Η εισήγηση του Νικόλα Αγγελίδη στην Παγκόσμια Συνδιάσκεψη Οπαδών ΑΕΚ

ΑΕΚ, η πιο ρομαντική σκέψη… που έπλασε ο κόσμος 

102 χρόνια μετά, ένα παιδί μετράει τ’ άστρα…Αντί να μετράει τίτλους και επιτυχίες, μετράει γραμμή προς γραμμή όλα εκείνα τα συστατικά της ιστορίας, που οδήγησαν στην ίδρυση της μεγαλύτερης ομάδας – ιδέας του κόσμου.

Όταν μαθαίναμε να λέμε μικροί, ότι η ΑΕΚ είναι ιδέα, είναι κάτι διαφορετικό, οι άλλοι μιλούσαν για τίτλους, πολλοί από τους οποίους ήταν κάλπικοι, αλλά δεν τους ένοιαζε. 

Θυμάμαι στο σχολείο, πριν ξενιτευτώ, τους συμμαθητές μου να φωνάζουν για τον Υβ και εγώ να ψάχνω τον γυμναστή μας στη Λεόντειο, τον Παπαδάκη για να του πάω τον “Δικέφαλο” κάθε Σάββατο. Η δική μας ιεροτελεστία ήταν ξεχωριστή, δεν είχε παίκτες (άλλωστε εμείς είχαμε τον κορυφαίο, τον Θωμά…) είχε ψήγματα ιστορίας, ακούσματα, ταξίδια ονειρικά στην ομορφότερη πόλη του κόσμου. 

Η ΑΕΚ είναι οι δικοί μας, η ρίζα μας, οι σκισμένες φωτογραφίες της οικογένειας, μια πλαστική μπάλα που γράφει Πρωταθλήτρια 1971, η εικόνα του Στέλιου Σεραφείδη να πετάει στον αέρα, η μυρωδιά της Νέας Φιλαδέλφειας όταν την πλησιάζεις, ο κυρ Μασάδης με το αναπηρικό καροτσάκι στον αγωνιστικό χώρο, η Γλου Γλου στην άκρη της Σκεπαστής να παρασέρνει τον κόσμο και τους παίκτες με τη φωνή της να φτάνει μέχρι την Ίμβρο, ο Δημήτρης Γαρυφαλλίδης (είμαστε όλοι φίλοι…), οι μαγικές Παρασκευές στο Δωματιάκι, ο Κωστάκης από το Παλαιό Φάληρο με λογαριασμό τηλεφώνου 150.000 δραχμών για να ακούει την κίτρινη φωνή της Νέας Υόρκης. 

Η ΑΕΚ είναι εκείνη η αρένα των ψυχών στο 30 Avenue στην Αστόρια. Ναι αυτή είναι… Κάπου εκεί αγκαλιαστήκαμε με τον Τζιμμάρα στην ταράτσα με φόντο τους ουρανοξύστες του Μανχάταν, ακούγοντας την εναλλαγή της μπάλας ανάμεσα στον Τάκαρο και τον μάγο Οκόνσκι που δίδασκε κατά τον Φ.Κ. ΟΚΟμανικό. 

Η ΑΕΚ είναι οι Κυριακές στον Παράδεισο, στον κορυφαίο Παράδεισο που θα μπορούσε να υπάρξει σε αυτή την πλάση και σε αυτή τη ζωή. Είναι η Σοφία από τον Πειραιά 33 χρόνια μετά…

Είναι το απαύγασμα των παιδικών ονείρων, ακριβώς όπως ήταν τότε… κάθε φορά που η μπάλα κυλάει στα δίκτυα ή κάθε φορά που μια σημαία με τον δικέφαλο αετό υψώνεται σε κάποια μακρινή γωνιά του πλανήτη. 

Είναι ο Φώτης από τη Στοκχόλμη, ο Κώστας ο ήρωας του Μπερναμπέου, ο άγνωστος Ενωσίτης που την λατρεύει στην Καμπότζη και το Ελ Σαλβαδόρ. Είναι τα μάτια του Μάρκου που την κρατούν δυνατή πάντα, είναι τα συνθήματα του Αντιχούλιγκαν που αντηχούν στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ‘80 ανάμεσα στον πόθο, τον παλμό και τη νοσταλγία…

Η ΑΕΚ είναι ο Θέμος Ασδέρης, ο πρώτος και καλύτερος Δεληκάρης, ο Τιμολέων Τάγαρης, ο παππούς μου Νίκος Αγγελίδης με τη φανέλα της πρώτης ομάδας βόλεϊ το ‘32, ο ηρωικός Σπύρος Κοντούλης, ο Ξανθός Αετός, ο Νέστορας, ο Μίμαρος, ο Μενέλαος Καροτσιέρης, ο Σπύρος Σκούρας και ο Κώστας Νεγρεπόντης… 

Η ΑΕΚ είναι παράλληλα όλη αυτή η σπορά που διαβάσαμε και μάθαμε μέσα από τις ΑΕΚ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. Γιατί η ΑΕΚ μπορεί να είναι μια και μοναδική, ιδέα απλησίαστη σε μέγεθος και αξία, αλλά είναι πλέον γραμμένη και στον πληθυντικό! Οι ΑΕΚ. Όλες ΟΙ ΑΕΚ του Κόσμου. Αλήθεια, του κόσμου όλες οι ομορφιές!

Νικόλας Αγγελίδης