Νέστορα παίζεις ακόμη μπάλα…

0

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που στο πρόσωπό τους αποτυπώνονται ολόκληρες εποχές, ακαταμάχητα συναισθήματα και πολύ συγκεκριμένα χρώματα. Που στις ρυτίδες τους διαγράφονται οι γραμμές των γηπέδων και στις ατάκες τους τα ομορφότερα γκολ…

Γράφει ο Νικόλας Κολυτάς

Ο Κώστας Νεστορίδης είναι σίγουρα ένας από αυτούς. Ανήκει σε αυτή την κατηγορία ποδοσφαιριστών παλιάς κοπής. Που θα τους έχεις δει σε κάποια ασπρόμαυρη φωτογραφία να τους σηκώνει το πλήθος στον αέρα ζητωκραυγάζοντας ή σε κάποια παλιά αφίσα να κλωτσάνε την μπάλα σε χωμάτινα γήπεδα…

Το «Νέστορα» είχα τη χαρά να τον γνωρίσω στην ΕΡΤ ως καλεσμένο στην εκπομπή μας στην ΕΡΑ ΣΠΟΡ. Μια εκπομπή με αδυναμία στους ποδοσφαιριστές που περιέγραψα παραπάνω. Του έσφιξα το χέρι και ένιωσα την ΑΕΚ να με διαπερνά όπως στα γκολ του τελευταίου λεπτού. Η προσφυγιά, η φτώχεια, η τέχνη της μπάλας, η αναγέννηση, η κορυφή, όλα μαζί σε μια χειραψία. Αυτές οι λέξεις περιγράφουν τη ζωή του Νεστορίδη. Οι ίδιες λέξεις περιγράφουν και την ιστορία της ΑΕΚ. Ίσως γιατί ο «Νέστορας» είναι η ιστορία της, μια ιστορία γραμμένη με το πόδι αλλά καθόλου πρόχειρη… Μια ιστορία που εκτίθεται σε μνήμες, συναισθήματα, αφηγήσεις. Από γενιά σε γενιά. Έτσι η ΑΕΚ ζει στο χρόνο, μέσα από βιώματα. Όχι μέσα από βιτρίνες, φράγκα και μόστρα.

Και τι δεν είπε στο μικρόφωνο… Για τις προσφυγικές ρίζες του, για τα φάλτσα του, για τα στοιχήματα πριν τους αγώνες, για το ποδόσφαιρο της παλιάς εποχής, για τη φανέλα, για την αγαπημένη του ΑΕΚ… Αυτή που μας γεννά και το παράπονο και την ελπίδα. Αυτή που την ερωτευτήκαμε πιτσιρίκια και την κουβαλάμε πάνω μας για πάντα, όπως εκείνος. Μόνο που εκείνος την κουβάλησε και στην πλάτη του όταν ήταν τραυματισμένη. Την έφτασε στο πρωτάθλημα του 1963, στο κύπελλο του 1964 και για πέντε συνεχόμενα χρόνια ήταν πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος με τη φανέλα της. «Δε λογάριαζα με ποιον έπαιζα είτε ήταν ο Πελέ είτε ο οποιοσδήποτε», και αυτό το είπε ένας άνθρωπος που είχε παίξει με την ΑΕΚ απέναντι στο μεγάλο Πελέ…

Συνήθως μετά από τέτοιες γνωριμίες αισθανόμαστε πολύ πιο ΑΕΚτζήδες… Κάπως έτσι ένιωσα και ‘γω χθες πάνω που νόμιζα πως το ‘χα τερματίσει το σπορ. Στο μυαλό μου τραγουδάει ακόμη ο Περπινιάδης το «Σαν το Νεστορίδη κανένας δε θα βγει να λέει πως η μπάλα εκεί θα καρφωθεί», ηχεί ακόμη ο Χρηστάκης να τραγουδάει για την ΑΕΚάρα και να λέει «και σκούζουνε μόλις σε δουν μαούνες και τριφύλλια». Και η αλήθεια είναι πως ο Κώστας Νεστορίδης είχε προκαλέσει πολύ… σκούξιμο. Σκούξιμο που του το αναγνωρίζουν μέχρι σήμερα όσοι τον σταματούν στο δρόμο για να τον χαιρετήσουν με σεβασμό ανεξαρτήτως οπαδικής προτίμησης.

Θέλω να κλείσω αυτό το κείμενο με την τελευταία εικόνα που μου έμεινε από το «Νέστορα» χθες… Έχουμε τελειώσει τη συνέντευξη και κατεβαίνουμε στην είσοδο της ΕΡΤ μαζί του για να τον ξεπροβοδίσουμε. Βγαίνουμε από το ασανσέρ και κατευθυνόμαστε προς την πόρτα την οποία παρατηρεί ο ίδιος ότι πάει να κλείσει. Ρίχνει λοιπόν ένα γρήγορο τρεξιματάκι και την κρατάει ανοιχτή. Τρεξιματάκι στα 89 του χρόνια.

Ο Νεστορίδης για μένα αυτό συμβολίζει. Ένα διαρκές τρέξιμο, έναν διαρκή αγώνα που κρατάει τις πόρτες του παρελθόντος και του μέλλοντος ανοιχτές… Γιατί μόνο έτσι η ΑΕΚ μας θα ζει αιώνια…

Κώστα Νεστορίδη ευχαριστώ…


Comments are closed.