Σταλιά, σταλιά και απόβραδο…

1) Για το ματς με τον Παναιτωλικό δεν έχω να πω πολλά πράγματα. Τηρώ στάση αναμονής για διορθώσεις, επανεμφανίσεις, φορμαρίσματος κ λοιπών υλικών της συνταγής που λέει ” Πάρτε τα όλα!”.

Η ομάδα έπαιξε απέναντι σε μια άρτια αμυντικά στημένη ομάδα (στο χωριό μου το λέμε πούλμαν) έχοντας πολλά από τα ατού της σε παρατεταμένη ανομβρία. Παίζοντας δε παράλληλο ποδόσφαιρο δυστυχώς δεν πας στην Πόλη.

2) Όπως είπε κ ο αδελφός Αλέξανδρος, μόλις η ομάδα ρίσκαρε στις πάσες της ήρθε η γκολάρα του άφαντου Μαρσιάλ. (πολυτέλεια να τον έχεις στις τάξεις σου αλλά να παίξει και λίγο ναι;). Προς το τέλος βγήκαν κάτι ανασφάλειες του ψυχιάτρου αλλά ευτυχώς η εξαιρετική εμφάνιση Στρακόσια κλείδωσε το σκορ (επιτέλους σωστές εξόδους, έπιασε το τάμα στον Αϊ Φανούρη).

3) Ξέρετε μέχρι τώρα όλοι είναι κάτω από τον προβολέα κριτικής. Διοίκηση, προπονητής, σουρταφερτάκηδες, teams άνωθεν, κάτωθεν. Και πολύ σωστά είναι! Ουδείς στο απυρόβλητο.

Οι παίκτες όμως; Όχι ως μια εμφάνιση, αλλά γενικώς;

4) Τι να πω πχ για τον ΧΧσαφι (στοιχειό αυτή η θέση αριστερού μπακ από εποχής Κασάπη ρε μάνα μου). Τίμιος μέχρι μλκιας, ναι. Αλλά δύο καλά κάνει, δέκα στραβά και τούμπαλιν. Τι να πω για τον Λαμέλα. Που εξτρέμ τον βάζει και τον τραβά βεντούζα το κέντρο στέλνοντας το μπακ του για γιόγκα να καλμάρει. Ναι, θέλει. Όχι δεν μπορεί.

5) Αμ εκείνος ο Λίβαι; Ρε μπας κ έχει μπόνους στο συμβόλαιο του για κάθε χαμένο γκολ; (έτσι για την αλητεία). Ναι παίζει να φλερτάρει με τα άκρα γιατί φορ δεν είναι (Ματίας it’s your problem) αλλά περνά τον μισό χρόνο συμμετοχής του κρυμμένος στα χορτάρια.

6) Ξανά μανά θα πω για Αντουάν. Χθες ήταν χαρακτηριστικό. Ένα γκολ ποίημα. Πριν… τίποτα. Μετά… τίποτα. End of story.

7) Οντουμπάτζο αβοήθητος και μέχρι εκεί. Έχει ταβάνι (αν κ γουστάρω το στυλ του). Ρότα. Σταμάτησε κάπου στην λήξη του παιχνιδιού με Αγγλία.

8) Αγαπώ μέχρι χαζομάρας Βίντα. Παίζουν ακόμα και μόνες τους οι κάλτσες του. Αλλά στις μονομαχίες σπρινταρίσματος και ειδικά όταν έχει κουραστεί …κόκκινος συναγερμός. Ρε φίλε είναι 37 ο άνθρωπος!

9) Σέντερ φορ Πιερό. Ωραία υποδοχή με το σώμα (αν του κάτσει το στοπάρισμα), αργός και αν δεν έχει τον συμπαίκτη “πάρε-βάλε” …..ε amber-alert!

10) Ενδεικτικά αναφέρω παίκτες. Γιατί θα μπορούσα μέχρι αύριο να γράφω .Δλδ το καλύτερο παιχνίδι του Γκάτσι πχ τον καταγράφει η μνήμη μου ως αριστερό μπακ. Ναι οκ τεράστια η βελτίωση κ η συνδρομή του Περέιρα αλλά δεν είναι αυτός που θεωρητικά αγοράσαμε (ακόμα, θα πω με ελπίδα).

11) Αυτό παραπάνω κυρίες κ κυριοι είναι προσωπική κριτική. Λάθος η σωστή. Δεν είναι γιουχα. Δεν είναι αποδόμηση ενός παίκτη .

Απαράδεκτη η ιαχή γιούχων χθες σε άτομο που φορά κιτρινόμαυρα. Σε οτιδήποτε φέρει το δικέφαλο στο στήθος. Απαράδεκτο!

12) Εν κατακλείδι η ομάδα είναι προβλέψιμη, χωρίς δυνατά άκρα. Λείπει αυτή η σπίθα. Λείπει η τρέλα στο βλέμμα. Λείπει αυτή η ρομαντική μούρλα του “πάμε ρε, και όπου βγει”.

13) Εδώ μπαίνεις εσύ στο κάδρο Αλμέιδα μου. Κούνα το ραβδί, ηρέμησε το κεφάλι σου και ηρέμησε τους. Ξανακάνε τους αρμάδα. Εδώ είμαστε εμείς. Σαν την γροθιά που έδειξες. Περιμένουμε υπομονετικά .

14) Τι ωραία ησυχία χωρίς πολλά μπλα-μπλα, φανφάρες και κασκόλ στα μάτριξ. Ηρέμησε το κεφάλι μου.

15) Όλοι μαζί μωρέ! Τι έχουμε να χωρίσουμε; Μια ομάδα αγαπάμε όλοι μας! Έναν κοινό σκοπό. Την ΑΕΚΑΡΑ στα ουράνια ! Άιντε μωρέ… Άιντε !!!

16) Κυριακή …ένα αποτέλεσμα υπάρχει. Μονάχα ένα !!!

ΕΝΩΣΙΣ !!!!!