Η τραγική νοοτροπία του μικρότερου κακού

Η νοοτροπία του «μικρότερου κακού» αποτελεί μία από τις πιο τραγικές παγίδες της πολιτικής σκέψης, γιατί μετατρέπει την κοινωνία από ενεργό διεκδικητή λύσεων σε παθητικό διαχειριστή απογοητεύσεων.

Όταν οι πολίτες επιλέγουν διαρκώς εκείνον που θεωρούν λιγότερο επιζήμιο αντί για εκείνον που θεωρούν πραγματικά ικανό να οδηγήσει την κοινωνία στο επόμενο στάδιο εξέλιξης, χαμηλώνουν συνεχώς τον πήχη των απαιτήσεών τους.

Έτσι, η πολιτική αντιπαράθεση παύει να αφορά το ποιος μπορεί να αλλάξει αυτόν τον κόσμο και καταλήγει να αφορά το ποιος θα προκαλέσει τη μικρότερη ζημιά.

Με τον χρόνο, αυτή η λογική νομιμοποιεί τη συντήρηση, ανακυκλώνει τα ίδια προβλήματα και καλλιεργεί έναν φαύλο κύκλο παραίτησης, όπου η ελπίδα αντικαθίσταται από τον φόβο και η επιλογή από την ανοχή.

Το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία που δεν παλεύει για το μέλλον που θέλει να χτίσει, αλλά για να αποφύγει το μέλλον που φοβάται περισσότερο.