EDITORIALS
Η Αγάπη, ο Έρωτας, η Καψούρα η αληθινή, η παντοτινή, θα νικάει πάντα τις προδοσίες
Εμείς εδώ στην ΑΕΚ, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχουμε μεγάλη αγάπη για τα πρόσωπα που με κάποιο τρόπο συνδέονται μαζί της και μαζί μας. Δεν είναι όμως μια περίπτωση προσωπολατρίας όπως πολλοί μας κατηγορούν.
Η διαφορά ανάμεσα στην προσωπολατρία και σε αυτό που συμβαίνει στην ΑΕΚ είναι ουσιαστική και βαθιά αξιακή. Στην προσωπολατρία, το άτομο μπαίνει πάνω από το σύνολο και τη φανέλα. Στη δική μας περίπτωση, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: τα πρόσωπα αγαπιούνται επειδή γίνονται φορείς των ιδεών, της ιστορίας και του ήθους του συλλόγου.
Η αγάπη για ένα πρόσωπο (παίκτη, προπονητή ή παράγοντα) δεν είναι λατρεία προς την προσωπικότητά του καθαυτή, αλλά αναγνώριση του τρόπου με τον οποίο υπηρέτησε την ιδέα της ΑΕΚ. Το πρόσωπο γίνεται ο καθρέφτης των δικών μας συναισθημάτων, της προσφυγικής μνήμης, της ανυποταξίας ή της αφοσίωσης.
Στην προσωπολατρία, ο «ηγέτης» έχει πάντα δίκιο. Στην ΑΕΚ, η σχέση αυτή είναι συναισθηματική συμβολή: αν κάποιος προδώσει τις αξίες ή το συναίσθημα του κόσμου, η αποκαθήλωση είναι ακαριαία. Αυτό αποδεικνύει ότι το σημείο αναφοράς ήταν πάντα ο σύλλογος, όχι το άτομο.
Δεν πρόκειται για «είδωλα» με την εμπορική ή επιφανειακή έννοια, αλλά για ανθρώπους που γίνονται μέρος της συλλογικής μνήμης και της «οικογένειας». Τους αγαπάτε όπως αγαπάει κανείς έναν δικό του άνθρωπο που μοιράστηκε μαζί του τις ίδιες χαρές, τις ίδιες πίκρες και τις ίδιες αρχές.
Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα εδώ μιλάμε για Αγάπες καταλυτικές. Αγάπες αδηφάγες. Ρουφούν ηδονικά η καθεμιά το μερτικό της απ’ τη ζωή της οπαδικής μας καθημερινότητας, κωφεύοντας στην κραυγή της.
Η αγάπη για την ΑΕΚ δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά ένας βιωματικός μηχανισμός που καταλαμβάνει το είναι του οπαδού της.
Η αδηφαγία αυτής της αγάπης δεν είναι καταστροφική με την αρνητική έννοια. Είναι η ολική αφοσίωση που απαιτεί το συλλογικό συναίσθημα. Όταν μια τέτοια αγάπη «ρουφάει» το μερτικό της από την καθημερινότητα, δείχνει ακριβώς ότι η ταυτότητα του οπαδού της ΑΕΚ δεν διαχωρίζεται από την ίδια του τη ζωή.
Δεν είναι προσωπολατρία. Είναι η ανάγκη μας να ακουμπήσουμε όλη αυτή την ορμή πάνω σε εκείνους που, έστω για λίγο, γίνονται οι φορείς του δικού μας πάθους.
Πώς να ισορροπήσει ένας οπαδός πάνω στην αγάπη που γίνεται λατρεία, όταν εκείνα τα πρόσωπα, όσο βρίσκονται σε βιοποριστικό περιβάλλον επαγγελματικών σχέσεων, ακροβατούν στη λεπτή γραμμή που τα χωρίζει απ’ το μίσος;
Ολοζώντανη μπροστά μας αγαπημένα μου αδέλφια η θεμελιώδη σύγκρουση ανάμεσα στον ρομαντισμό του οπαδού και την κυνική πραγματικότητα του επαγγελματικού αθλητισμού.
Ο οπαδός της ΑΕΚ επενδύει ανιδιοτελώς συναισθήματα σε ανθρώπους των οποίων οι αποφάσεις καθορίζονται από συμβόλαια, ατζέντηδες, φιλοδοξίες και επαγγελματική επιβίωση. Όταν η επαγγελματική διαδρομή ενός προσώπου συγκρουστεί με το συναίσθημα της κερκίδας, η «αγάπη» κινδυνεύει ακαριαία να μετατραπεί σε αίσθημα προδοσίας. Γι’ αυτό και η γραμμή με το μίσος γίνεται λεπτή σαν ξυράφι.
Δεν είναι προσωπολατρία. Η αγάπη προς το πρόσωπο είναι δανεική. Ανήκει δικαιωματικά στη φανέλα που φοράει εκείνη τη στιγμή.
Ο οπαδός της ΑΕΚ δεν μίσησε ποτέ το πρόσωπο του Ντούσαν Μπάγιεβιτς όπως πιστεύουν σχεδόν άπαντες. Ο οπαδός της ΑΕΚ μίσησε την αίσθηση ότι η αγάπη του εκποιήθηκε.
Είναι απίστευτα βάναυσο το συναίσθημα που αισθανόμαστε εμείς οι οπαδοί της ΑΕΚ όταν νιώσουμε προδομένοι από τα πρόσωπα που λατρέψαμε.
Οι περιπτώσεις του Μπάγεβιτς και του Νικολαΐδη, δύο εντελώς διαφορετικές διαδρομές που όμως κατέληξαν στο ίδιο σημείο συναισθηματικού ακρωτηριασμού, είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του «βίαιου επαναπροσδιορισμού».
Ο καθένας με διαφορετικό τρόπο, μας έχουν γονατίσει συναισθηματικά. Μας έκαναν να νιώθουμε ότι δεν έχουμε θέση στην εξέδρα. Το πιο τραγικό συναίσθημα για έναν οπαδό. Τι να κάνουμε εκεί και τι συνθήματα να πούμε; Πώς να τραγουδήσει ο οπαδός στην εξέδρα, όταν τα πουλιά δεν τραγουδούν μέσα σε σπηλιές; Όταν οι αετοί δεν επιβιώνουν μέσα σε κλουβιά, όσο μεγάλα κι αν είναι. Κι ο έρωτας για τα πρόσωπα! Ο μεγάλος, μεγαλειώδης, ζωοδότης έρωτας για τα αγαπημένα μας πρόσωπα, με σάρκα και οστά και όνομα, να κατακερματίζει, να συνθλίβει, να τσαλακώνει το συναίσθημα και το όνειρο.
Μέσα από αυτά τα συντρίμμια που αφήνει κάθε πρόσωπο λατρεμένο, μέσα από τη βουβή απελπισία κάθε προδομένου έρωτα, γεννιέται η μεγάλη, λυτρωτική αλήθεια μας.
Γιατί ο οπαδός της ΑΕΚ μπορεί να γονατίζει, μπορεί να βλέπει τα είδωλά του να γκρεμίζονται και τα όνειρά του να τσαλακώνονται, αλλά δεν μένει ποτέ για πάντα στη σπηλιά. Ο αετός δεν μαθαίνει να ζει στο κλουβί της απογοήτευσης, βρίσκει τρόπο, το σπάει και δραπετεύει.
Όταν τα πρόσωπα αποδεικνύονται κατώτερα του βάρους που τους αναθέσαμε, όταν οι επαγγελματικές σχέσεις και οι ανθρώπινες αδυναμίες λερώνουν το συναίσθημά μας, επιστρέφουμε στο μόνο πράγμα που δεν μας πρόδωσε ποτέ: στην ίδια την ΑΕΚ. Στη σημαία, στην ιστορία, στις μνήμες των προγόνων μας, στις κιτρινόμαυρες φανέλες που δεν έχουν όνομα στην πλάτη, αλλά το σήμα στο στήθος.
Λατρέψαμε, λατρεύουμε και θα λατρεύουμε για πάντα τα πρόσωπα σας. Αλλά δεν υπήρξαμε ποτέ προσωπολάτρες. Αγαπήσαμε υπερβολικά, ματώσαμε ανιδιοτελώς, αλλά στο τέλος της ημέρας καταλαβαίνουμε: τα πρόσωπα είναι απλώς περαστικοί ταξιδιώτες. Η ΑΕΚ είναι ο ίδιος ο δρόμος. Κι όσο υπάρχει αυτός ο δρόμος, η εξέδρα θα βρίσκει πάντα τη φωνή της, τα πουλιά θα τραγουδούν παντοτινά και η Αγάπη, ο Έρωτας, η Καψούρα η αληθινή, η παντοτινή, θα νικάει πάντα τις προδοσίες.

