Ο άνθρωπος θα τα καταφέρει

0

Η εργατική τάξη είναι η πηγή κάθε πλούτου στην κοινωνία των ανθρώπων. Οι ποδοσφαιριστές, το βασικότερο κομμάτι της εργατικής τάξης στην κοινωνία του ποδοσφαίρου είναι η πηγή κάθε πλούτου στη βιομηχανία του ποδοσφαίρου της αγοράς. Η εργατική τάξη παράγει αυτά που μπορείς να δεις να σκεφτείς ή να φανταστείς. Η εργατική τάξη προσφέρει την πιο απλή έως την πιο περίπλοκη υπηρεσία, από τη ρύθμιση της εναέριας κυκλοφορίας μέχρι την πώληση ενός εισιτηρίου διαρκείας.

 

Κι όμως… η πλειοψηφία της εργατικής τάξης θεωρεί φυσιολογικό να έχει παραχωρήσει την εξουσία της κοινωνίας σε μια χούφτα κηφήνες που την εκμεταλλεύονται.

 

Γιατί όμως, αυτό να συμβαίνει από την αρχή σχεδόν της κοινωνίας των ανθρώπων μέχρι σήμερα… με αποκορύφωμα την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης και μετά; Γιατί ο καπιταλισμός, το σύστημα που επιτρέπει στο 1% του πληθυσμού της γης να κατέχει το 85% του παγκόσμιου πλούτου, έχει τέτοια αντοχή και ανοχή από σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό του πλανήτη; Και γιατί εδώ στη γειτονιά μας την Ελλάδα η επαγγελματική μορφή του «αθλητισμού» σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ, παρόλη την παταγώδη αποτυχία του θεωρείται μονόδρομος ως μοντέλο διεξαγωγής των πρωταθλημάτων;

 

Γιατί από τη φύση του ο άνθρωπος φοβάται τις αλλαγές. Άσε που θεωρεί πράγματα και καταστάσεις ως δεδομένα χωρίς σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο να ισχύει. Μια πρόχειρη κουβέντα αν ανοίξετε ακόμα και με ανθρώπους υψηλής μόρφωσης θα αντιληφτείτε ότι μια συντριπτική ομάδα συνανθρώπων μας θεωρεί δεδομένο ότι ο μεγάλος εγκέφαλος, η χρήση εργαλείων, οι ανώτερες μαθησιακές ικανότητες και οι πολύπλοκες κοινωνικές δομές αποτελούν τεράστια πλεονεκτήματα. Στους περισσότερους φαίνεται αυτονόητο ότι τα χαρακτηριστικά αυτά έκαναν τον άνθρωπο το πιο ισχυρό ζώο στη Γη. Όμως οι άνθρωποι είχαν τα πλεονεκτήματα αυτά για δύο ολόκληρα εκατομμύρια χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων παρέμειναν αδύναμα και περιθωριακά πλάσματα. Οι άνθρωποι που έζησαν πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια, παρά τον μεγάλο τους εγκέφαλο και τα αιχμηρά τους πέτρινα εργαλεία, ζούσαν με τον μόνιμο φόβο των αρπακτικών, σπάνια κυνηγούσαν μεγάλα θηράματα και συντηρούνταν κυρίως συλλέγοντας φυτά, καταναλώνοντας έντομα, κυνηγώντας μικρά ζώα και τρώγοντας κουφάρια που άφηναν πίσω τους τα πιο ισχυρά σαρκοφάγα.

 

Για ελάτε τώρα στον κόσμο του σύγχρονου ποδοσφαίρου της αγοράς και αναλογιστείτε πόσα πράγματα θεωρούνται δεδομένα. Καταρχάς ότι το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να μην είναι συνδεδεμένο με την αγορά. Από εκεί και πέρα… Ο πανίσχυρος οικονομικός παράγοντας, η χρήση του χρήματος, οι ανώτερες ποδοσφαιρικές ικανότητες και οι πολύπλοκες δομές των εταιρειών εκμετάλλευσης του ποδοσφαιρικού θεάματος, αποτελούν τεράστια πλεονεκτήματα για τη συντριπτική μάζα. Στους περισσότερους φαίνεται αυτονόητο ότι τα χαρακτηριστικά αυτά μπορούν να κάνουν μια ομάδα ισχυρή. Φυσικά και εδώ η δημιουργία βολικών δεδομένων είναι προϊόν της ανθρώπινης φύσης που φοβάται τις αλλαγές, ειδικά αυτές που θα προέλθουν από συγκρούσεις και ρίξεις.

 

Ας επιστρέψουμε όμως στα χρόνια που οι πρόγονοι μας έκαναν τα πρώτα τους βήματα στη Γη. Μια από τις πιο συχνές χρήσεις των πρώιμων εργαλείων που χρησιμοποιούσαν τότε, ήταν να σπάνε τα κόκαλα ώστε να φτάνουν το μεδούλι. Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι αρχικά αυτή ήταν η θέση μας στην τροφική αλυσίδα. Όπως οι δρυοκολάπτες ειδικεύονται στο να βγάζουν έντομα από τους κορμούς δέντρων, οι πρώτοι άνθρωποι ειδικεύονταν στο να βγάζουν το μεδούλι από τα οστά. Γιατί, όμως το μεδούλι; Στην αρχή τα Λιοντάρια έτρωγαν ας πούμε μια καμηλοπάρδαλη, μόλις τελείωναν το γεύμα τους έρχονταν οι ύαινες και τα τσακάλια που καθάριζαν τα αποφάγια, τελευταίοι και καταϊδρωμένοι ακολουθούσαν οι άνθρωποι δειλοί και φοβισμένοι κοιτώντας δεξιά και αριστερά για να πάρουν το μοναδικό φαγώσιμο που είχε απομείνει.

 

Πρόκειται για καίριο στοιχείο προκειμένου να καταλάβουμε την ιστορία και την ψυχολογία μας. Η θέση του Χόμο Σάπιενς στην τροφική αλυσίδα ήταν, μέχρι πρόσφατα, σταθερά στη μέση. Για εκατομμύρια χρόνια, οι άνθρωποι κυνηγούσαν μικρότερα ζώα και συνέλεγαν ότι μπορούσαν, ενώ συγχρόνως τους κυνηγούσαν τα μεγαλύτερα αρπακτικά. Μόλις πριν από 400.000 χρόνια, αρκετά είδη ανθρώπων άρχισαν συστηματικά να κυνηγούν μεγάλα θηράματα και μόνο τα τελευταία 100.000 χρόνια από την εμφάνιση του Χόμο Σάπιενς ο άνθρωπος σκαρφάλωσε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.

 

Τίποτα δεν μπόρεσε να σταματήσει την εξέλιξη του ανθρώπου και τίποτα δεν μπορεί να βάλει «στοπ» σε αυτή την εξέλιξη που συνεχίζεται για πάντα. Ο άνθρωπος θα τα καταφέρει. Θα ξανακάνει πάλι το ανώτατο βήμα της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και αυτή τη φορά θα είναι οριστικό και αμετάκλητο. Ρώτησε οποιονδήποτε παιδαγωγό θέλετε. Θα σας εγγυηθεί ότι οτιδήποτε έχεις μάθει, μπορείς να το ξεμάθεις και να το ξαναμάθεις από την αρχή με νέο τρόπο. Αν λοιπόν αυτό που ζούμε δεν είναι μια ορθολογική κοινωνία, τότε θα πρέπει να το αλλάξουμε με κάτι άλλο που θα είναι. Μπορεί να γίνει αυτό; Φυσικά… Αρκεί ο λαϊκός παράγοντας να είναι αποφασισμένος να λερώσει τα δάχτυλα του, από τα σπασμένα αυγά για την ομελέτα. Να γίνει ένας λαός αποφασισμένος να υποφέρει λιγάκι για μια διαφορετική προοπτική όμως από την καθιερωμένη. Ένας λαός που θα αγωνιστεί λιγάκι και θα παλέψει για μία κανονική κοινωνία ανθρώπων, γιατί από μόνη της αυτή η κοινωνία δεν θα έρθει, ούτε φυσικά θα τη φέρουν αυτοί που εξυπηρετούνται από την κατεστημένη κοινωνία των αφεντικών.

 

Μία κανονική κοινωνία ανθρώπων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για έναν κανονικό αθλητισμό, ένα κανονικό ποδόσφαιρο, μια κανονική ΑΕΚ. Κοινωνία ανθρώπων, κοινωνικότητα, λαϊκή εξουσία. Μείνετε μακριά από όσους σας ζητάνε να τους στηρίξετε για να σας σώσουν. Ρωτήστε τους ίδιους τους «ηγέτες» που έχετε στο περιβάλλον σας, θα σας πουν ότι από την αρχή που ξεκίνησαν να «ηγούνται» σε κάποια εταιρεία, σε κάποια δημόσια υπηρεσία, σε κάποιο αθλητικό σύλλογο, νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να ελέγχουν πολλά πράγματα σε έναν οργανισμό. Όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο αυτοί οι «ηγέτες» ανακαλύπτουν πόσο λίγα μπορούν να ελέγξουν. Τα πάντα ελέγχονται από την υπερδύναμη που λέγεται «λαϊκός παράγοντας» γι’ αυτό κάνουν τα πάντα για να μη γίνει αυτή η πραγματικότητα αντιληπτή.

 

Μία κανονική κοινωνία ανθρώπων δεν μπορεί να είναι μια ταξική κοινωνία. Δεν μπορεί να υπάρχει καμία κανονικότητα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αν λοιπόν βαρέθηκες να αισιοδοξείς μονάχα τα πρωινά, που ο ήλιος λούζει τις απέναντι ταράτσες, πρέπει να καταλάβεις ότι σημασία δεν έχει να πιαστείς από τα @@ κάποιου ισχυρού ηγέτη, αλλά να είσαι πιο δυνατός «εσύ» ο λαός. Αν λοιπόν βαρέθηκες να αισιοδοξείς ονειροβατώντας τα μεσημέρια, αυτά τα ήσυχα μεσημέρια, που τον θόρυβο του γηπέδου απορροφούν οι κυρίαρχες υπό κατασκευή εξωτερικές τοιχοποιίες που στέκεσαι και χαζεύεις θαρρείς σαστισμένος, αφενός με την ομορφιά ν’ ανασαίνεις στην παιδική πατρίδα της ΑΕΚ και να’ σαι ακόμα νέος πλησίον στα 50 κι αρρωστημένα υγιής και την ίδια στιγμή, να βουρκώνεις από αγωνία, για όσα φοβάσαι κι αργούν να ‘ρθουν, πρέπει να γίνεις κομμάτι μιας ισχυρής δύναμης που θα μάχεται για τις ανάγκες και το δίκιο της υπαρκτής ΑΕΚ με αφετηρία τη δημιουργία μίας κανονικής κοινωνίας ανθρώπων.

 

ΥΓ.: «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 


Comments are closed.