Είσοδος στην εποχή των τεράτων

Η δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν συνιστά απλώς μια κυνική ομολογία δουλικότητας στα συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Συνιστά μια πρόθεση συνέργειας σε κατάφωρες καταπατήσεις του διεθνούς δικαίου και εμπέδωσης του δικαίου του ισχυρού. Ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι απλώς τσιράκι, είναι μαντρόσκυλο με ρόλο.

Η φράση του Μητσοτάκη “This is not the time to comment on the legality of the recent actions” δεν αποτελεί μια χρονική μετάθεση του τελικού απολογισμού, αλλά ένα κανονικό ξέπλυμα της επέμβασης στο Καράκας και της απαγωγής με όρους μαφίας του αρχηγού ενός κράτους. Δεν ξέρω αν νιώθει ο Μητσοτάκης τη βαρύτητα των λέξεων που διάλεξε, αλλά μάλλον δεν έχει καταλάβει το ποια επικίνδυνη πόρτα επέλεξε να ανοίξει.

Ένας κόσμος όπου το δίκαιο λογίζεται με όρους στρατιωτικής ισχύος, δεν είναι ένας κόσμος ανθρώπων, αλλά ένας κόσμος τεράτων. Ένας κόσμος όπου όλοι είμαστε εν δυνάμει θύτες και θύματα για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και των κερδών τους. Και η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει μπει για τα καλά στην τερατογένεση, με τα αδιανόητα εξοπλιστικά προγράμματα και τα χαριεντίσματα με τους μεγαλύτερους σφαγείς αυτού του κόσμου, από το Νετανιάχου μέχρι τον Τραμπ.

Οι αγωνιζόμενοι λαοί από τη Γάζα μέχρι το Καράκας είναι ο τελευταίος παλμός ενός κόσμου που εκπνέει. Είναι η τελευταία αμυδρή ελπίδα ότι δεν είμαστε απλώς καύσιμη ύλη στα κανόνια των ιμπεριαλιστών, αλλά αγωνιζόμενοι άνθρωποι που παλεύουμε για ειρήνη και αλληλεγγύη, ότι μπορούμε να σταθούμε απέναντι στο τέρας χωρίς να σκύψουμε το κεφάλι.

Το σημαντικότερο εργαλείο σε αυτή την άνιση μάχη είναι ο διεθνισμός. Η αλληλεγγύη των λαών απέναντι στη συνέργεια των μακελάρηδων του πλανήτη.

Αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο λαό της Βενεζουέλας.