Είμαι ένα κασκόλ…

Είμαι ένα κασκόλ. Χειροποίητο, όχι ντεμέκ. Έχω φτιαχτεί με απόλυτη αγάπη και κόπο.
Η κάτοχος μου είναι μια τύπισσα τρελή με την ομάδα της που με έχει πάει χιλιόμετρα μακρυά. Χοροπηδάω μαζί της σε χαρά και κρέμομαι σαν αγγούρι ακούγοντας μπινελίκια σε δύσκολες καταστάσεις.

Από χθες είμαι στα όρια της κατάθλιψης. Έμαθα, μέσω της τύπισσας, ότι θα αργήσω να ξαναπάω γήπεδο γιατί μένω σε μια χώρα που όλα τα προβλήματα μετατοπίζονται άλλου και οι ευθύνες είναι γιουχου.
Το άθλημα που υπηρετώ έχει χρισμένους ” βασιλιάδες”. Τα ξαδέρφια μου τα θαλασσινά κρέμονται σε λαιμούς ελαφρώς κακομαθημένους που δεν έχουν μάθει να χάνουν και μανουριαζουν.
Βλέπετε, στόλιζαν μονίμως κούπες απόκτημενες με ” κόπο και ιδρώτα “. Και οι αλλαγές πονάνε και σφάζουν.

Το άθλημα που υπηρετώ έχει και άρχουσα τάξη. Που παίρνει αποφάσεις για το ” καλό μου” . Έλα όμως που το “καλό μου ” πολλές φορές εξυπηρετεί άλλους σκοπούς.
Έλα όμως που οι αποφάσεις αυτές είναι του ποδαριού ενίοτε.
Που τσουβαλιάζουν όλη την κασκωλοοικογένεια. Που δεν ξεχωρίζουν την ήρα από το στάρι.
Αποφάσεις που είναι μόνο για το θεαθήναι και τα φώτα της δημοσιότητας χωρίς να δίνουν καμία λύση στο οποίο πρόβλημα υπάρχει.

Μίλησα προχθές με τα ξαδέρφια μου. Κρυφά να μην με ακούσει η Άννα και στεναχωριέται.
Συμφωνήσαμε ότι περάσαμε όμορφες στιγμές στα γήπεδα μας τον τελευταίο χρόνο.
Ανεμίσαμε, χοροπηδήσαμε μαζί με τους humans, κρεμαστήκαμε σε κερκίδες, μπλέξαμε σε υπέροχους χορούς. ΟΛΟΙ ΜΑΣ.
Συμφωνήσαμε επίσης ότι σε καυγάδες και επεισόδια, εντός των αγωνιστικών χώρων, δεν πολυβρεθήκαμε και είχαμε την αίσθηση ότι όλα τα κακά τα αφήσαμε πίσω μας.

Ρε παιδί μου όμως το συγγενικό κασκόλ μας έχει άλλη γνώμη και έχει ανεβάσει το λάβαρο κάποιας επανάστασης. Μας έχει σπάσει τα μέζεα μας μιας και δημιουργεί συνεχώς προβλήματα με άσχημη κατάληξη.

Ενώ, λοιπόν θεωρούσαμε ότι εμείς τα υπόλοιπα ξεχωρίζουμε, έρχεται ένας τύπος (πωπωπω η αφεντικίνα μου συνεχώς τον σιχτιρίζει) που αποφασίζει ΓΙΑ ΟΛΑ ΜΑΣ!

Κλείνει τα γήπεδα καθ δεν έχω που να πάω τώρα.
Λες και αν κρεμαστούμε σε λαιμούς παράξενους δεν μπορούμε να κάνουμε φασαρίες ΕΚΤΟΣ των γηπέδων. Λες και αν κρεμαστούμε σε λαιμούς παράξενους δεν μπορούμε να πάμε σε άλλα αθλήματα (που παραμένουν με κόσμο στις κερκίδες) να κραιπαλιάσουμε εκεί.

Τι να πω; Δεν τους κατανοώ απόλυτα μερικές φορές τους humansΟύτε τις αποφάσεις τους. Βλέπετε και εγώ και η αφεντικίνα μου βλέπουμε μόνο αυτό που έχουμε μπροστά μας. ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ.
Συμφέροντα, προσπάθειες να κρατηθούν ομάδες που παραπέουν ντε και καλά στον αφρό, εξυπηρετήσεις κλπ κλπ δεν υπάρχουν στο δικό μας εγκεφαλικό φάσμα.

Το ίδιο λένε και τα ξαδέρφια μου. Γιατί η αγάπη για την ομάδα, η ανάγκη να βρεθούν φίλοι να πάνε στο γήπεδο μαζί μας, οι ποδοσφαιρικές Κυριακές είναι κοινές.

Κάνοντας και λίγο μια μαντάμ που λέγεται Πυθία θα πω ότι όλο αυτό θα γυρίσει μπούμερανγκ και θα φτιάξει άσχημες καταστάσεις.
Η Άννα πάντως πάει και έρχεται βρίζοντας και μιλώντας για “παπάρες, για διαφύγοντα κέρδη, σφουγγοκωλάριους και άχρηστους “και κάτι αλλά που δεν πολυκαταλαβαίνω”.

Η μόνη μου παρηγοριά είναι ότι την Πέμπτη πιστεύω ότι θα ανεμίσω ανέμελο και χαρούμενο μιας και η μπάλα συνεχίζεται καθ η αρμάδα του Αλμέιδα πάει για την μάχη της χρονιάς. Βλέπετε στον κόσμο των άουτ, των γκολ, των overlaps, των εξτρέμ και των φορ η βρωμιά δεν υπάρχει
Εκεί υπερισχύει η ικανότητα και η τύχη. Τόσο απλά!!!

ΦΟΡΤΣΑ ΜΩΡΗ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ …ΦΟΡΤΣΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΑ!!!

Άννα Βάπτισμα