Πανηγύριζαν κάποια αδέλφια μου ΑΕΚτζήδες όταν ήρθε το VAR. Εντωμεταξύ, χωρίς VAR ούτε στην πιο σκληρή «παράγκα» δεν θα μπορούσαν να ακυρώσουν τα γκολ που έχουν ακυρώσει φέτος στην ΑΕΚ.

Οι παίκτες που δεν αγωνίζονται συχνά δεν έχουν τον ρυθμό αγώνων. Η προπόνηση, όσο σκληρή κι αν είναι, δεν αντικαθιστά την ένταση ενός επίσημου αγώνα.

Αν τους ενδιέφερε πραγματικά να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της λειψυδρίας, θα σχεδίαζαν ένα σύστημα που να συλλέγει βρόχιες ροές, να αναβαθμίζει τα τοπικά δίκτυα, να προστατεύει πηγές και ταμιευτήρες και να ενισχύει πρακτικές εξοικονόμησης.

Στο μπάσκετ το εύκολο είναι να στέκεσαι στη διαιτησία, το δύσκολο είναι να αντιληφθείς την οικονομική χούντα που θέλει ήδη τον Φαρμακοτρίφτη να είναι έτοιμος να καταθέσει το μπάι άουτ για την απόκτηση του Σίλβα.

Εξοργισμένα είναι κάποια αδέλφια που όλα τα γκολ της ΑΕΚ περνάνε από κόσκινο μέσω VAR με τα κοράκια να ψάχνουν λόγους ακύρωσης. Τι μου λέτε; Εσείς δεν είσαστε που πανηγυρίζατε με το VAR γιατί πιστέψατε ότι θα βοηθούσε στην απόδοση δικαιοσύνης;

Η Ελλάδα δεν είναι ουδέτερη. Οι βάσεις του ΝΑΤΟ στη Σούδα, στη Λάρισα, στην Αλεξανδρούπολη, είναι κρίκοι στην ίδια αλυσίδα συνενοχής. Όσο οι ελληνικές κυβερνήσεις φωτογραφίζονται με τους δολοφόνους, τόσο το όνομα της χώρας λερώνεται με τη σιωπή.

Η δήλωση του Ντάγκαν Σάκοτα: «Αυτή είναι η κατάσταση. Δίνουμε ευκαιρία σε όλους τους καλούς (Σίλβα) να είναι πρωταγωνιστές και να πάνε σε άλλο επίπεδο» είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρεις για το μπάσκετ της αγοράς που έχει την ΑΕΚ σε… επίπεδο κομπάρσου.

Όταν ένας παίκτης με χαμηλό ρυθμό αγώνων εκτεθεί ξαφνικά σε υψηλή ένταση, ο μυϊκός τραυματισμός (θλάση, τράβηγμα) γίνεται πολύ πιο πιθανός. Το σώμα δεν είναι συνηθισμένο στις μέγιστες φορτίες του αγώνα.

«… αργά ή γρήγορα έπρεπε να εγκαταλείψει την ελπίδα για ένα καλύτερο παρελθόν». — Ίρβιν Γιάλομ

Όταν ήρθε το VAR, παρουσιάστηκε (και έγινε δεκτό και από τον κόσμο της ΑΕΚ) ως η «πανάκεια» που θα εξαφάνιζε την καχυποψία και θα έφερνε ισονομία, αφαιρώντας τον ανθρώπινο παράγοντα του λάθους ή του δόλου. Λίγοι κατάλαβαν τι συστημικό εργαλείο είναι.

«Ο πατριωτισμός είναι η τέχνη να πείθεις τους φτωχούς να πεθάνουν για τους πλούσιους» — Ο πίνακας: “Ο Θάνατος κι ο στρατιώτης” (Hans Larwin, 1917). Φωτογραφία από το Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας στη Βιέννη.

Η υποβάθμιση των αθλητικών υποδομών δεν είναι αποτέλεσμα αμέλειας, αλλά συνειδητή πολιτική επιλογή (πολιτική θυσίας) που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ιδιωτικών αλυσίδων και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στον τομέα της άθλησης.

Οι πρόσφυγες, που έζησαν τον πόνο και τον ξεριζωμό, συχνά αντιλαμβάνονται καλύτερα από τον καθένα την κοινή μοίρα των λαών που πλήττονται από τον πόλεμο και τον εθνικισμό.

Όταν είσαι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του πρωταθλήματος μπορείς από το 1,60 ύψος να στέλνεις τη μπάλα στο «παραθυράκι» με τον ώμο. Έχει προηγηθεί σέντρα από τον καλύτερο πλάγιο μπακ του πρωταθλήματος.

Όταν κλείνουν τα κολυμβητήρια και η δημόσια λύση εξαφανίζεται, η μόνη διέξοδος είναι η ακριβοπληρωμένη ιδιωτική λύση. Και κάπως έτσι σε δύο μόνο γραμμές περιγράφεις όλο το πρόβλημα και τις αιτίες του.

«Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον». — Φερνάντο Πεσσόα

Οι ανησυχίες για τον όγκο και τους ρυθμούς των αγώνων έχουν βαθύτερη ουσία: αντικατοπτρίζουν τον τρόπο οργάνωσης και δομής της οικονομίας, που επηρεάζει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και διαμορφώνει το ίδιο το οικοδόμημα του αθλητισμού.

Επανάσταση; Αλλαγή; Αυτό που θέλω στ’ αλήθεια από τα βάθη της ψυχής μου είναι να φύγουν τα άτονα σύννεφα που πασαλείβουν με μια γκρίζα σαπουνάδα τον κατακίτρινο ουρανό του πλανήτη ΑΕΚ.

Η υποχρηματοδότηση των Δήμων οδηγεί στην παρακμή των εγκαταστάσεων. Η κατάρρευση του δημόσιου διασφαλίζει ότι οι ιδιωτικές αλυσίδες (γυμναστήρια, ιδιωτικά κολυμβητήρια) θα έχουν το μονοπώλιο της παροχής υπηρεσιών, με δυνατότητα να ορίζουν υψηλές τιμές.

Η κατανόηση ότι η ιστορία καθοδηγείται από τα συμφέροντα και όχι από την απλή σύγκρουση λαών είναι μια βαθιά πολιτική ανάλυση που οι πρόσφυγες του 1922 (και οι απόγονοί τους) συχνά κρατούν ζωντανή. Οφείλουν να κρατήσουν ζωντανή.

Οι λαϊκές οικογένειες δεν έχουν πλέον τη δυνατότητα να καλύψουν το κόστος μιας αθλητικής ακαδημίας για τα παιδιά τους. Ως εκ τούτου, η άθληση, που αποτελεί βασική σωματική και κοινωνική ανάγκη, μετατρέπεται σε ταξικό προνόμιο.