EDITORIALS
Η σπορά των αγώνων σου, είναι η παντοτινή υπόσχεση μας απέναντι σου…
Μπαγάσα, κατάφερες και μας μάζεψες όλους… Μια συννεφιασμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς, μαζί με το χρόνο που ετοιμάζεται να έρθει, οι σύντροφοι σου να δίνουμε υπόσχεση σε σένα, επειδή σηκώθηκες και έφυγες…
Απίστευτο έμοιαζε το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» με τη φωτογραφία σου στην είδηση. Οσο κι αν είχαμε φοβηθεί, όσο κι αν είχαμε ετοιμαστεί, όσο κι αν σε είχαμε «χάσει», ήταν αδύνατον να προσπεράσουμε τα «γιατί;». Ειδικά εμείς που ξέραμε το «ήσυχο» πείσμα που σ’ έπιανε μπροστά στις δυσκολίες.…
Και μα την αλήθεια, πολλοί περιμέναμε ακόμα και τη μέρα του δύσκολου φευγιού, στην πολιτική κηδεία, να εμφανιστείς ξαφνικά από μια μεριά, έτσι όπως ήμασταν όλοι κατσουφιασμενοι, και να αρχίσεις να αστειεύεσαι για να μας φτιάξεις το κέφι, σα να μη τρέχει τίποτα σοβαρό… Με τον δικό σου τρόπο. Εκείνον που «έμπλεκε» τη στενοχώρια και την αγωνία με το γέλιο και με τα προβλήματα, τα συμπεράσματα, την πείρα, με τον ίδιο πάντα στόχο: να τραβάμε μπροστά. Να μη μας παίρνει από κάτω. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν έχουμε πέσει. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν, πέφτοντας, έχουμε χτυπήσει σοβαρά.
Μην ανησυχήσεις πάντως: την υπόσχεση την δίνουμε με καθαρή σκέψη, όπως αρμόζει στους κομμουνιστές, σε όσους ξέρουμε απαντήσεις σε πολλά κρίσιμα «γιατί;», όσους δε κρυβόμαστε πίσω από αυτό που μας πονάει ή πίσω από αυτό που μας στερεύει: εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο ακριβώς δρόμο.
Τράβα αμέριμνος για το ταξίδι σου, το πόστο σου δε μένει κενό. Το λιθαράκι του στο μακρύ Μονοπάτι που χαράσσει το Κόμμα μας, τον κρατά πάντα εδώ – στη Μάχη, την πιο μεγάλη, την πιο κρίσιμη, την πιο ελπιδοφόρα, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό κομμουνισμό.
Στο νεκροταφείο Αγίου Δημητρίου συγκεντρώθηκαν σήμερα το πρωί σύντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι, συνάδελφοι για να αποχαιρετίσουν στην πολιτική του κηδεία τον σ. Θανάση Γκώγκο.
Ήταν εκεί όλες οι γενιές της ΚΝΕ και του Κόμματος. Η δική του γενιά, η γενιά της ανασυγκρότησης της οργάνωσης, της ανάπτυξης της, οι κατοπινοί σύντροφοι που είχαν να πουν για το αποτύπωμα του.
Όλοι μαζί αποχαιρέτησαν έναν σπουδαίο σύντροφό, παιδί φτωχής λαϊκής οικογένειας που έφυγε τόσο πρόωρα, μόλις στα 48 του χρόνια. Ένα μαχητή που υπηρέτησε για πολλά χρόνια, από κρίσιμες στελεχικές θέσεις το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αλλά και το ταξικό εργατικό κίνημα. Επιλέγοντας από νωρίς, το μόνο δρόμο που τον δίδαξε και η δικιά του ζωή ότι μπορεί να φέρει τις καλύτερες μέρες που αξίζουν στον εργαζόμενο λαό: αυτό της στράτευσης στην επαναστατική πάλη για την ανατροπή της βαρβαρότητας του καπιταλισμού.
Στο πλευρό του σε αυτό το καλό κατευόδιο σε θέσεις τιμητικής φρουράς στάθηκαν οι σύντροφοι και συναγωνιστές του από το Κόμμα, την ΚΝΕ, το ΠΑΜΕ, τα εργατικά σωματεία.
Παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της, Δημήτρη Κουτσούμπα.
Ακόμα ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.
«Ό,τι ανέλαβε το παρέδωσε καλύτερο»
Τετάρτη 31/12/2025 – 13:16
Καλό ταξίδι σύντροφε Θανάση, το πόστο σου δε μένει κενό
Μπαγάσα, κατάφερες και μας μάζεψες όλους… Μια συννεφιασμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς, μαζί με το χρόνο που ετοιμάζεται να έρθει, οι σύντροφοι σου να δίνουμε υπόσχεση σε σένα, επειδή σηκώθηκες και έφυγες…
Απίστευτο έμοιαζε το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» με τη φωτογραφία σου στην είδηση. Οσο κι αν είχαμε φοβηθεί, όσο κι αν είχαμε ετοιμαστεί, όσο κι αν σε είχαμε «χάσει», ήταν αδύνατον να προσπεράσουμε τα «γιατί;». Ειδικά εμείς που ξέραμε το «ήσυχο» πείσμα που σ’ έπιανε μπροστά στις δυσκολίες.…
Και μα την αλήθεια, πολλοί περιμέναμε ακόμα και τη μέρα του δύσκολου φευγιού, στην πολιτική κηδεία, να εμφανιστείς ξαφνικά από μια μεριά, έτσι όπως ήμασταν όλοι κατσουφιασμενοι, και να αρχίσεις να αστειεύεσαι για να μας φτιάξεις το κέφι, σα να μη τρέχει τίποτα σοβαρό… Με τον δικό σου τρόπο. Εκείνον που «έμπλεκε» τη στενοχώρια και την αγωνία με το γέλιο και με τα προβλήματα, τα συμπεράσματα, την πείρα, με τον ίδιο πάντα στόχο: να τραβάμε μπροστά. Να μη μας παίρνει από κάτω. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν έχουμε πέσει. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν, πέφτοντας, έχουμε χτυπήσει σοβαρά.
Μην ανησυχήσεις πάντως: την υπόσχεση την δίνουμε με καθαρή σκέψη, όπως αρμόζει στους κομμουνιστές, σε όσους ξέρουμε απαντήσεις σε πολλά κρίσιμα «γιατί;», όσους δε κρυβόμαστε πίσω από αυτό που μας πονάει ή πίσω από αυτό που μας στερεύει: εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο ακριβώς δρόμο.
Τράβα αμέριμνος για το ταξίδι σου, το πόστο σου δε μένει κενό. Το λιθαράκι του στο μακρύ Μονοπάτι που χαράσσει το Κόμμα μας, τον κρατά πάντα εδώ – στη Μάχη, την πιο μεγάλη, την πιο κρίσιμη, την πιο ελπιδοφόρα, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό κομμουνισμό.
Στο νεκροταφείο Αγίου Δημητρίου συγκεντρώθηκαν σήμερα το πρωί σύντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι, συνάδελφοι για να αποχαιρετίσουν στην πολιτική του κηδεία τον σ. Θανάση Γκώγκο.
Ήταν εκεί όλες οι γενιές της ΚΝΕ και του Κόμματος. Η δική του γενιά, η γενιά της ανασυγκρότησης της οργάνωσης, της ανάπτυξης της, οι κατοπινοί σύντροφοι που είχαν να πουν για το αποτύπωμα του.
Όλοι μαζί αποχαιρέτησαν έναν σπουδαίο σύντροφό, παιδί φτωχής λαϊκής οικογένειας που έφυγε τόσο πρόωρα, μόλις στα 48 του χρόνια. Ένα μαχητή που υπηρέτησε για πολλά χρόνια, από κρίσιμες στελεχικές θέσεις το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αλλά και το ταξικό εργατικό κίνημα. Επιλέγοντας από νωρίς, το μόνο δρόμο που τον δίδαξε και η δικιά του ζωή ότι μπορεί να φέρει τις καλύτερες μέρες που αξίζουν στον εργαζόμενο λαό: αυτό της στράτευσης στην επαναστατική πάλη για την ανατροπή της βαρβαρότητας του καπιταλισμού.
Στο πλευρό του σε αυτό το καλό κατευόδιο σε θέσεις τιμητικής φρουράς στάθηκαν οι σύντροφοι και συναγωνιστές του από το Κόμμα, την ΚΝΕ, το ΠΑΜΕ, τα εργατικά σωματεία.
Παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της, Δημήτρη Κουτσούμπα.
Ακόμα ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.
«Ό,τι ανέλαβε το παρέδωσε καλύτερο»
Τον σύντροφο Θανάση αποχαιρέτισε εκ μέρους του Κόμματός του ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:
«Με λόγια καρδιάς, τα αγαπημένα του τραγούδια και τις πολλές μας αναμνήσεις ζωντανές θα συνοδεύσουμε σήμερα τον σύντροφο Θανάση. Τον αποχαιρετούμε πολύ νωρίς και με μεγάλη στεναχώρια.
Ο ίδιος με τους επικήδειους λόγους και τις τελετές στις κηδείες έσπαγε πολύ πλάκα. Ακόμα και με την δική του που ήξερε ότι πλησιάζει έστηνε ευφυή αστεία και ιστορίες. Με το ιδιαίτερο χιούμορ του είχε αποκτήσει μια άμυνα απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις και βοηθούσε και άλλους να κοιτάζουν μπροστά στη ζωή χωρίς όμως να ξεχνάνε.
Από μικρή ηλικία ουσιαστικά μεγάλωσε μόνος του με την γιαγιά του. Και οι δύο του γονείς έφυγαν νωρίς, την μητέρα του δεν την γνώρισε καθόλου. Όσο μόνος του αναγκάστηκε να μεγαλώσει, τόσο μόνο του και αβοήθητο δεν άφησε κανέναν. Αγαπούσε και νοιαζόταν για όλους όσους βρίσκονταν στον περίγυρό του, την οικογένειά του, ιδιαίτερα τους συντρόφους του. Το Κόμμα μας πάνω από όλα.
Ο σύντροφος Θανάσης ήταν ένας ωραίος άνθρωπος, ένας ωραίος κομμουνιστής. Και ένας ωραίος ΑΕΚτζης.
Καλόκαρδος, εξαιρετικά ευφυής και ταλαντούχος, διαβασμένος όσο λίγοι, καλλιεργημένος και με πολύπλευρες ικανότητες.
Από όπου πέρασε άφησε ορατά αποτελέσματα. Ότι παρέλαβε ως ευθύνη και χρέωση στην ΚΝΕ, στο Κόμμα και το εργατικό κίνημα, το παρέδωσε καλύτερο. Και βοήθησε σε πολλές και διαφορετικές θέσεις ευθύνης. Οργανωτής στην ΚΝΕ, μέλος του ΚΣ, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΠΑΜΕ, υπεύθυνος προπαγάνδας, στέλεχος του Εργατικού Συνδικαλιστικού τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για πολλά χρόνια.
Όσοι δουλέψαμε κοντά του γνωρίσαμε έναν αγωνιστή που ήθελες να τον έχεις δίπλα σου. Ένας σίφουνας που δεν τον χωρούσε ο τόπος. Την ίδια ώρα που σκάρωνε έναν έξυπνο σποτ του ΠΑΜΕ για την απεργία, έφτιαχνε ένα άρθρο, την ανακοίνωση που έπρεπε να βγει γρήγορα και ταυτόχρονα στο κινητό του έγραφε ασταμάτητα για την ΑΕΚ, την αγαπημένη του ομάδα. Όλα μαζί ταυτόχρονα. Έζησε και αγωνίστηκε με πάθος. Γύρισε πολλές φορές με τις χρεώσεις του όλη την Ελλάδα.
Οργανώθηκε στην ΚΝΕ λίγα χρόνια μετά την ανασυγκρότησή της το 1996. Το 2000 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δεν έλειψε από πουθενά. Σε όλα τα καλέσματα παρών με διάθεση να προσφέρει με έμπνευση και δημιουργικότητα. Δεν αντιμετώπισε ποτέ τον αγώνα ως ρόλο ή τυπικό καθήκον, τον έζησε ως στάση ζωής. Πίστεψε βαθιά στη δύναμη της ταξικής πάλης, στη δυνατότητα και το ρόλο της εργατικής τάξης να απελευθερωθεί από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Ο Θανάσης από μικρή ηλικία είχε ταξικό μίσος. Θύμωνε με τα αφεντικά και τους ανθρώπους τους στο κίνημα. Κοκκίνιζε ολόκληρος, έβριζε, ορμούσε όταν άκουγε να μιλάνε απαξιωτικά για εργαζόμενους, έβλεπε να τους αδικούν. Στην πολύχρονη διαδρομή του στο κόμμα και το κίνημα, το ταξικό του μίσος μετατράπηκε σε ώριμη ταξική πολιτική συνείδηση χωρίς να χάσει την φλόγα των νεανικών μας χρόνων. Τα μάτια του δάκρυζαν από οργή στις αμέτρητες απεργιακές φρουρές που βρεθήκαμε στα εργοστάσια, στα λιμάνια, τα εργασιακά γκέτο των καθαριστριών.
Η προσωπικότητα του Θανάση είναι αποστομωτική απάντηση σε όσους είτε από άγνοια είτε κυρίως από σκοπιμότητα υπεράσπισης του σάπιου συστήματος που ζούμε θεωρούν ότι η οργανωμένη πάλη, η οργανωμένη ζωή μέσα από τις γραμμές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ ισοπεδώνει τις ατομικές αρετές των ανθρώπων, τις προσωπικότητες και πνίγει τα ταλέντα τους. Το αντίθετο είναι η αλήθεια. Η συνειδητή στράτευση στον συλλογικό οργανωμένο αγώνα για μια ανθρώπινη κοινωνία, ολοκληρώνει και ανθίζει τις προσωπικότητες, αποκτούν νόημα οι πράξεις των ανθρώπων. Ο σύντροφος Θανάσης ήταν ένας άνθρωπος σεμνός, σταθερός, ακούραστος και πολυσχιδής, που δεν έβαλε ποτέ τον εαυτό του πάνω από τη συλλογικότητα και τον αγώνα της εργατικής τάξης.
Η ζωή του φέρθηκε σκληρά και άδικα. Όμως εμείς και αυτή τη φορά Θανάση θα της βγάλουμε τη γλώσσα και θα κρατήσουμε τις αμέτρητες ωραίες μας στιγμές, τους αγώνες μας, τα πολλά σημαντικά και ανεξίτηλα που αφήνεις, άξια να μνημονεύονται στα παιδιά μας. Κρατάμε ψηλά την σημαία μας και συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι τέλους.
Θα έχουμε πάντα το νου μας στην οικογένεια σου. Στην συντρόφισσα Μαρία που στάθηκε δίπλα σου αγόγγυστα στα δύσκολα. Μια ζεστή αγκαλιά στη Λένα».
«Θα είναι ”παρών” σε κάθε αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς»
Τετάρτη 31/12/2025 – 13:16
Καλό ταξίδι σύντροφε Θανάση, το πόστο σου δε μένει κενό
Μπαγάσα, κατάφερες και μας μάζεψες όλους… Μια συννεφιασμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς, μαζί με το χρόνο που ετοιμάζεται να έρθει, οι σύντροφοι σου να δίνουμε υπόσχεση σε σένα, επειδή σηκώθηκες και έφυγες…
Απίστευτο έμοιαζε το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» με τη φωτογραφία σου στην είδηση. Οσο κι αν είχαμε φοβηθεί, όσο κι αν είχαμε ετοιμαστεί, όσο κι αν σε είχαμε «χάσει», ήταν αδύνατον να προσπεράσουμε τα «γιατί;». Ειδικά εμείς που ξέραμε το «ήσυχο» πείσμα που σ’ έπιανε μπροστά στις δυσκολίες.…
Και μα την αλήθεια, πολλοί περιμέναμε ακόμα και τη μέρα του δύσκολου φευγιού, στην πολιτική κηδεία, να εμφανιστείς ξαφνικά από μια μεριά, έτσι όπως ήμασταν όλοι κατσουφιασμενοι, και να αρχίσεις να αστειεύεσαι για να μας φτιάξεις το κέφι, σα να μη τρέχει τίποτα σοβαρό… Με τον δικό σου τρόπο. Εκείνον που «έμπλεκε» τη στενοχώρια και την αγωνία με το γέλιο και με τα προβλήματα, τα συμπεράσματα, την πείρα, με τον ίδιο πάντα στόχο: να τραβάμε μπροστά. Να μη μας παίρνει από κάτω. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν έχουμε πέσει. Να σηκωνόμαστε, ακόμα κι αν, πέφτοντας, έχουμε χτυπήσει σοβαρά.
Μην ανησυχήσεις πάντως: την υπόσχεση την δίνουμε με καθαρή σκέψη, όπως αρμόζει στους κομμουνιστές, σε όσους ξέρουμε απαντήσεις σε πολλά κρίσιμα «γιατί;», όσους δε κρυβόμαστε πίσω από αυτό που μας πονάει ή πίσω από αυτό που μας στερεύει: εμείς συνεχίζουμε στον ίδιο ακριβώς δρόμο.
Τράβα αμέριμνος για το ταξίδι σου, το πόστο σου δε μένει κενό. Το λιθαράκι του στο μακρύ Μονοπάτι που χαράσσει το Κόμμα μας, τον κρατά πάντα εδώ – στη Μάχη, την πιο μεγάλη, την πιο κρίσιμη, την πιο ελπιδοφόρα, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό κομμουνισμό.
Στο νεκροταφείο Αγίου Δημητρίου συγκεντρώθηκαν σήμερα το πρωί σύντροφοι, συναγωνιστές, φίλοι, συνάδελφοι για να αποχαιρετίσουν στην πολιτική του κηδεία τον σ. Θανάση Γκώγκο.
Ήταν εκεί όλες οι γενιές της ΚΝΕ και του Κόμματος. Η δική του γενιά, η γενιά της ανασυγκρότησης της οργάνωσης, της ανάπτυξης της, οι κατοπινοί σύντροφοι που είχαν να πουν για το αποτύπωμα του.
Όλοι μαζί αποχαιρέτησαν έναν σπουδαίο σύντροφό, παιδί φτωχής λαϊκής οικογένειας που έφυγε τόσο πρόωρα, μόλις στα 48 του χρόνια. Ένα μαχητή που υπηρέτησε για πολλά χρόνια, από κρίσιμες στελεχικές θέσεις το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας αλλά και το ταξικό εργατικό κίνημα. Επιλέγοντας από νωρίς, το μόνο δρόμο που τον δίδαξε και η δικιά του ζωή ότι μπορεί να φέρει τις καλύτερες μέρες που αξίζουν στον εργαζόμενο λαό: αυτό της στράτευσης στην επαναστατική πάλη για την ανατροπή της βαρβαρότητας του καπιταλισμού.
Στο πλευρό του σε αυτό το καλό κατευόδιο σε θέσεις τιμητικής φρουράς στάθηκαν οι σύντροφοι και συναγωνιστές του από το Κόμμα, την ΚΝΕ, το ΠΑΜΕ, τα εργατικά σωματεία.
Παραβρέθηκε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα της, Δημήτρη Κουτσούμπα.
Ακόμα ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ.
«Ό,τι ανέλαβε το παρέδωσε καλύτερο»
Τον σύντροφο Θανάση αποχαιρέτισε εκ μέρους του Κόμματός του ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:
«Με λόγια καρδιάς, τα αγαπημένα του τραγούδια και τις πολλές μας αναμνήσεις ζωντανές θα συνοδεύσουμε σήμερα τον σύντροφο Θανάση. Τον αποχαιρετούμε πολύ νωρίς και με μεγάλη στεναχώρια.
Ο ίδιος με τους επικήδειους λόγους και τις τελετές στις κηδείες έσπαγε πολύ πλάκα. Ακόμα και με την δική του που ήξερε ότι πλησιάζει έστηνε ευφυή αστεία και ιστορίες. Με το ιδιαίτερο χιούμορ του είχε αποκτήσει μια άμυνα απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις και βοηθούσε και άλλους να κοιτάζουν μπροστά στη ζωή χωρίς όμως να ξεχνάνε.
Από μικρή ηλικία ουσιαστικά μεγάλωσε μόνος του με την γιαγιά του. Και οι δύο του γονείς έφυγαν νωρίς, την μητέρα του δεν την γνώρισε καθόλου. Όσο μόνος του αναγκάστηκε να μεγαλώσει, τόσο μόνο του και αβοήθητο δεν άφησε κανέναν. Αγαπούσε και νοιαζόταν για όλους όσους βρίσκονταν στον περίγυρό του, την οικογένειά του, ιδιαίτερα τους συντρόφους του. Το Κόμμα μας πάνω από όλα.
Ο σύντροφος Θανάσης ήταν ένας ωραίος άνθρωπος, ένας ωραίος κομμουνιστής. Και ένας ωραίος ΑΕΚτζης.
Καλόκαρδος, εξαιρετικά ευφυής και ταλαντούχος, διαβασμένος όσο λίγοι, καλλιεργημένος και με πολύπλευρες ικανότητες.
Από όπου πέρασε άφησε ορατά αποτελέσματα. Ότι παρέλαβε ως ευθύνη και χρέωση στην ΚΝΕ, στο Κόμμα και το εργατικό κίνημα, το παρέδωσε καλύτερο. Και βοήθησε σε πολλές και διαφορετικές θέσεις ευθύνης. Οργανωτής στην ΚΝΕ, μέλος του ΚΣ, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΠΑΜΕ, υπεύθυνος προπαγάνδας, στέλεχος του Εργατικού Συνδικαλιστικού τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για πολλά χρόνια.
Όσοι δουλέψαμε κοντά του γνωρίσαμε έναν αγωνιστή που ήθελες να τον έχεις δίπλα σου. Ένας σίφουνας που δεν τον χωρούσε ο τόπος. Την ίδια ώρα που σκάρωνε έναν έξυπνο σποτ του ΠΑΜΕ για την απεργία, έφτιαχνε ένα άρθρο, την ανακοίνωση που έπρεπε να βγει γρήγορα και ταυτόχρονα στο κινητό του έγραφε ασταμάτητα για την ΑΕΚ, την αγαπημένη του ομάδα. Όλα μαζί ταυτόχρονα. Έζησε και αγωνίστηκε με πάθος. Γύρισε πολλές φορές με τις χρεώσεις του όλη την Ελλάδα.
Οργανώθηκε στην ΚΝΕ λίγα χρόνια μετά την ανασυγκρότησή της το 1996. Το 2000 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δεν έλειψε από πουθενά. Σε όλα τα καλέσματα παρών με διάθεση να προσφέρει με έμπνευση και δημιουργικότητα. Δεν αντιμετώπισε ποτέ τον αγώνα ως ρόλο ή τυπικό καθήκον, τον έζησε ως στάση ζωής. Πίστεψε βαθιά στη δύναμη της ταξικής πάλης, στη δυνατότητα και το ρόλο της εργατικής τάξης να απελευθερωθεί από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Ο Θανάσης από μικρή ηλικία είχε ταξικό μίσος. Θύμωνε με τα αφεντικά και τους ανθρώπους τους στο κίνημα. Κοκκίνιζε ολόκληρος, έβριζε, ορμούσε όταν άκουγε να μιλάνε απαξιωτικά για εργαζόμενους, έβλεπε να τους αδικούν. Στην πολύχρονη διαδρομή του στο κόμμα και το κίνημα, το ταξικό του μίσος μετατράπηκε σε ώριμη ταξική πολιτική συνείδηση χωρίς να χάσει την φλόγα των νεανικών μας χρόνων. Τα μάτια του δάκρυζαν από οργή στις αμέτρητες απεργιακές φρουρές που βρεθήκαμε στα εργοστάσια, στα λιμάνια, τα εργασιακά γκέτο των καθαριστριών.
Η προσωπικότητα του Θανάση είναι αποστομωτική απάντηση σε όσους είτε από άγνοια είτε κυρίως από σκοπιμότητα υπεράσπισης του σάπιου συστήματος που ζούμε θεωρούν ότι η οργανωμένη πάλη, η οργανωμένη ζωή μέσα από τις γραμμές της ΚΝΕ και του ΚΚΕ ισοπεδώνει τις ατομικές αρετές των ανθρώπων, τις προσωπικότητες και πνίγει τα ταλέντα τους. Το αντίθετο είναι η αλήθεια. Η συνειδητή στράτευση στον συλλογικό οργανωμένο αγώνα για μια ανθρώπινη κοινωνία, ολοκληρώνει και ανθίζει τις προσωπικότητες, αποκτούν νόημα οι πράξεις των ανθρώπων. Ο σύντροφος Θανάσης ήταν ένας άνθρωπος σεμνός, σταθερός, ακούραστος και πολυσχιδής, που δεν έβαλε ποτέ τον εαυτό του πάνω από τη συλλογικότητα και τον αγώνα της εργατικής τάξης.
Η ζωή του φέρθηκε σκληρά και άδικα. Όμως εμείς και αυτή τη φορά Θανάση θα της βγάλουμε τη γλώσσα και θα κρατήσουμε τις αμέτρητες ωραίες μας στιγμές, τους αγώνες μας, τα πολλά σημαντικά και ανεξίτηλα που αφήνεις, άξια να μνημονεύονται στα παιδιά μας. Κρατάμε ψηλά την σημαία μας και συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι τέλους.
Θα έχουμε πάντα το νου μας στην οικογένεια σου. Στην συντρόφισσα Μαρία που στάθηκε δίπλα σου αγόγγυστα στα δύσκολα. Μια ζεστή αγκαλιά στη Λένα».
«Θα είναι ”παρών” σε κάθε αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς»
Από την Γραμματεία του ΠΑΜΕ και την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ), τα σωματεία μέσα από τα οποία πάλευε ο σ. Θανάσης, τον αποχαιρέτισε η Ντίνα Γκογκάκη, πρόεδρος της ΟΙΥΕ:
«Σήμερα δεν στεκόμαστε απλώς για να πούμε ένα τελευταίο αντίο. Στεκόμαστε με βαριά καρδιά για να αποχαιρετήσουμε έναν δικό μας άνθρωπο. Τον Θανάση μας. Τον σύντροφο, τον συναγωνιστή, τον συνάδελφο, τον άνθρωπο που πορευτήκαμε μαζί του στον αγώνα, που παλέψαμε πλάι πλάι.
Οι σύντροφοι σου από τη Γραμματεία του ΠΑΜΕ, τη διοίκηση της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, από τα σωματεία, είμαστε σήμερα εδώ με έναν κόμπο στην καρδιά και στον λαιμό. Γιατί είναι από εκείνες τις στιγμές που τα λόγια δεν φτάνουν. Που στέκονται φτωχά μπροστά στον πόνο. Που το «γιατί», γιατί τόσο νέος, γιατί τόσο άδικα, βαραίνει πιο πολύ από όσο αντέχει το μυαλό να σκεφθεί και η φωνή να πει.
Και όμως, πρέπει να μιλήσουμε. Γιατί, Θανάση, ήσουν κομμάτι της ζωής μας. Κομμάτι της καθημερινότητάς μας, των αγώνων μας.
Έφυγες μετά από μια δύσκολη και άνιση μάχη, που την έδωσες όπως ακριβώς έζησες, περήφανα, χωρίς συμβιβασμούς, με αξιοπρέπεια, παλληκαρήσια και με πείσμα. Γιατί μαχητής ήσουν σε όλη σου τη ζωή. Από τα παιδικά σου κιόλας χρόνια, τότε που έχασες τόσο νωρίς τους γονείς σου και αναγκάστηκες να μεγαλώσεις απότομα, να σταθείς μόνος σου μέσα στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής.
Από τότε ήξερες τι θα πει αγώνας. Τι θα πει να παλεύεις για να σταθείς όρθιος. Για αυτό διάλεξες συνειδητά τον δρόμο της ταξικής πάλης, του συλλογικού και οργανωμένου αγώνα. Όχι γιατί ήταν εύκολος, αλλά γιατί ήταν ο μόνος δρόμος που χωρούσε την καρδιά σου. Γιατί μέσα σου υπήρχε βαθιά ριζωμένη η αλληλεγγύη, η αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους, η ανάγκη να μη μένει κανείς μόνος απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση.
Από εκεί γεννήθηκε και η στάση ζωής σου. Να μη συνηθίζουμε την αδικία. Να μην κάνουμε πίσω. Είχες την υπομονή να ακούς, να εξηγείς, να επιμένεις, μέχρι οι συλλογικές αποφάσεις να γίνονται πράξη. Δεν είδες ποτέ τον αγώνα σαν ρόλο, δεν τον αντιμετώπισες σαν τυπικό καθήκον. Τον κουβάλησες μέσα σου. Τον έζησες κάθε μέρα, ως την επιλογή να στέκεσαι δίπλα στον άλλον, να μοιράζεσαι το βάρος, να μη λυγίζεις και να μην εγκαταλείπεις ποτέ.
Θανάση, θα συνεχίσεις να είσαι μαζί μας. Όχι σαν μια ανάμνηση που την επικαλούμαστε για παρηγοριά, αλλά σαν παρουσία ζωντανή. Θα θυμόμαστε το ιδιαίτερο χιούμορ σου. Εκείνο το κοφτερό, συχνά αυτοσαρκαστικό χιούμορ, που γνώριζες ότι δεν ακύρωνε τη δυσκολία, αλλά την έκανε υποφερτή. Έλεγες μια κουβέντα απλή και ουσιαστική, την κατάλληλη στιγμή, και ξαφνικά τα πιο βαριά θέματα έμοιαζαν αντιμετωπίσιμα. Σαν να μας θύμιζες πως τίποτα δεν αλλάζει μόνο του, αλλά όλα μπορούν να αλλάξουν όταν οι άνθρωποι το αποφασίσουν.
Και αυτό το αναγνώριζαν όλοι. Ακόμη κι εκείνοι που στάθηκαν απέναντί σου. Γιατί ήξερες να συγκρούεσαι χωρίς να χάνεις τον σεβασμό, να υπερασπίζεσαι τις θέσεις και τις αρχές μας χωρίς μικρότητες, να μένεις σταθερός χωρίς να γίνεσαι άδικος. Αυτό είναι σπάνιο. Για αυτό σε σεβάστηκαν.
Έτσι ήσουν παντού, όπου και αν σταθήκαμε μαζί, από όποια θέση και αν υπηρέτησες την εργατική τάξη. Στο σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων, στην Ομοσπονδία, στο ΠΑΜΕ, στη ΓΣΕΕ. Με λόγο ουσιαστικό, με συνέπεια, με καθαρή ταξική ματιά και κριτήριο. Ακόμη και στη δύσκολη προσωπική σου μάχη, είχες πάντα έγνοια για την κοινή μας υπόθεση. Ρώταγες με αγωνία και πραγματικό ενδιαφέρον για την εξέλιξη των αγώνων, για τους συντρόφους, για το ”πώς πάμε”.
Θα μας συντροφεύεις στους αγώνες που έρχονται, στις συλλογικές αποφάσεις που παίρνονται κόντρα στον φόβο, στις μικρές και μεγάλες νίκες που γεννιούνται μέσα από την οργάνωση και την αλληλεγγύη. Θα είσαι ”παρών” σε κάθε χώρο δουλειάς όπου οι εργαζόμενοι σηκώνουν κεφάλι, σε κάθε βήμα προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Αυτόν τον δρόμο διάλεξες, Θανάση. Αυτόν τον δρόμο περπάτησες ακούραστα και με συνέπεια. Και αυτόν τον δρόμο δεσμευόμαστε πως θα βαδίσουμε. Θέλουμε να ξέρεις ότι τίποτα δεν τελειώνει όσο υπάρχουν οι σύντροφοι σου που συνεχίζουν. Και όπως συνήθιζες να λες: «θα νικήσουμε».
Καλό σου ταξίδι, σύντροφέ μας».
«Εμείς μετά τη βροχή κοιτάμε το ουράνιο τόξο»
Εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ τον σ. Θανάση χαιρέτισε ο Γιώργος Γαρεφαλάκης:
«Εκ μέρους του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ αποχαιρετούμε με θλίψη αλλά και περηφάνια τον σύντροφο Θανάση Γκώγκο, στέλεχος του Κόμματος και για πολλά χρόνια στέλεχος της ΚΝΕ.
Ο σύντροφος Θανάσης Οργανώθηκε στην ΚΝΕ τα δύσκολα χρόνια της ανασυγκρότησης της ΚΝΕ το 1996 και συνέβαλε αποφασιστικά για την μαζικοποίηση και το δυνάμωμα της ΚΝΕ, από όποια χρέωση και να του ανατέθηκε τα 15 χρόνια που ήταν μέλος και στέλεχος της Οργάνωσης. Το 2004 έγινε μέλος του ΚΣ και το 2006 στο 9ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχθηκε στο Γραφείο του ΚΣ με ευθύνη την εργατική δουλειά, την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, καθώς και την καθοδήγηση της ΟΠ της ΚΝΕ. Από το 2003 ήταν μέλος της Γραμματείας Νέων του ΠΑΜΕ με σταθερή του έγνοια και αποφασιστικότητα πως περισσότεροι νέοι και νέες θα γνωρίσουν και θα γίνουν κομμάτι του οργανωμένου ταξικού κινήματος.
Το μεράκι του και η έγνοια του για τους “καταρτισέους” το είχε σταθερά, όντας μέλος του ΔΣ του ΟΑΕΔ όπου εκπροσωπούσε τους εργαζόμενους έδωσε μάχη για την αποκάλυψη και για το δίκιο του σπουδαστών, για την κατάσταση των Επαγγελματικών σχολών και ΙΕΚ, για την πληρωμή της πρακτικής του άσκησης. Ακόμα και την περίοδο που ήταν πολύ καταβεβλημένος από την μάχη που έδινε με τον καρκίνο, ασχολιόταν ξανά με διατάξεις που είχαν να κάνουν με την πρακτική των σπουδαστών. Το ίδιο έκανε ιδιαίτερα την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης με τα προγράμματα φτώχειας του ΟΑΕΔ.
Ζήταγε την γνώμη των συντρόφων από την ΚΝΕ, άκουγε, συζήταγε, αντάλλασσε γνώμη μαζί τους, προσπαθούσε να μαθαίνει σταθερά “τι παίζει στις σχολές” όπως έλεγε. Ήταν δημιουργικά ανήσυχος και δραστήριος με κάθε πτυχή που αντιμετωπίζει η νεολαία, η ίδια του η καθημερινότητα ήταν μέσα στην νεολαία.
Ήταν πολύπλευρος χαρακτήρας, ανέμενε το πρόγραμμα του Φεστιβάλ της ΚΝΕ κάθε χρόνο και έλεγε την προσωπική του γνώμη. Έκανε προσωπική του υπόθεση και επιδίωκε να συμβάλλει κάθε χρόνο στην προετοιμασία, το περιεχόμενο και την λειτουργία του εργατικού στεκιού στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, ποτέ με αυτάρκεια αλλά πάντα και κάθε χρόνο με νέους συντρόφους και συντρόφισσες έστηναν το στέκι “για να τραβάει και να μαθαίνει η νεολαία”. Σε αυτό συνέβαλε και με τις ομιλίες και παρεμβάσεις του στις συζητήσεις και εκδηλώσεις στο ίδιο το Φεστιβάλ με την προσοχή του πάντα στραμμένη στους νέους εργαζόμενους που βασανίζονται και είναι ανοργάνωτοι.
Η αγάπη του για την τέχνη και τον αθλητισμό ήταν γνωστά σε όλους, σήμα κατατεθέν οι μπάντες του ελληνικού ροκ και η Αεκάρα του.
Σύντροφε Θανάση θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για όσα πίστευες και πάλεψες στην γεμάτη δυναμισμό και μάχες ζωή σου, την μάχη για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.
Σε μία ομιλία σου στο 45ο Φεστιβάλ της ΚΝΕ είχες πει σε μία αποστροφή ότι ”Μετά τη βροχή λέει ο λαός μας ότι κάποιοι κοιτάνε τις λάσπες και κάποιοι το ουράνιο τόξο”. Εμείς είμαστε με τους δεύτερους».
Αυτό έκανες πράξη μέχρι τη τελευταία στιγμή!
Μην ανησυχείς το Λενάκι σου και η Μαρία δεν θα είναι ποτέ μόνες».
Πηγή: 902.gr
