Επαναστατικός τουρισμός…

Όντως δεν περίμενα αυτή η αποστολή να τελειώσει έτσι. Γράφει ο Νίκος Αγγελίδης

Ή κάπως έτσι… Ξέρετε στη μάχη των χαρακωμάτων ξεχνιέσαι, αλλά κάπου στο βάθος του μυαλού σου κρατάς γερά τα συναισθήματα… Νιώθεις μια ανεξήγητη έλξη μέσα στην ένταση και το πάθος. Είναι η αποθηκευμένη στο βάθος του μυαλού σου έλξη για αυτά που αγαπάς, αυτά που σε σέρνουν κοντά τους ανεξέλεγκτα, αυτά τα μικρά πράγματα που σου ομορφαίνουν τη ζωή…

Δεν είχα ξαναδεί από κοντά μια Dino του 1967. Την ίδια ηλικία έχουμε…

Ο Αριστείδης οδηγώντας μας προς την έξοδο της πόλης των Ιωαννίνων από τη Βιομηχανική ζώνη, της έδωσε να καταλάβει… Την άνοιξε όσο δεν έπαιρνε… Και η Ιταλίδα κυρία, εξαφανίστηκε σαν αστραπή… Η Granma (η νεομοντέρνα Alfa της “γιαγιάς”) αγκομαχούσε πίσω από τις διπλές εξατμίσεις της Dino.
Το υπέροχο τουρκουάζ χρώμα εξαφανιζόταν στον ορίζοντα… Μια αποστολή από τις σημαντικές της ζωής μου ολοκληρωνόταν έτσι, σαν δώρο προς εμένα, με τρόπο απόλυτα ηδονικό…

Στο τέλος της τελευταίας μας εκπομπής από τα Γιάννινα με πλησίασε ένας άγνωστος… “Γεια σου με λένε Αριστείδη, είμαι αλληλέγγυος, σας παρακολουθώ από την πρώτη ημέρα… Ξέρω ότι έχεις τρέλα με τα παλιά ιταλικά αυτοκίνητα… Θέλεις να έρθεις να σου δείξω μια Dino;” μου είπε και εγώ ζούσα για εκείνη τη στιγμή πλέον. Ήθελα έτσι κι αλλιώς να χαλαρώσω πια. Να βρεθώ στο δικό μου μαγικό κόσμο…

Διαβάστε το υπόλοιπο σχόλιο στο ert-proini-enimerosi.blogspot.gr