Φάκελος …ανάσκελος !

Έχω έναν θείο, λίγο μεγαλύτερο από μένα, πάνω κάτω στην ηλικία τού Θωμά (τού γνωστού …λουλουδά), λίγο πιό μεγάλου από τον Σαρρή (που είπε την σοφή κουβέντα: Ό,τι κάνω, καρπούς δρΕΠΟ καί σ’ άλλους δεν το επιτρΕΠΟ !) καί ακόμα μεγαλύτερου από τον Μάκη τον …Καραγκούνα (από τα πολλά βραχιόλια που τού φόρεσαν!) με το πούρο ..ανάσκελα.

Ο θείος μου είναι άγνωστος στους περισσότερους, ειδικά στους νέους μας, που δεν πρόλαβαν την χρυσή εποχή πριν τον Μαρινάκη. Ξέρετε αυτού τού τύπου με την κοιλιά του …κινητό Ολυμπιακό Μουσείο, που καταπίνει κύπελλα καί φτύνει πέναλτυ. Πριν τον κοιλιόδουλο αυτόν, όλα ήσαν ονειρικά: Με τα κοράκια να κελαηδούν σε κασέτες, τα στραγάλια να έχουν μέγεθος χρυσού σβώλου καί τον Σάββα στα συγκαλά του να κάνει δεύτερη φωνή στον Βασίλη Καρρά:
-Παρ’ τα όλα, πάρ’ τα όλα, μην αφήσεις τίποτε, πάρ’ τα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ !
Όχι ότι έχει σημασία, αλλά τον θείο μου τον λένε ΠΑΣΟΚράτη Κόκκαλη. Κι αν το μικρό του όνομα εξηγείται από μόνο του, το επίθετό του, γιά να ξέρετε, προέρχεται από την ικανότητα τής οικογένειας αυτής, να πετυχαίνει στα δύσκολα, σαν νά ‘χει “το κοκκαλάκι τής νυχτερίδας”. Μάλιστα λένε ότι ο προπαππούς τους γιά μελωδικά πουλιά, είχε …νυχτερίδες !
Γιά παράδειγμα: Έγινε διαγωνισμός γιά τα μηχανήματα τού ΟΤΕ (λέμε τώρα, μην το πάρετε στα σοβαρά…). Δεκα πέντε πήγαν με καλύτερες προσφορές, αλλά έλα που έτυχε να είναι …μουγγοί ! Μικρότερη η προσφορά τού θείου μου, αλλά είχε μιά φωνάρα νάαα ! Τσούπ, ο ΟΤΕ στην από μέσα ! Μετά, γίνεται διαγωνισμός γιά μηχανήματα τού ΟΠΑΠ. Άλλη κωλοφαρδία κι εδώ: Όλοι είχαν μεγαλύτερες προσφορές, αλλά έλα που ήσαν γραμμένες …στα Ελληνικά. Τζίφος ! Ο διαγωνισμός βλέπετε ήθελε τις προσφορές στα …Κινέζικα ! Τσούπ καί ο ΟΠΑΠ στην τσέπη ! Τέτοια τύχη, ο θείος μου… Να μην σάς πω το ΤΙ έγινε όταν πήρε τον Ολυμπιακό. Τής τύχης το κάγκελο ! Δεν υπήρχε παιγνίδι, που να μην αρρωστήσει βαρειά ο διαιτητής. Μιλάμε γιά σκληρά χτυπήματα τής Μοίρας: Ο ένας πάθαινε αχρωματοψία, ο άλλος προσωρινή τύφλωση, ο τρίτος ήταν θύμα ανέχειας καί ήθελε στήριξη, κάποιοι άλλοι είχαν παραισθήσεις, μπόλικοι από δαύτους αμνησία κανονισμών, άστα να πάνε. Άμα σε βρεί το κακό, δεν πα νά ‘σαι Πρωτάθλημα, ιλαρά θα βγάλεις !
Ξαφνικά, διάβασα στις ειδήσεις ότι κάλεσε τον θείο μου ο ανακριτής, γιά κακουργήματα, σε μιά παλιά ιστορία. -“Θείε”; τού είπα. “Ξεμείναμε από νυχτερίδες”; Γέλασε καί μού ‘κλεισε το μάτι:
-Έχεις ακούσει γιά τον “φάκελο τής Κύπρου”; Ξέρεις γιατί έμεινε κλειστός τόσο καιρό; Γιατί όταν τον έπιανε ένας Ανακριτής, τον άφηνε αργότερα, λόγω …συνταξιοδότησης ! Τόσο ογκώδης είναι. Τον έδιναν στον επόμενο, πάει, γέρναγε κι αυτός. Στην σειρά του άλλος, να το λουμπάγκο καί το ζάχαρο στα ύψη. Ένα ΚΑΠΗ ανακριτές ασχολήθηκαν κι ακόμα να φτάσει σε πόρισμα κάποιος. Λένε ότι τώρα κοντά, με την πρόοδο τής επιστήμης, που υπόσχεται να παρατείνει την ζωή μας κατά πενήντα χρόνια, υπάρχει ελπίδα…
-Θείο, δεν καταλαβαίνω.
-Γιατί, καταλαβαίνει ο Σαββίδης πού έμπλεξε; Για να ξέρεις λοιπόν, ο φάκελος τής Κύπρου είναι …μπλοκάκι μπροστά στον δικό μου φάκελο. Πόσο χρονών είπες ότι είναι ο Ανακριτής;

Νίκος φακελωμένος Περδίκης