Δεν είναι η ΑΕΚ κολυμπήθρα που θα ξεπλύνει βιαστές

0

Ήταν τέσσερις μήνες που η ψυχή αγρίεψε. Δεν ήταν λίγο να βλέπεις τον πατέρα σου να πεθαίνει κάθε μέρα. ήταν βάρος ασήκωτο να σκίζεται η καρδιά κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο αφού υπήρχε πάντα ο κίνδυνος να καλούν από την ΜΕΘ για να πουν τα δυσάρεστα. Όσο και να γινόταν η ζύμωση στο μυαλό μου και να ωρίμαζε σιγά σιγά η ιδέα ότι η κατάσταση αυτή δεν αλλάζει, ο πατέρας μου πάλεψε 120 μέρες αυτό που οι γιατροί έλεγαν ότι δεν θα καταφέρει να περάσει ούτε 24 ώρες.

Ο πατέρας μου γεννήθηκε το 1950 στην Κοκκινιά και ήταν το τρίτο παιδί προσφύγων που έζησαν τον ξεριζωμό και την κακομεταχείριση των ντόπιων που έβλεπαν τους Μικρασιάτες σαν Τουρκόσπορους. Έχασε σε πολύ μικρή ηλικία τον πατέρα του και αναγκάστηκε να βγει στο μεροκάματο σε χρόνια που ο λαός ήταν στο γύψο. Η εκμετάλλευση που βίωνε στην δουλειά του, στιγμάτισε και σχημάτισε το πρόσημο στην ιδεολογική του ταυτότητα.  Θεωρούσε στρεβλά ότι η ασχολία με το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό, ήταν προνόμιο των χουντικών και κάπως έτσι έμεινε στο ντουλάπι η λατρεία του πατέρα του για την ΑΕΚ. Ο παππούς ξεκινούσε τις Κυριακές από την Κοκκινιά και πήγαινε με τα πόδια στα Φιλαδέλφεια γιατί αισθανόταν ότι είναι υποχρέωση. Όπως έλεγε η γιαγιά μου, θεωρούσε ότι η ΑΕΚ είναι η κληρονομιά που θα αφήσουμε στις επόμενες γενιές αφού όλα τα υπόλοιπα έμειναν στην Πόλη. Όταν δήλωσα πρώτη φορά ότι είμαι με την ΑΕΚ, ο πατέρας μου δεν μπορούσε να φανταστεί ότι στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας θα ήταν η μοναδική αιτία της κόντρας μας. Στο μυαλό του πατέρα μου δεν υπήρχαν ποτέ εκδρομές, ταξίδια, γήπεδα, οργανωμένοι οπαδοί και όλα αυτά που ακολούθησαν αλλά η ΑΕΚ είχε τον τρόπο της να γλυκάνει ακόμα κι εκείνον.

Το ταξίδι στο Βελιγράδι για συμπαράσταση στο δοκιμαζόμενο λαό της Σερβίας, οι περιπτώσεις Κατίδη και Οζμοσούλ που χαιρέτησαν φασιστικά και δεν ξαναφόρεσαν την φανέλα της ΑΕΚ, το παιχνίδι με την Χιμπέρνιαν και η ενός λεπτού σιγή για τους δίδυμους πύργους, η εξέδρα στο παιχνίδι με τους Ουκρανούς και άλλα, άγγιξαν τις δικές του ευαίσθητες χορδές. Άλλωστε στο σπίτι είχα την απόλυτη ελευθερία στα πάντα   εκτός από ένα. Δεν είχα την επιλογή να γίνω φασίστας. Δεν θα ξεχάσω πως μέσα από την ΜΕΘ του νοσοκομείου της Νίκαιας ο πατέρας μου πληροφορήθηκε την απόφαση για την δίκη της Χρυσής Αυγής και τις φυλακίσεις που ξεκίνησαν και χάρηκε με την ψυχή του. Θα τολμούσα να πω ότι του έδωσε ζωή μαζί με την είδηση πως γεννήθηκε ο εγγονός του κι ας μην πρόλαβε να τον δει.

Δεν τα λέω όλα αυτά σαν μνημόσυνο αλλά ούτε και για να μοιραστώ το πένθος μου με τους αναγνώστες του ΑΕΚLIVE. Οι περισσότεροι από εμάς που έχουμε ρίζες από την Μ.Ασία, θα έχουμε ακούσει διηγήσεις εκείνων που έζησαν την καταστροφή, πως οι τούρκοι Τσέτες και οι ρουφιάνοι τους βίαζαν και μαγάριζαν γυναίκες που προσπαθούσαν να σωθούν και να σώσουν την οικογένειά τους. Σίγουρα θα έχουμε ακούσει ιστορίες από κορίτσια που έγιναν γυναίκες με τον πιο βίαιο τρόπο και χωρίς τη θέλησή τους. Δεν ήταν μόνο στην καταστροφή της Σμύρνης οι βιασμοί. Ήταν και στην γενοκτονία των Ποντίων, ήταν και στην Ελλάδα που οι ντόπιοι θεωρούσαν τις γυναίκες παστρικές επειδή πλένονταν και ήταν τα εύκολα θύματα αφού έφτασαν εδώ με σφαγμένους τους άντρες τους. Ήταν η Μυρτώ που ακολουθεί μέχρι σήμερα την ΑΕΚ. Ανέκαθεν ήταν ο βιασμός εργαλείο των φασιστών γιατί η επιβολή με την βία του δυνατού στον αδύναμο είναι φασισμός.

 

Στα χρόνια που πέρασα στην κερκίδα της ΑΕΚ γνώρισα πολλούς αξιόλογους αλλά και πολλούς που ντρέπομαι και μόνο για την γνωριμία. Έκατσα δίπλα δίπλα για την μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου με δεξιούς, αναρχικούς, αριστερούς, κομμουνιστές σαν εμένα, με παιδιά που η πολιτική δεν τους ενδιέφερε καθόλου, με πατριώτες κανονικούς αλλά και “πατριώτες” που η αγάπη για την πατρίδα έγινε ο Δούρειος Ίππος που έφερε τους πατριδοκάπηλους στο κατώφλι τους. Είναι τόσο μεγάλη η ΑΕΚ σαν μέγεθος που έχει τα πάντα στις τάξεις των οπαδών της. Έχει και κάτι σκουπίδια σαν τον Λιγνάδη δυστυχώς, αλλά για αυτό δεν ευθύνεται ούτε η ΑΕΚ ούτε ο κόσμος της. Κυκλοφορεί τελευταία στο διαδίκτυο μια φωτογραφία του με το κασκόλ της ΑΕΚ που μου έφερε μούδιασμα στο κοίταγμά της. Το κασκόλ της ΑΕΚ ζέστανε παιδιά προσφύγων. Ζέστανε τον αδερφό άστεγο στο κέντρο της Αθήνας. Εκείνοι που χαιρέτησαν φασιστικά δεν ξαναφόρεσαν ποτέ τον ιερό Δικέφαλο γιατί είναι προσβολή. Δεν ξέρω τι είναι σωστό αλλά θα ήθελα να δω αντίδραση από ΠΑΕ, από ΚΑΕ, από την μάνα ΑΕΚ και φυσικά από τη  μεγαλύτερη οργάνωση οπαδών της ΑΕΚ. Όχι γιατί πρέπει να τρέχει να παίρνει μέτρα για όποιον φοράει το κασκόλ και δηλώνει ΑΕΚ αλλά γιατί οι θεματοφύλακες της ιδέας είμαστε εμείς.

Στην σάπια κοινωνία που ζούμε η παιδεραστία δυστυχώς δεν είναι πρωτόγνωρη. Όπως και δεν ξεκινάει και δεν τελειώνει στον Λιγνάδη. Εδώ μιλάμε για ολόκληρο κύκλωμα που εμπορεύεται ανήλικα για να ικανοποιεί τις αρρωστημένες ορέξεις του. Δεν είναι η ΑΕΚ η κολυμπήθρα που θα ξεπλύνει τους βιαστές, στο όνομα της μεγάλης αγκαλιάς που τους δέχεται όλους. Το σπίτι μας χτίζεται και δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω ένας που να ήθελε τον Λιγνάδη στο δίπλα κάθισμα. Είναι το λιγότερο που θα πάθει να μην μπορεί να ξαναδεί την ΑΕΚ πουθενά, αλλά ίσως στείλει ένα μήνυμα που θα φωνάζει σε όλες εκείνες τις γυναίκες και τα παιδιά που έζησαν τον εφιάλτη ότι η ΑΕΚ δεν τους αφήνει μόνους και τέτοια φαινόμενα δεν είναι ανεκτά. Γιατί ενώνουμε την φωνή μας απέναντι στο άδικο. Οι δυνατοί είμαστε εμείς που έχουμε το δίκιο και δίνουμε δύναμη στα θύματα να ξεκινήσουν από την αρχή. Όπως έκαναν οι παππούδες μας. Έφεραν την μνήμη και την φύτεψαν. Την πότισαν με το δίκιο τους και την πρόσεχαν ως κόρη οφθαλμού. Σαν την κληρονομιά που θα αφήσουν στα παιδιά τους.

Και εγένετο  η ΑΕΚ το καμάρι των προσφύγων!!!

by KKRK


Comments are closed.