Πόσο πραγματικά αξίζει μια ανθρώπινη ζωή;

0

Πόσο πραγματικά αξίζει μια ανθρώπινη ζωή; Υπάρχει κάποιος  που μπορεί να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα; Δεν υπάρχει . Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό από την ίδια την ζωή και δεν κοστολογείται!



Γράφει ο Γιώργος Στογιάννος…

Δυστυχώς αυτό που δεν φανταζόμασταν , αυτό που δεν θέλαμε να συμβεί ποτέ, συνέβη , την Τετάρτη ένας εργάτης πάνω στο μεροκάματο έφυγε από την ζωή. Για εμάς που ασχολούμαστε καθημερινά με την ομάδα περιμέναμε  να βγούν τα βίντεο με τις εργασίες προκειμένου να σας τα παρουσιάσουμε με περηφάνια, που το σπίτι μας σηκώνεται! Από την Τετάρτη υπάρχει μια παγωμάρα, ένα ξενέρωμα.

Δυστυχώς όμως το περιστατικό αυτό δεν αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα, αποτελεί τον ΚΑΝΟΝΑ. Ο  άνθρωπος αυτός έχασε την ζωή του για το μεροκάματο , όπως ο 27 χρονος ντελιβεράς την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όπως ο εργάτης στο λατομείο της Δράμας,τον εργάτη που σκοτώθηκε στην Ελευσίνα τον Νοέμβρη , όπως εκαντοτάδες άλλοι!

Το σύστημα είναι τέτοιο , μπρος στο κέρδος δεν λογαριάζει ούτε ανθρώπινες ζωές ούτε τίποτα! Το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε, που πραγματικά βρισκόμαστε στα γρανάζια αυτού του συστήματος . Αυτές τις μέρες διάβασα αρκετά, καλοπροαίρετα όλα, όμως τα περισσότερα εξ’αυτών δεν άγγιξαν την ουσία του προβλήματος. Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από εργάτες , ότι δουλεία και αν κάνουμε βρισκόμαστε πάνω στην ίδια ”σκαλωσιά”, αυτή του κέρδους, και δυστυχώς προκειμένου αυτό να παραμένει υψηλό οι συνθήκες ασφαλείας “κοστίζουν”!

Μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας και θα αντιληφθούμε τι συμβαίνει. Το 2017 κάθε 5 μέρες θρηνούσαμε έναν εργάτη(!).

Η έκθεση του ΣΕΠΕ αναφέρει:

Το 2016 σημειώνεται ο τρίτος μεγαλύτερος αριθμός εργατικών «ατυχημάτων» από το 2000 (ο πρώτος χρόνος λειτουργίας του ΣΕΠΕ) και ο μεγαλύτερος από το 2009 και μετά.

Το 2016 καταγράφονται 6.515 εργατικά «ατυχήματα», αριθμός ελάχιστα μικρότερος από αυτούς των ετών 2008 (6.657) και 2007 (6.561). Να σημειωθεί ότι από το 2012 μέχρι το 2016 υπάρχει συνεχής αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων».

Τα θανατηφόρα εργατικά «ατυχήματα» αυξάνονται συνεχώς από το 2014 και μετά. Τα 73 θανατηφόρα που καταγράφονται το 2016 είναι ο μεγαλύτερος αριθμός νεκρών εργατών από το 2011.

Και βέβαια ούτε το σύνολο των εργατικών «ατυχημάτων» ούτε, πολύ περισσότερο, τα θανατηφόρα καταγράφονται στο σύνολό τους. Είναι χαρακτηριστική η παραδοχή που είχε κάνει το 2006 ο τότε υφυπουργός Απασχόλησης της ΝΔ, Γερ. Γιακουμάτος, ότι «δηλώνεται ίσως και λιγότερο από το 65% των εργατικών ατυχημάτων»… Αυτό ισχύει και σήμερα.

Ο μόνος τρόπος για να σταματήσουμε να θρηνούμε ανθρώπους που “χάνονται” για το μεροκάματο ένας τρόπος υπάρχει και αυτός δεν είναι η σιωπή!

Είναι η διεκδίκηση, η διεκδίκηση των συνθηκών ασφαλείας στον εργασιακό χώρο, η διεκδίκηση ανθρώπινων συνθηκών εκεί που παλεύουμε για την επιβίωση!

Αντί επιλόγου…


Comments are closed.