Αλλεπάλληλα αυτογκόλ σε μια υπόθεση φρίκης…

0
Να ξεχωρίσουμε κάποια πράγματα.
-Υποκρισία/Υποκριτική-
Ο Δημήτρης Λιγνάδης λειτούργησε ως υποκριτής απέναντι στη Μενδώνη. Όχι ως ηθοποιός. Αυτό πάντοτε υπό την αίρεση ότι η Μενδώνη δε γνώριζε, σύμφωνα με τα λεγόμενά της. Είναι επικίνδυνο και συνάμα τραγικό να προσδίδουμε στην τέχνη το χαρακτηριστικό του καμουφλάζ. Η τέχνη δεν καμουφλάρει. Η τέχνη βγάζει την αλήθεια μέσα από την αναπαράσταση της πραγματικότητας και της μη πραγματικότητας. Όχι μέσα από την άρνησή της. Ο Πλάτωνας πριν 2.500 χρόνια είχε απαντήσει στη Μενδώνη λέγοντας ότι «Η τέχνη είναι μια απάτη, όπου ο απατών είναι ειλικρινέστερος του μη απατώντος και ο απατώμενος, σοφότερος του μη απατουμένου». Η Μενδώνη δεν έγινε σοφότερη ούτε ο Λιγνάδης ειλικρινέστερος, αλλά το ακριβώς αντίθετο.
-Δημόσιο/Ιδιωτικό-
Η Μενδώνη τόνισε ότι δεν είχε τη δυνατότητα να γνωρίζει το τι έκανε στην προσωπική του ζωή ο Δημήτρης Λιγνάδης. Μόνο που τα πεπραγμένα του Λιγνάδη δεν αφορούσαν στην ιδιωτική αλλά στη δημόσια ζωή. Όταν ο Λιγνάδης κακοποιούσε σεξουαλικά κατά συρροή ανηλίκους δεν ήταν επικίνδυνος για το κρεβάτι του. Ήταν επικίνδυνος για την κοινωνία. Η διαφορά ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο είναι νομίζω εμφανής. Ο Λιγνάδης δεν έβλαπτε τον εαυτό του, έβλαπτε τους γύρω του. Αυτός είναι και ο λόγος που καθυστερημένα μεν, αλλά παρεμβαίνει εισαγγελέας. Διαφορετικά θα παρενέβαινε κάποιο οικείο του πρόσωπο ή στη χειρότερη ο διαχειριστής της πολυκατοικίας.
-Πολιτική ευθύνη/Ποινική ευθύνη-
Η Μενδώνη ισχυρίζεται ότι δεν γνώριζε. Αν δεν γνώριζε, φέρει πολιτική ευθύνη για το διορισμό ενός καταγγελόμενου παιδοβιαστή στην ηγεσία του Εθνικού Θεάτρου. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι χθες ανέμεναν την παραίτησή της, ως ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης ενός εγκληματικού λάθους, ως ελάχιστο δείγμα ανθρωπιάς αν μη τι άλλο. Για αυτό κατηγορείται και ζητείται η απομάκρυνσή της από το Υπουργείο Πολιτισμού. Η ίδια λοιπόν στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι δεν γνώριζε, αποδεικνύει περίτρανα τον λόγο για τον οποίο πρέπει να παραιτηθεί. Γιατί αν γνώριζε φέρει ποινική, όχι πολιτική ευθύνη. Και θα πρέπει να δώσει κατάθεση σε εισαγγελέα, όχι συνέντευξη τύπου.
-Συγκάλυψη/Εξαπάτηση-
Όταν επί ένα μήνα δημοσιοποιούνται διαρκείς καταγγελίες σχεδόν ταυτόσημες για τη δράση του Λιγνάδη, το Υπουργείο αρνήθηκε να λάβει δράση αμέσως, κάνοντας λόγο για «ανυπαρξία επισήμων καταγγελιών» και για «παραίτηση Λιγνάδη για προσωπικούς λόγους». Συνεπώς ακόμη κι αν δεν γνώριζε η επίσημη πολιτεία τη δράση του όλα αυτά τα χρόνια, επί ένα μήνα τώρα του έδωσε τη δυνατότητα απόκρυψης στοιχείων, οργάνωσης της άμυνάς του ή ακόμη και διαφυγής στο εξωτερικό. Η συγκάλυψη, συνεπώς, μπορεί να μην αφορά μόνο το ενδεχόμενο χρόνιας γνώσης της κατάστασης, αλλά και της ύστερης απραγίας μπροστά στις καταγγελίες.
-Κοινωνικό/Νομικό-
Η δημοσιοποίηση της κακοποιητικής δράσης και η αποκάλυψη των κακοποιητών δεν είναι «ρωμαϊκή αρένα», είναι χειραφετητική κοινωνικά διαδικασία. Ρωμαϊκή αρένα είναι όταν αφήνεις κακοποιητή και κακοποιημένο να αλληλοσπαραχθούν μεταξύ τους κάτω από την ομπρέλα της ανωνυμίας που δίνει δύναμη στον πρώτο να κατασπαράξει τον δεύτερο, ενώ όλοι γνωρίζουν. Εδώ γίνεται το αντίθετο. Γίνεται συλλογική ενδοσκόπηση, ανοίγει η δημόσια συζήτηση, αποκτούν ορατότητα οι κακοποιημένοι. Αποκτούν φωνή οι αδύναμοι. Κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη αν η έννοια του δικαίου δεν έχει διαμορφωθεί πρωτίστως σε επίπεδο κοινωνίας, στη διαπάλη των ιδεών, στην αλλαγή των συσχετισμών δύναμης και στη δημόσια αντιπαράθεση.
-Πολιτικαντισμός/Πολιτική-
Στη συνέντευξη Τύπου η Υπουργός Πολιτισμού αφιέρωσε 5-10 λεπτά αναπαράγοντας αόριστα κλισέ σχετικά με το πώς πρέπει να «προστατεύουμε τα παιδιά μας», τη στιγμή που η πολιτεία δείχνει αδύναμη εδώ και δεκαετίες να το κάνει, και στη συνέχεια επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου μετάθεση ευθυνών για τις διαρκείς καταγγελίες. Αλλά για αυτό έφταιγε η «βαθιά υποκριτική τέχνη» του Λιγνάδη, ή οι ηθοποιοί σε αντιπολιτευόμενα κόμματα που δεν τον είχαν πάρει χαμπάρι, και όχι η ίδια που είχε θεσμικό ρόλο. Αυτό είναι ο ορισμός του πολιτικαντισμού: Όταν μπροστά σε ένα μείζον πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα υπεκφεύγεις και μεταθέτεις την ευθύνη τη στιγμή που οι πληγές ξαναβγάζουν αίμα. Πολιτική στάση σε περίπτωση πραγματικής άγνοιας της κατάστασης θα ήταν μία: Η παραίτηση και η ΣΥΓΝΩΜΗ.
Αλλά τι να λέμε… Ποιος έχασε την ντροπή για να τη βρει η Μενδώνη και η κάθε Μενδώνη.
ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ – ΑΕΚ-LIVE
Νικόλας Κολυτάς

Comments are closed.