Γράμμα σε έναν φίλο…

Σέρχιο, Mi amigo,

Στο μακρινό 2017 μας πρωτοήρθες και φάνηκε από την πρώτη στιγμή ότι η σχέση μας θα είχε “ειδικό βάρος”

Πολεέαγες με τον εαυτό σου, τα πάθη σου και προσπαθούσες να αποδείξεις ότι είχες μερίδιο συμμετοχής στο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Η ΑΕΚ αποδείχθηκε η “Βαλχάλα” σου και εμείς οι οπαδοί το “στήριγμα σου”.

Σωρεία παικτων έχουν βάλει τα κιτρινόμαυρα, ελάχιστοι όμως έχουν αυτόν τον αδιόρατο, αδιευκρίνιστο δεσμό με ‘μας τους οπαδούς. Εσύ ήσουν ένας από αυτούς. Αν το ανταπέδωσες; Και με το παραπάνω φίλε μου.

Δεν ήταν οι ποδοσφαιρικές σου ικανότητες, η πειθαρχία σου να αποδώσεις σε όποια θέση χρειαστεί. Ήταν αυτή η φλόγα στο μάτι που έχει μόνο ο οπαδός όταν βλέπει την αγαπημένη του ομάδα. Ήσουν ο εκπρόσωπος μας μέσα στο γήπεδο, ένιωθες τι σημαίνει δικέφαλος Αετός και ας ερχόσουν από εντελώς διαφορετική κουλτούρα

Περασαμε και δύσκολα, πέρασες δύσκολα αλλά δεν εγκατέλειψες ποτέ.

Ταυτόχρονα, μέσω του Άλκη και του Μιχάλη, έδειξες κ το όμορφο του χαρακτήρα σου και τον σεβασμό που πλέον θεωρείται ένα χαμένο χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους.

Όλα τα ωραία όμως και τα παραμυθένια κάποτε τελειώνουν. Καλώς ή κακώς το ποδόσφαιρο είναι κυνικά επαγγελματικό. Όποτε οι δρόμοι μας χωρίζουν.

Εύχομαι προσωρινά. Πάντα να ξαναγυρνάς στα μέρη που αγάπησες και αγαπήθηκες πραγματικά.

Εγώ προσωπικά θα σε έχω πάντα στην καρδιά μου. Κυρίως γιατί είδες αυτό που βλέπω. Ένιωσες ότι ένιωσα.

Όπου κ να πας, το τονίζω αυτό, ΟΠΟΥ και να πας, θα έχεις την ευχή μου και τον σεβασμό μου.

Στιγμές με σένα υπάρχουν πάμπολλες στα ενσταντανέ του μυαλού μου. Ξεχωρίζω δύο. Το γκολ στην Τούμπα και το γκολ στη Δυναμό…

Te extrañaremos Chino

Άννα Βάπτισμα