Η Φιλοσοφία της Αιφνίδιας Αποχώρησης

Η αποχώρηση δίχως αφορμή αποτελεί μία κίνηση απόλυτης ελευθερίας, μία ρήξη με το πεπρωμένο της συνήθειας και της αναγκαιότητας.

Είναι μία σιωπηλή, αλλά εκκωφαντική δήλωση ότι η παρουσία δεν ορίζεται από το κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά από μία εσωτερική επιταγή που υπερβαίνει τους κανόνες της αμοιβαιότητας.

Ο άνθρωπος που φεύγει έτσι, καθίσταται πλέον ένας ξένος προς τον ίδιο του τον εαυτό, αρνούμενος να παίξει τον ρόλο που του επιφυλάσσει ο θίασος των σχέσεων.

Η επιστροφή, από την άλλη, με μία εκ των υστέρων επινόηση, επιχειρεί να λειάνει την τραχύτητα της πρώτης πράξης, να δικαιολογήσει το ανεξήγητο και να αποκαταστήσει μία ισορροπία που όμως έχει ήδη σπάσει.

Αποτελεί μία προδοσία της ίδιας της στιγμής της αποχώρησης, μια προσπάθεια να υφάνει κανείς το άπειρο μέσα σε ένα πεπερασμένο πλαίσιο εξηγήσεων, κάτι που συνιστά παραδοχή αδυναμίας και φόβου απέναντι στο κενό που άνοιξε η φυγή.

Ο αληθινά ελεύθερος άνθρωπος κατανοεί ότι η επιστροφή είναι μία προέκταση του θανάτου της στιγμής, μία κίνηση προς τα πίσω που δεν οδηγεί πουθενά, παρα μόνο στη στείρα επανάληψη του ίδιου.