Αν οι Έλληνες…

0

Εφέτος, τον ξεσηκωμό για την απελευθέρωσή μας από τον ζυγό του Οθωμανού δυνάστη οι Νεοέλληνες γιορτάζουμε και στη μετάλλαξη των τοτινών Ελλήνων, από ραγιάδες σε μαχητές υπέρ της Ελευθερίας του Γένους, όλοι εμείς οι κατοπινοί εστιάζουμε

Αληθές και δίκαιο το βρίσκω, γιατί τότε, 200 χρόνια πριν, έτσι ακριβώς συνέβη. Δόξα και τιμή λοιπόν σε εκείνους, που κόντρα στις συνθήκες της εποχής και πέρα από την κάθε λογική, το αδύνατο σε δυνατό μετέτρεψαν! Σήμερα όμως, αλλού αντί αλλού οι Έλληνες βρισκόμαστε και χαμπάρι δεν παίρνουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει, ενώ δεκάρα δεν δίνουμε στο τι από τότε μέχρι τις ημέρες μας μεσολάβησε. Για τούτο και ο καθένας μας στην κοσμάρα του ζει και ό,τι του κατεβαίνει λέει. Απαίδευτοι, άμουσοι, ανιστόρητοι οι πλείστοι και φανατικά διχασμένοι οι άπαντες και απανταχού Ρωμιοί και Έλληνες . Όπως ακριβώς τα ενδιάμεσα και κατά καιρούς γκουβέρνα μας ήθελαν, όπως και το σημερινό απροκάλυπτα επιθυμεί και με κάθε μέσο επιδιώκει! Λειψή την Ιστορία μας δίδαξαν και λειψή συνεχίζουν να την διδάσκουν, λειψή η γνώση μας, λειψή και η συμπεριφορά μας…

Αν οι Έλληνες, τον Ρήγα στα σχολειά μας με λεπτομέρειες διδασκόμασταν, ολόκληρο τον Θούριο μαθαίναμε να τραγουδάμε και τα λόγια του ως μεγάλη προσταγή θεωρούσαμε, στην Επαναστατική του Προκήρυξη με ζέση εντρυφούσαμε, τα Δίκαια του Ανθρώπου χωρίς παρωπίδες και συμπλέγματα μελετούσαμε και τη Νέα Πολιτική Διοίκηση δημοκρατικά κι ελεύθερα αναλύαμε, διαχρονικά «ελεύθερα θα συλλογιόμασταν και θα συλλογιόμασταν καλά», όπως ο ίδιος ο Ρήγας είχε τότε δηλώσει! Οι ξεσηκωμένοι το 21, γραμματιζούμενοι καλαμαράδες και αναλφάβητοι στρατιωτικοί, το συνολικό Μανιφέστο του Ρήγα ενστερνίστηκαν, ελεύθερα συλλογίστηκαν και τις επιταγές του στα επαναστατικά τους Συντάγματα αποτύπωσαν. Συνταγματικά κείμενα και Καταστατικές θεωρήσεις, που κατά γενική ομολογία τα μάλα προοδευτικά ακόμη και σήμερα θεωρούνται. Αυτό σε κάποιους δεν άρεσε και μερικούς καθόλου δεν βόλευε, έτσι το έργο του Ρήγα από επιτήδειους λογοκρίθηκε, στο συρτάρι το μεγάλο του μέρος από διαδοχικά γκουβέρνα κλειδαμπαρώθηκε κι ένα ελάχιστο αλλά ακίνδυνο τμήμα του, για μάθηση από τους Έλληνες, αφέθηκε…


Αν οι Έλληνες, την Ελληνική Νομαρχία δηλαδή τον Λόγο περί Ελευθερίας είχαμε την ευκαιρία να σπουδάσουμε, θα μαθαίναμε αυτό, που οι Φιλικοί μελετώντας το έμαθαν: «Πόσον είναι καλλιωτέρα η Νομαρχική Διοίκησις από τας λοιπάς, ότι εις αυτήν μόνον φυλάττεται η Ελευθερία του ανθρώπου, τι εστί Ελευθερία, οπόσων μεγάλων κατορθωμάτων είναι πρόξενος, ότι τάχιστα η Ελλάς πρέπει να συντρίψη τας αλύσους της, ποίαι εστάθησαν αι αιτίαι οπού μέχρι της σήμερον την εφύλαξαν δούλην και ποίαι είναι εκείναι, οπού μέλλει να την ελευθερώσωσι», όπως στο Προοίμιό της από τον Ανώνυμο συγγραφέα της σημειώνεται. Τούτο όμως το προοδευτικό-επαναστατικό βιβλίο ακατάλληλο για τους Έλληνες κάποτε κρίθηκε, σε άδυτα ντουλάπια καταχωνιάστηκε και εκεί μέσα για 150 χρόνια κρύφτηκε. Παρά το γεγονός ότι, τους Φιλικούς ενέπνευσε και καθοδήγησε και το έργο των μεγάλων ποιητών μας Κάλβου και Σολωμού επηρέασε…
Αν οι Έλληνες, όλες τις στροφές (158) του Ύμνου εις την Ελευθερίαν διδασκόμασταν και αποστηθίζαμε, το ιδιόρρυθμο πεζό η Γυναίκα της Ζάκυνθος μελετούσαμε και κατανοούσαμε και τον Διάλογο Ποιητής- Φίλος- Σοφολογιότατος προσεχτικά διαβάζαμε, διαφορετικά στο παρελθόν αλλά και σήμερα θα συμπεριφερόμασταν και καλύτερη τύχη η Ελλάδα στο διάβα του χρόνου θα είχε. Γιατί το σκήπτρο της δολερής Διχόνοιας θα είχαμε αρνηθεί, κανενός το χέρι την κεφαλή αδελφού δεν θα χτυπούσε και ότι μας πρέπει η ελευθεριά σε φίλους κι εχθρούς θα είχαμε αποδείξει. Γιατί στους αναξιοπαθούντες δίπλα πάντα θα ήμασταν και καταπώς ο Χριστός μας έμαθε θα τους αντιμετωπίζαμε. Γιατί ελευθερία και γλώσσα αγκαλιασμένες προς την δόξα θα είχαν προχωρήσει, χωρίς ποτέ πίσω να γυρίζουν, όταν ο όποιος Σοφολογιότατος κρώζει ή κάποιος Τούρκος βαβίζει…

Ναι, αν οι Έλληνες μια τέτοια Παιδεία είχαμε λάβει, απαίδευτοι, άμουσοι, ανιστόρητοι και διχασμένοι ουδέποτε θα παρουσιαζόμασταν, αθύρματα των κατά καιρούς πολιτικών αρχόντων μας δεν θα είχαμε ποτέ γίνει και μία ελεύθερη, δίκαιη και ευνομούμενη Πολιτεία εδώ και πολλά χρόνια θα είχαμε εγκαθιδρύσει. Δεν τη λάβαμε και ραγιάδες, άντε υπήκοοι, παραμένουμε! Έως πότε όμως; Ίδωμεν…


Comments are closed.