Διχασμός, η κατάρα των Ελλήνων

0

415 π.Χ ! Ο αδελφοκτόνος και καταστροφικός Πελοποννησιακός Πόλεμος μαίνεται, στην Αθήνα πλέον ο Κλέων διαφεντεύει, ο αθηναϊκός στόλος έχει τους Μήλιους κατασφάξει και ο Ευρυπίδης την τραγωδία «Τρωάδες» στο ευρύ αθηναϊκό κοινό του παρουσιάζει

Γράφει ο Ίων Θάρσυνος

Για περίσκεψη και διδαχή! Κεντρικό πρόσωπο η Εκάβη, σύζυγος του Πρίαμου και μητέρα του Έκτορα, μία τραγική φιγούρα που έχει χάσει και πατρίδα και οικογένεια! Ο εγγονός Αστυάνακτας της απομένει, που και αυτόν σφαγμένο πάνω σε μια ασπίδα αντικρίζει και τότε κατά των Αργείων η άμοιρη κυρά ξεσπάει: «Καταραμένοι να είσαστε Αχαιοί! Μεταξύ σας στους αιώνες να σφάζεστε και σύντροφο πάντα την έχθρα να έχετε, το αίμα σας σε αδελφοκτόνους αγώνες χύνοντας! Το φαρμάκι της διχόνοιας στις φλέβες σας να φωλιάζει και ποτέ μονιασμένους ο Ήλιος να μην σας βρίσκει! Την μοίρα του Σίσυφου να έχετε και ποτέ στον τερματισμό να μην φτάνετε! Ξανά και ξανά να ματώνετε και τα όνειρά σας άπιαστα μέχρι τον αιώνα τον άπαντα να είναι! » Στα μεταφυσικά ελόγου μου βέβαια δεν πιστεύω, έλα όμως που κυλώντας ο καιρός και η ιστορία, αυτό ακριβώς συνέβη…

Για αιώνες οι Έλληνες, ο ένας τον άλλον μακέλευε και μόνο όταν τα κοινά όσια και ιερά κινδύνευαν αυτοί ομονοούσαν και τότε ιστορία έγραφαν! Μέχρι την στιγμή, που ο Φίλιππος με την βία τους ένωσε και ενωμένους ο Αλέξανδρος στα πέρατα της Ασίας τους οδήγησε. Μόλις όμως αυτός πέθανε, οι επίγονοι την τεράστια αυτοκρατορία μοιράστηκαν και μεταξύ τους να σφάζονται ξεκίνησαν! Εύκολα έτσι η Ρώμη στην συνέχεια επικράτησε και Ρωμαίοι οι Έλληνες έγιναν, έως ότου ο Χριστιανισμός επικράτησε και σε Ρωμιούς Χριστιανούς και Έλληνες Εθνικούς τότε διαχωρίστηκαν, με τους φανατικούς πρώτους τους αφελείς δεύτερους να μακελεύουν. Ακόμη και όταν όλοι Ρωμιοί έγιναν, κάτι πάντοτε εύρισκαν οι απόγονοι των Αργείων μεταξύ τους για να σφαχτούν! Βένετοι και Πράσινοι, Εικονολάτρες και Εικονομάχοι, Ενωτικοί και Ανθενωτικοί! Μέχρι που η Αυτοκρατορία διαλύθηκε και η Βασιλεύουσα στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων πέρασε! 400 χρόνια σκλαβωμένοι έμειναν κι όταν Έλληνες πάλι ένιωσαν, Επανάσταση εκδήλωσαν και την κατάρα ξαναθυμήθηκαν! Ρουμελιώτες και Μωραΐτες στην διάρκεια της Επανάστασης μακελεύτηκαν και λίγο έλειψε, άπιαστο το όνειρο να μείνει…

Ελευθερώθηκαν πάντως αλλά από το πατρογονικό χούι ποτέ δεν απαλλάχτηκαν! Κι ενώ ενωμένοι έπη έγραψαν, διχασμένοι εθνικές τραγωδίες δημιούργησαν. Την Ελλάδα το 1912 τριπλασίασαν, το 1916 διχάστηκαν και το 1922 την Μικρά Ασία για πάντα έχασαν. Λίγα χρόνια αργότερα το Έπος του 40 ενωμένοι έγραψαν, στον κατακτητή αντιστάθηκαν αλλά στο τέλος μεταξύ τους τα αδέλφια σφάχτηκαν! Από τότε, «με το σώμα στο κενό, την ψυχή στο στόμα, το παιχνίδι παίζεται, παίζεται ακόμα»! Και να ο Μελιγαλάς, να ο Γράμμος και το Βίτσι και όλα εκείνα που τους Έλληνες διχάζουν και σε πατριώτες ή προδότες τους κατατάσσουν. Σε έναν κόσμο, που τον πλούτο οι ελάχιστοι πλέον κατέχουν και οι πλείστοι, εύκολα ή δύσκολα, απλά διαβιώνουν. Αντί λοιπόν, οι σημερινοί απόγονοι των Αχαιών ενωμένοι την αδικία να αντιμετωπίσουν, με αυτά που πριν 70 χρόνια συνέβηκαν ασχολούνται και παθιάζονται! Αλλά είπαμε! Το φαρμάκι της διχόνοιας στις φλέβες τους φωλιάζει και ποτέ ο Ήλιος μονιασμένους δεν τους βρίσκει. Ήξερε ο Ευρυπίδης τι κουμάσια οι Έλληνες είναι και για τούτο τέτοια λόγια στο στόμα της δύστυχης Εκάβης έβαλε. Και για να είμαι μαζί σας ειλικρινής, δεν πιστεύω ότι από την «κατάρα» της οι Έλληνες θα απαλλαγούν. Συνέχεια θα ματώνουν και τα όνειρά τους άπιαστα μέχρι τον αιώνα τον άπαντα θα μείνουν…


Comments are closed.