Ήταν πάντα μια μάχη ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, μία μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό όπως φάνταζε στα μάτια μου. Ήταν σαν χρέος απέναντι στον παππού μου που ξεκινούσε με τα πόδια από την Κοκκινιά που έμενε, μέχρι τα Φιλαδέλφεια για να δει την προίκα που θα αφήσει στα επόμενα προσφυγόπουλα όπως έλεγε στην γιαγιά μου.

Ήταν που στα δικά μου χρόνια η αδικία ήταν τόσο δεδομένη σαν την υποταγή τους στον Δικέφαλο, που έγινε τραγούδι. Κάθε φορά ήταν πόλεμος… Όχι με την έννοια του χουλιγκανισμού, αλλά πόλεμος της συνείδησης. Ήταν η μάχη του δίκαιου απέναντι στο άδικο. Ήταν και η κ@@λα της επόμενης μέρας που θα πήγαινα στο σχολείο με το κασκόλ της ΑΕΚ μόνο και μόνο γιατί η ΑΕΚ αυτό ήταν πάντα. Το κακό σπυρί στον Κορυδαλλό. Εκεί που τα παιδιά κρύβονταν ακόμα κι από τον μπαμπά τους που τους έκλεβε στο τάβλι, η τεράστια μάζα των προσφύγων στις περιοχές αυτές, δεν θα μπορούσε παρά να είναι η εξαίρεση στον κανόνα.

Στο στάδιο θα παίξουμε με δέκα, μπορεί να παίξουμε και με εννιά έλεγε το τραγούδι της εποχής, όχι γιατί είχαμε συμβιβαστεί με την αδικία αλλά το αντίθετο. Οι γαύροι είχαν συμβιβαστεί με την καρπαζιά ακόμα και με επιστρατευμένη την αδικία.

Τα χρόνια περνάνε και η σημερινή ΑΕΚ δεν έχει τίποτα που να την συνδέει αγωνιστικά και σε επίπεδο νοοτροπίας με την ΑΕΚ που έκανε όλη την Ελλάδα κιτρινόμαυρη. Άλλωστε όποιος το έχει ζήσει μπορεί να καταλάβει για τι μιλάω. Με 3 συνεχόμενα πρωταθλήματα και ξεφύτρωναν σύνδεσμοι σε κάθε πιθανό και απίθανο μέρος της Ελλάδας γιατί κανείς δεν τολμούσε να τα αμφισβητήσει. Σε αντίθεση με τα επόμενα χρόνια που ο 20χρονος βιασμός της κοινής λογικής από τους γαύρους τους έκανε να καμαρώνουν κι όλας ότι η μισή Ελλάδα είναι αντιολυμπιακοί. Για σήμερα δεν το συζητάμε καν, που οι χαρισμένοι τίτλοι στον Γαύρο του Βορρά πάνε κι έρχονται ενώ ο ΠΑΟΚ από την Κατερίνη και κάτω δεν έχει σύνδεσμο,ενώ η Τούμπα παλεύει 4 χρόνια να κάνει ένα sold out, ενώ στα τμήματα του ερασιτέχνη και το μπάσκετ όταν παίζουν με την ΑΕΚ η αποστολή μας είναι μεγαλύτερη από τους οπαδούς τους.

Την Κυριακή θα υποδεχτούμε την ομάδα που ανάγκασε χιλιάδες να μην ξαναδούν μπάλα. Την ομάδα που έκοψε το γήπεδο σε τεράστιο κομμάτι που δεν άντεχε την αδικία και δεν είχε τρόπο να εκφραστεί. Σε όλη αυτή την λαίλαπα η Ένωση ήταν η αιχμή του δόρατος που πολέμησε το σάπιο σύστημα. Για αυτό άλλωστε και πολεμήθηκε τόσο λυσσαλέα από τον στρατό του φαταούλ και το κράτος που υπηρετούσε το αφεντικό.

Την Κυριακή δεν έχουμε μπροστά μας ένα απλό αγώνα ποδοσφαίρου. Όχι γιατί από το αποτέλεσμα εξαρτάται η ζωή μας, ούτε καν ένας τίτλος. Έχουμε μπροστά μας έναν αγώνα αξιοπρέπειας. Έχουμε το καθήκον να κρατάμε την φλόγα αναμμένη. Να συνεχίσουμε την ιστορία. Μια ιστορία γραμμένη με το αίμα των προσφύγων και ταυτισμένη με την πάλη απέναντι στο άδικο. Μια ΑΛΛΗ ΕΝΤΕΛΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ που δεν κόλωσε ποτέ γιατί είχε τον Κανάκη και τον Πομώνη, τον μεγάλο Μίμη και τον τεράστιο Νέστορα, τον Θεωμά και τον Ντούσαν να τους κάνουν συνεχόμενα κλύσματα, είχε τον δικό μου αγαπημένο Χρηστάρα Κωστή και τον Ντέμη,είχε την Αργεντίνικη παροικία να κάνει Πάσχα και να σουβλίζει σε κάθε μας συνάντηση. Δεν είναι ότι υποτιμάω κανέναν ούτε έπαθα εγκεφαλικό και αναφέρω ονόματα που στο παρελθόν δεν θα έγραφα καν. Άλλωστε ο μεγαλύτερος γ@μι@ς τους ήταν ο Τάκης του 89 που το έκανε ακόμα καλύτερο και πιο δύσκολο στην κατάποση.

Οι ήρωες ήταν ο Κολοκοτρώνης κι ο Παπαφλέσσας που είπε και ο Ηλίας, αλλά ο κόσμος της ΑΕΚ είχε τον τρόπο και το μαγικό ραβδάκι να γυρνάει τις καταστάσεις και να δημιουργεί κεινούριους ήρωες. Όπως στο χάντμπολ που πολλοί κατηγόρησαν τον κόσμο ότι με την απομάκρυνση του Οζμοζούλ καταδικάζουμε την ΑΕΚ, όπως στο μπάσκετ που η ευρωπαϊκή ομοσπονδία μας τιμωρεί επειδή βάζουμε λέει σημαίες άλλων κρατών (Κούβα και Παλαιστίνη) αλλά δίνει το δικαίωμα της συμμετοχής σε χώρες που δεν είναι καν στην Ευρώπη και μακελεύουν παιδάκια με τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις.

Έτσι δένεται το ατσάλι, με τα χτυπήματά σας. Δεν ξέρω αν θα γεμίσει το ΟΑΚΑ την Κυριακή αλλά ξέρω πως όσοι θα πάρουν το δρόμο προς τα εκεί, πάνε για να πολεμήσουν. Όχι με τυφλή βία και κινήσεις που δεν κάνουν καλό στην ΑΕΚ, αλλά με την φωνή και την παρουσία τους που θα θυμίζει πάντα ότι η ομάδα των παππούδων μας είναι ΕΔΩ για να τους χαλάει την σούπα. Δεν είμαστε ΑΕΚ ούτε για το ένδοξο χτες, ούτε για το πολυτελές σήμερα. Είμαστε ΑΕΚ για το αύριο που έρχεται με την Ένωση δυνατή, τον κόσμο της συσπειρωμένο και τους εχθρούς να την τρέμουν. Κι αν σήμερα δεν μας τρέμουν για το αγωνιστικό, είναι σίγουρο πως θα μας πολεμάνε μια ζωή για αυτό που πρεσβεύει η μεγαλύτερη ομάδα που γέννησε η προσφυγιά.

Ο χειρότερός τους εφιάλτης είμαστε για αυτό μας χτυπάνε, αλλά εμείς θα τους τσακίσουμε στο τέλος.

made by KKRK