Δεν είμαστε όλοι ίδιοι

0

Αφού στενές σχέσεις ποτέ δεν αναπτύξαμε ούτε φάτσα με φάτσα καταφέραμε ποτέ να έλθουμε, στην αφεντιά σου επαγγελματία πολιτικάντη από τούτο το μετερίζι απευθύνομαι και τις σκέψεις ενός παρακατιανού ελευθεριακού σου περνάω

Όχι γιατί πιστεύω, πως εγώ γράφοντας εσύ μυαλά θα αλλάξεις αλλά ένα χρόνιο άχτι μου ρε γαμώτο επιτέλους για να βγάλω…
Ξέρεις, όταν την «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» στην πλάτη μου φόρτωσες, ελόγου μου λίγα καταλάβαινα και με το χαλινό στη μούρη μια χαρά ένιωθα. Στο περιθώριο εξάλλου ζούσα και γρόσι για τη νέα περιθωριοποίησή μου τότε δεν έδωσα. Έτσι, δίχως χαμπάρι να πάρω κι ενώ φτωχός και εξαρτημένος συνέχισα να είμαι, πανηγύρισα γιατί είχα πλέον το δικαίωμα, τους όποιους αφέντες μου εγώ ο ίδιος στο εξής να εκλέγω. Με δικούς μου δηλαδή αγώνες και θυσίες, η στέρηση της δυνατότητας επιλογής και αυτοπροσδιορισμού της ατομικής μου ζωής, είχε τελικά συντελεστεί και στο διηνεκές συνταγματικά κατοχυρωθεί. Η αφέλεια και η αμορφωσιά μου αρχικά κι αργότερα η δειλία, η αδράνεια και η σιωπή μου πλουσιοπάροχα είχαν ανταμειφτεί και η αφεντιά μου χειροπόδαρα είχε αλυσοδεθεί. Ένας υπόδουλος και φόρου υποτελής υπήκοος πια ήμουνα, που αδυνατεί όμως την κοινωνία του να αυτοθεσμίσει και το μέλλον του ο ίδιος να καθορίσει…

Η άμεση σχέση που μεταξύ πρώτων και τελευταίων πολιτών σε άλλες εποχές δημοκρατίας είχε αναπτυχθεί, ανάμεσα σε μας ποτέ δεν αναπτύχθηκε. Αντί μιας τέτοιας σχέσης, ένα κοινωνικό χάσμα μεταξύ μας δημιουργήθηκε, που τεράστιο στο διάβα του χρόνου γίνηκε και αδύνατο να γεφυρωθεί σήμερα φαντάζει. Στη μία πλευρά εγώ ο υπήκοος ψηφοφόρος να βολοδέρνω, δικαιώματα όμως πολίτη να μην αποχτώ και στην απέναντι εσύ ο επιφανής και εκλεγμένος αντιπρόσωπός μου να δεσπόζεις, υποχρεώσεις όμως ενός υπήκοου μηδέποτε να αναλαμβάνεις. Επιδέξια και καλά μελετημένη η πρακτική σου, που φρόντισε το δικό μου αίσθημα ασημαντότητας να ενισχύσει και το καθεστώς ανωτερότητας για το σπάνιο είδος σου να παγιώσει. Γνώριζες ότι, όσο πιο ασήμαντος ένιωθα ελόγου μου, τόσο περισσότερες ανοχές στην καθοδήγησή σου θα έδειχνα και όσο πιο ανώτερος φαινόσουν στα μάτια μου εσύ, τόσο περισσότερο οι αντιστάσεις μου στη συνεχή καταπίεσή σου θα εξασθενούσαν…

Η πλανεμένη αίσθηση ότι η αφεντιά μου κυβερνά, ούτε συνέχεια μήτε και διάρκεια θα είχε, αν στα μάτια της παρουσιαζόσουνα αυτός που στην πραγματικότητα είσαι. Ένα ανθρωπάκι, που γερά δικτυωμένο, για την πάρτη του μόνο νοιάζεται, λειτουργεί και πράττει. Φρόντισες λοιπόν, σε ένα ανώτερο ον να μεταμορφωθείς, πάμπολλα δικαιώματα να αποχτήσεις και λιγοστές υποχρεώσεις να αναλάβεις. Αυτή σου όμως η μεταμόρφωση τη μεγαλοσύνη και μαζί την απλότητα σου στέρησε και από την τιμιότητα, την ευθύτητα και την πραγματική επαφή με τη ζωή σε αποξένωσε. Ξεκομμένος πια από το κοινωνικό σύνολο, που μπορεί να υποψιάζεται αλλά δεν αντιδρά, όλη σου την ενέργεια στην επανεκλογή σου διοχετεύεις, τα προνόμια και τα οφίτσια για να διατηρήσεις. Εκείνα που με τη συνεχή συμμετοχή σου στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία μόνο διασφαλίζονται και για τούτο πιστά την υπηρετείς και με φανατισμό την υπερασπίζεσαι. Με μένα, ως πολίτη, παροπλισμένο και από το Σύνταγμά σου τελείως αφοπλισμένο…

Βέβαια, θέλω δεν θέλω, στην διαδικασία εκλογής σου ενεργά συμμετέχω και το σύστημα βοηθάω την καπηλεία της εξουσίας αυτό να διατηρεί και την έννοια της δημοκρατίας φανερά να αλλοιώνει. Με πνευματική οκνηρία, εκκωφαντική σιωπή και απαράδεκτη ενδοτικότητα, για την υποταγή και την εκμετάλλευσή μου έτσι συνυπογράφω και εαυτόν επιβεβαιώνω, αφού μόνιμα και μαζοχιστικά την κυριαρχία και την εξουσία σου ανέχεται. Σε παράλογες αυταπάτες είμαι ο άθλιος βουτηγμένος και μόνιμα αυταπατώμενος από εσένα συνεχίζω να διαφεντεύομαι. Εάν ελεύθερα είχα μάθει να σκέφτομαι και να εκφράζομαι και ανεπηρέαστα να βουλεύομαι, εσύ ο επαγγελματίας αφέντης και συνειδητός υποκριτής και ψεύτης καμιά πιθανότητα εκλογής δεν θα είχες. Όμως, κάτι στον ορίζοντα διαφαίνεται. Οι αντιδράσεις για την πολιτεία σου έχουν αυξηθεί και είναι πολλοί εκείνοι που τη γλώσσα στην εξουσία σου τώρα πια βγάζουν. Τα κεφάλια μένει να σηκωθούν και οι σφιγμένες γροθιές στον ουρανό ψηλά να υψωθούν! Θα τα ξαναπούμε…


Comments are closed.