ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
Η Ελλάδα της καρδιάς
Σκεφτόμουν πολύ αυτές τις μέρες τι να γράψω. Παρά τις γιορτές, όπου συνήθως η πολιτική επικαιρότητα περιορίζεται στα κάλαντα που ακούν παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς οι πολιτικοί αρχηγοί, αυτή τη φορά υπήρχε Λιάπης, υπήρχε Τομπούλογλου και προέκυψε τώρα στο τέλος κι ένας Παπά Σούρας. Γράφει ο Γιάννης Τσακίρης

Σκεφτόμουν πολύ αυτές τις μέρες τι να γράψω. Παρά τις γιορτές, όπου συνήθως η πολιτική επικαιρότητα περιορίζεται στα κάλαντα που ακούν παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς οι πολιτικοί αρχηγοί, αυτή τη φορά υπήρχε Λιάπης, υπήρχε Τομπούλογλου και προέκυψε τώρα στο τέλος κι ένας Παπά Σούρας. Γράφει ο Γιάννης Τσακίρης
Όμως αρνούμαι να γράψω γι αυτούς. Τουλάχιστον όχι στο πρώτο άρθρο της νέας χρονιάς. Δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι η Ελλάδα που αγαπάμε. Αυτοί είναι το παρελθόν. Δεν μπορώ να φανταστώ μετά από τόσα που περνάμε ότι θα παραμείνουμε η χώρα της λαμογιάς, της μίζας και του χαβαλέ.
Δεν το δέχομαι. Αντί γι αυτούς λοιπόν που αντιπροσωπεύουν για μένα το χθες, θέλω να γράψω για έναν άνθρωπο που συγκλόνισε όλους την εβδομάδα που μας πέρασε, με τη δύναμη και το θάρρος του, ανεξάρτητα από οπαδικές προτιμήσεις. Μιλάω φυσικά για τον Μιχάλη Παυλή, τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ που ανακοίνωσε ότι για λόγους υγείας σταματά να κάνει αυτό που αγαπά πιο πολύ. Να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα που λατρεύει από μικρό παιδί.
Έχω την χαρά και την τιμή να τον γνωρίζω προσωπικά. Αυτό που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση σε αυτό το παιδί είναι ότι όποτε τον έβλεπα και τον ρωτούσα σε περίοδο κάποιου τραυματισμού του πως είναι στην υγεία του, εκείνος πάντα με το χαμόγελο μου απαντούσε καλά και δεν μου έκρυβε την ανυπομονησία του και το πάθος του να γυρίσει στους αγώνες με την αγαπημένη του ομάδα.
Τον είχα δει παραμονή των Χριστουγέννων, λίγο πριν ανακοινώσει την απόφαση του να κρεμάσει στα 23 του χρόνια τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και ήταν πάλι με το χαμόγελο. Μόλις διάβασα την ανακοίνωση του λυπήθηκα πολύ γιατί γνωρίζω τι τράβηξε όλα αυτά τα χρόνια αλλά από την άλλη χάρηκα γιατί ξέρω ότι είναι ΝΙΚΗΤΗΣ!
Δεν έχασε, μόνο κέρδισε. Την αγάπη των οπαδών της ομάδας του αλλά και τον σεβασμό όλων, ακόμη και των “αντιπάλων” στους αγωνιστικούς χώρους. Δεν τον φοβάμαι. Είναι μαχητής, ένας “ροκάς” εντός και εκτός γηπέδων, που ότι κάνει, το κάνει με την ψυχή του. Δίνει μαθήματα ζωής και είμαι υπερήφανος που η ομάδα του (και δική μου φυσικά) αυτήν την φορά είναι στο πλευρό του, κάτι που δεν είχε κάνει στο παρελθόν.
Μιχάλη είμαστε όλοι δίπλα σου…keep rocking!!!
ΠΗΓΗ: antenna.gr

