Και η ζωή… μας βρήκε με χειροπέδες στο κάγκελο της ζωής μας…

0

Το τηλέφωνο χτύπησε ξημερώματα… Μόλις είχα επιστρέψει στο σπίτι από μια ακόμη ατελείωτη… “βάρδια” στο Ραδιομέγαρο. Περιφρούρηση, σκούπα – φαράσι, σύνταξη, σφουγγάρισμα, αρχισυνταξία, καθάρισμα στην Καλλιόπη, παρουσίαση, μακιγιάζ, Πρωινή Ενημέρωση…



“Έλα Νίκο στην ΕΡΤ… Ήρθαν”… μου είπαν…
Μέσα σε 2 λεπτά ήμουνα στο αυτοκίνητο. Έτρεμα, σαν ψάρι, σπαρταρούσα από την αγωνία για το τι θα συναντούσα…

Η επιλογή μου από την πρώτη μέρα, χωρίς δεύτερη σκέψη, ήταν να πολεμήσω για αυτά που πιστεύω, για τα ιδανικά που περιστοιχίσουν τη ζωή μου, μα πάνω απ΄ όλα για να μάθουν τα παιδιά μου, να δουν, να καταλάβουν…

Αυτό το τελευταίο που έγινε σύνθημα από την άλλη, το ότι δεν υπάρχει επιλογή, επειδή υπάρχουν παιδιά στη μέση… ήταν το δικό μου αντίθετο σύνθημα. Σε κάθε μάχη έβλεπα τα πρόσωπα τους… ΠΟΤΕ υποταγή αγόρια μου, ΠΟΤΕ μην το βάλετε στα πόδια, ΠΟΤΕ μην προσκυνήσετε τους δήμιους σας…

Σε λίγο παίζαμε ξύλο με τα ΜΑΤ. Όχι δεν ήμουνα στο γήπεδο να τρέχω για την ΑΕΚ, ήμουνα ανάμεσα σε μασκοφορεμένους ΜΑΤατζήδες και μελλοντικούς πολιτικούς πρωταγωνιστές (!) – έξω από τη δουλειά μου…

Ο καθένας είχε τον σκοπό του σε αυτή τη μάχη… Δακρυγόνα, κλωτσιές, με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου δίπλα δίπλα, ντου, γκλοπιές και ξανά μανά χημικά.
Ήταν μια μάχη για την ζωή μας την ίδια… Ετσι το έβλεπα εγώ, δεν με πολυένοιαζε τι σκέφτονταν και πως ενεργούσαν άλλοι…

Και η ζωή… μας βρήκε με χειροπέδες στο κάγκελο της καθημερινής δημιουργίας μας…

Η 7η Νοέμβρη είναι μια σημαντική ημέρα για όλους όσοι δεν λατρεύουν να επιπλέουν (απλώς…) μέσα από το σύστημα…
Είναι μέρα ορόσημο.

Σήμερα πέντε χρόνια μετά, κάποιοι – λίγοι αλλά πολλοί… κλαίμε ακόμη, όχι για τα δακρυγόνα του τότε, αλλά για την ΕΡΤ που ονειρευτήκαμε… για την ΕΡΤ που αγωνιστήκαμε ανηφορίζοντας ένα κακοτράχαλο αλλά ρομαντικό μονοπάτι αντίστασης…

Οι μάχες όμως δεν τελειώνουν ποτέ. Να ξέρετε κάτι…
ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

Νίκος Αγγελίδης


Comments are closed.