Το δίδυμο Σίλβα–Μπάρτλεϊ έκανε καλή δουλειά στο Μαρούσι. Ο Σίλβα, με 25 πόντους, 9 ριμπάουντ, 4 ασίστ, 1 κλέψιμο και 1 μπλοκ σε 33’, ήταν δύναμη κοντά στο καλάθι. Ο Μπάρτλεϊ, σε 34:57, έγραψε 28 πόντους, 6 ριμπάουντ και 7 ασίστ. Ηγέτης και προσωπικότητα.

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που ο λαός, γονατισμένος αλλά όχι νικημένος, σηκώνεται μέσα από τα ίδια του τα αποκαΐδια και βρίσκει τη δύναμη να αναμετρηθεί με το σκοτάδι. Η επταετία της δικτατορίας υπήρξε μια τέτοια στιγμή.

Ντέρμπι για 35 λεπτά το Μαρούσι–ΑΕΚ, αλλά στο φινάλε η Ένωση πάτησε γκάζι. Εκεί που συνήθως μας λείπει η καθαρή απόφαση, αυτή τη φορά βγήκαν λύσεις από παντού: άμυνα που έσφιξε, επιθέσεις που εκτελέστηκαν με θάρρος και παίκτες που πήραν την ευθύνη.

Μεγάλωσα με μια ΑΕΚ που η χαρά που μας έδινε προερχόταν από την υπεροχή, από τη μαγεία του κυριαρχικού ποδοσφαίρου, την πειστική εμφάνιση και την αίσθηση ότι η ομάδα έκανε το καθήκον της με τον δικό της, μοναδικό τρόπο.

Μια εποχή όπου η εξουσία των αφεντικών ντύθηκε στο χακί, η βία έγινε κρατική μέθοδος και η σιωπή επιχειρήθηκε να επιβληθεί ως κανόνας ζωής. Κάπου εκεί στις φυλακές και στις εξορίες των «επικίνδυνων», άναψε η σπίθα που καμιά εξουσία δεν κατάφερε να σβήσει.

Ο Γκρέι υπέγραψε μία από τις πιο μεστές του εμφανίσεις: 25 πόντοι, 6 ριμπάουντ, 2 ασίστ, 4 κλεψίματα σε 35:01. Σκληράδα, ενέργεια και συνεχές κυνηγητό της μπάλας. #Μαρούσι-ΑΕΚ_82-103

Η ΑΕΚ, μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα παράδοξο. Κυριαρχεί στο γήπεδο, φτιάχνει πολλές τελικές, μα κάθε επίθεση μοιάζει με βηματισμό σε άμμο. Κινείται, αλλά δεν προχωρά. Οι παίκτες αλλάζουν θέσεις, τα συστήματα ανακυκλώνονται, μα η έμπνευση αγνοείται.

Η περιφάνεια για όσους πρωτοστάτησαν στην αντιδικτατορική πάλη δεν είναι φολκλόρ ούτε ρητορικό στεφάνι. Είναι δικαίωση. Είναι απόδειξη πως μέσα στις πιο σκληρές συνθήκες καταστολής, η αλύγιστη στάση, κράτησε ζωντανή τη φλόγα της αντίστασης.

Η αποδοχή των «αφιλοκερδών» προσφορών, ακόμη και αν είναι προϊόν εξαπάτησης, είναι μια πράξη που διατηρεί την εξουσία του «δότη».

Η πρόσφατη απόφαση του MLS να εγκαταλείψει το καλεντάρι Άνοιξη‑Φθινόπωρο και να υιοθετήσει το ευρωπαϊκό μοντέλο Καλοκαίρι‑Άνοιξη από το 2027, είναι η αναγνώριση ότι η τοπική ιδιαιτερότητα δεν είναι πλέον βιώσιμη σε μια παγκοσμιοποιημένη επιχείρηση.

Στα κρατητήρια, στα βασανιστήρια, στις φυλακές, στις εξορίες. Στους χώρους δουλειάς, όπου η οργάνωση γινόταν ψίθυρος αλλά ποτέ δεν έσβηνε. Η αλύγιστη στάση του ελληνικού λαού ήταν το σφιχτό τους χέρι στο τιμόνι της Ιστορίας. #17Νοέμβρη

Σε πολλούς φετινούς αγώνες της ποδοσφαιρικής ομάδας με πιο πρόσφατο αυτόν στο Ηράκλειο η ΑΕΚ κέρδισε, όχι γιατί ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά γιατί ο ΟΦΗ ήταν ανύπαρκτος. Μια ομάδα βυθισμένη στη μετριότητα, χωρίς εμφανή φιλοδοξία.

Μισό αιώνα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου η ιστορική πείρα αποδεικνύει κάτι πολύτιμο: όσες κυβερνήσεις κι αν εναλλάχτηκαν, το περιεχόμενο έμεινε το ίδιο. Δεν υπήρξε, ούτε μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διακυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού.

Στο μπάσκετ υπάρχει χάος, αλλά και στην μπάλα υπάρχει διαφορά: οι διοικήσεις σε ΠΑΕ/ΚΑΕ, είτε από επιλογή είτε από αδυναμία, δεν διαθέτουν τα κεφάλαια που απαιτούνται για να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις τους βασικούς ανταγωνιστές.

Ο Ζοάο Μάριο μου ασκεί μια παράξενη γοητεία. Ένας σιωπηλός εργάτης με αργή κομψότητα, στέκεται μέσα στο γήπεδο σαν μνημείο μιας παλιάς σχολής ποδοσφαίρου, όπου η πάσα είναι πράξη σκέψης κι όχι απλώς μεταφορά ευθύνης.

Δεν υπάρχουν σωτήρες που μπορούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα: και τα κέρδη του κεφαλαίου και τα δικαιώματα του λαού.

Κοιτάζω δίπλα μου μετά το τέλος των αγώνων της ομάδας ποδοσφαίρου και δεν βλέπω χαρά στα παιδιά που βλέπουμε μαζί το ματς, βλέπω ανακούφιση. Κι αυτό είναι ανησυχητικό. Όταν ο ΑΕΚτζής ανακουφίζεται που νικάει μικρομεσαίους, τότε έχει πάψει να περιμένει τη μαγεία.

Παρά τις τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης και της τεχνολογίας, οι λαϊκές ανάγκες συνθλίβονται. Η ακρίβεια θεριεύει. Η φτώχεια βαθαίνει. Η εκμετάλλευση σκληραίνει. Η εργασία φτάνει ξανά στις 12 και 13 ώρες. Η Υγεία και η Παιδεία βουλιάζουν.

Ξίδι, κατά προτίμηση Βαλσάμικο. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο για όσους αρνούνται τον θαυμασμό και την αγάπη για το πνεύμα, το χαρακτήρα και τα ιδανικά του θαύματος των προσφύγων…

Αν οι οπαδοί της ΑΕΚ δεν περιμένουν πια το θέαμα και το πάθος από μια νίκη απέναντι σε έναν θεωρητικά κατώτερο αντίπαλο, τότε η φλόγα του ενθουσιασμού έχει αντικατασταθεί από τον ψυχρό ρεαλισμό της αποδοχής μιας μετριότητας.

Το κράτος, τόσο πρόθυμο να υπηρετήσει την κερδοφορία των λίγων, αποδεικνύεται «ανίκανο» για όλα τα υπόλοιπα. Ανίκανο να προστατεύσει τη ζωή, το περιβάλλον, την κοινωνία. Κι όλα αυτά συνοδεύονται από μπόλικα σκάνδαλα, διαφθορά και διαπλοκή.