως έχω κατανοήσει αυτό που έλεγε ο Σωκράτης:  ότι αν θες να αλλάξεις τον κόσμο άλλαξε ο ίδιος, και με αυτό εννοούσε μάλλον ότι όταν αλλάζεις ο ίδιος αλλάζει και ο τρόπος που βλέπεις τον κόσμο άρα αλλάζει ο κόσμος στα μάτια σου. Πλέον οι αντίπαλοι οπαδοί γύρο μου δεν είναι εχθροί που προσπαθούν να με βλάψουν για να επωφεληθούν ικανοποιώντας την καλλιεργούμενη από το σύστημα μισαλλοδοξία τους, αλλά πλάσματα που έχουν εγκλωβιστεί σε ένα φαύλο κύκλο βίας, καχυποψίας, ανταγωνισμού και μοναξιάς που αποστολή μου ως νοήμον ων είναι να σπάσω.

 

Σκεφτείτε λίγο διαφορετικά για την ΑΕΚ που ζούμε. Οι πράξεις είναι απλώς φυσικό επακόλουθο.

 

Αισθάνομαι την ανάγκη να εστιάσω σε όλα αυτά απλά για το γεγονός ότι, ως οπαδός που γεννήθηκα και μεγάλωσα στο ποδόσφαιρο των αφεντικών (έστω και στα πρώιμα – άγουρα βήματα του στην αρχή), δεν βρέθηκα στο απυρόβλητο της ιδεολογίας των κερδοσκόπων και των υπαλλήλων τους. Ακόμα χειρότερα, στη μισαλλόδοξη οπαδική εκδοχή αυτής της επαίσχυντης ιδεολογίας. Χρειάστηκε προσωπικός αγώνας για να αντικαταστήσω την εμπορευματοποιημένη περί της ΑΕΚ αντίληψη, ζώντας ταυτόχρονα μέσα σ’ αυτήν. Σε μια κοινωνία που όλα αγοράζονται, είναι πολύ εύκολο να γίνεις δικός τους, είτε επειδή την ΠΑΕ που εκμεταλλεύεται τη δική σου ομάδα την έχει κάποιος που μπορεί να αγοράζει, είτε επειδή ονειρεύεσαι τη μέρα που θα έρθει ο πανίσχυρος μεγιστάνας να τους αγοράσει όλους.

 

Συνήθης συνέπεια, ο ατομικισμός, η αδιαφορία για το όλο οικοδόμημα. Αυτό το φαινόμενο είναι σύμφυτο του αστικού αλλά και (σε χειρότερη μορφή), του μικροαστικού «αθλητισμού». Είναι η σειρήνα που μας τραγουδά κι εμείς την ακούμε ολημερίς. Οι πιο πολλοί, ακολουθούν το τραγούδι. Οι πολύ λιγότεροι, αντιστέκονται αναζητώντας και παλεύοντας για κοινές αξίες. Όμως, ακούν και το τραγούδι της κοινωνίας που ζουν. Κάτι σαν τον ύμνο του Τσάμπιονς Λιγκ. Ένα τραγούδι που μας τραβά πίσω, στο βόλεμα, στο εύκολο, στο εφικτό, στο άμεσο, στο αναίμακτο.

 

Ο καιροσκοπισμός βρίσκεται μέσα σε όλους. Χαϊδεύει τις πληγές μας και τροφοδοτεί τον οπαδικό εγωισμό μας. Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν, ή, ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν… ή, ποιός είσαι συ ρε ούγκανε της εξέδρας που θα καθοδηγήσεις εμένα τον τεχνοκράτη της ΠΑΕ; Η εμπορευματοποίηση είναι ο δηλητηριώδης κισσός που σκοτώνει το δέντρο, δίχως το δέντρο να γνωρίζει πως πεθαίνει. Όσο θα εξουσιάζει η ιδεολογία των αφεντικών, ο τυχοδιωκτισμός θα γυρεύει το μερίδιο του από τα λάφυρα. Αυτό είναι το ζητούμενο, να μη γίνουμε εμείς και η ΑΕΚ, λάφυρα. Γιατί το λάφυρο, προκύπτει πάντα από λεηλασία.

 

Για να γίνει η ΑΕΚ ένας ήλιος παραπάνω που θα έρχεται τα πρωινά του χειμώνα, θέλει δουλεία πολύ. Για να μη βιαζόμαστε να φύγουμε πριν σφυρίξει για τελευταία φορά ο διαιτητής, αλλά να ξεμένουμε μετά το τέλος στην εξέδρα, βλέποντας το γήπεδο να αδειάζει χαμογελαστοί, ελπίζοντας για όλα, θέλει δουλεία πολύ. Για να εισβάλουν οι αντάρτες στην κερκίδα, αποκαλύπτοντας το κίτρινο και το μαύρο, που’ χουν από καιρό βουλιάξει στο γκρι των ημερών, θέλει δουλεία πολύ.

 

ΥΓ.: «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 

 


Comments are closed.