Ο αθλητισμός ως εργαλείο αλλαγής

Υπάρχει μια στιγμή, συχνά αθόρυβη, χωρίς αφίσες και μικρόφωνα, όπου ένας νέος άνθρωπος σε ένα ερασιτεχνικό γήπεδο αντιλαμβάνεται πως το παιχνίδι που παίζει δεν είναι μόνο παιχνίδι.

Είναι η πρώτη του πράξη συλλογικότητας.

Ο αθλητισμός, στη βάση του, γεννήθηκε για να μαθαίνει ο άνθρωπος να εμπιστεύεται τον διπλανό του.

Όταν οι νέοι αθλούνται σε ερασιτεχνικά σωματεία, όταν οργανώνονται για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες στη γειτονιά τους, τότε ο αθλητισμός παύει να είναι μια φυγή από την πραγματικότητα και μετατρέπεται σε εργαλείο για την αλλαγή της.

Το γήπεδο γίνεται χώρος διαπαιδαγώγησης όχι υπακοής, αλλά αξιοπρέπειας. Όχι ατομικής επιτυχίας, αλλά κοινής διεκδίκησης.

Σε κοινωνίες που συστηματικά αποκλείουν τους νέους από κάθε μορφή εξουσίας και απόφασης, ο οργανωμένος αθλητισμός της βάσης λειτουργεί ως αντίδοτο στην πολιτική απάθεια: διδάσκει ότι τα προβλήματα δεν λύνονται μόνα τους και ότι η αλλαγή δεν έρχεται από ψηλά, χτίζεται από κάτω, γήπεδο-γήπεδο, γειτονιά-γειτονιά.