Το κοινωνικό κόστος πίσω από τα επενδυτικά αφηγήματα

Αδιαμφισβήτητα, οι θεσμικές διακηρύξεις για «οικονομική εξυγίανση» και «επενδυτική βαθμίδα» λειτουργούν ως πολιτικό αφήγημα που αποκρύπτει τη βαθύτερη κοινωνική διάσταση της οικονομικής πολιτικής.

Πίσω από κάθε στατιστικό δείκτη που παρουσιάζεται ως επιτυχία, κρύβεται μια συγκεκριμένη κατανομή θυσιών: μισθοί που δεν ακολουθούν τον πληθωρισμό, ενοίκια που απογειώνονται, υγεία και παιδεία που υποχρηματοδοτούνται συστηματικά.

Η αποπληρωμή χρεών, είναι πολιτική επιλογή που προτάσσει την εμπιστοσύνη των αγορών έναντι της αξιοπρεπούς διαβίωσης των πολλών, μετατρέποντας τον κρατικό προϋπολογισμό σε εργαλείο διαχείρισης της φτώχειας και όχι σε μοχλό αναδιανομής.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν «βελτιώνεται» η οικονομία με βάση τους δείκτες που επιλέγουν να προβάλλουν οι κυβερνητικοί κύκλοι, αλλά για ποιον βελτιώνεται.

Οι όμιλοι που κερδοσκοπούν σε ενέργεια, ακίνητα και βασικά αγαθά είναι ο βασικός της αποδέκτης.

Η αφήγηση περί «σταθερότητας» λειτουργεί έτσι ως ιδεολογικό επικάλυμμα πάνω σε μια πραγματικότητα βαθιάς ταξικής ανισότητας, όπου η λιτότητα μετατοπίζεται από όρο-ταμπού σε αόρατη καθημερινότητα, και η κοινωνική δυσαρέσκεια καλείται να σιωπήσει μπροστά στην προτεραιότητα του «καλού ονόματος» της χώρας απέναντι στις αγορές.