13 Απρίλη είναι η μέρα που ξεκίνησαν όλα.Φυσικά και στην ζωή,ειδικά σε τέτοιες εποχές που ζούμε,η ομάδα που διαλέξαμε να αγαπάμε δεν θα μπορούσε να είναι το παν.Εδώ όμως μιλάμε για κάτι διαφορετικό.

Tου ΚΚRK

Η ΑΕΚ μας διάλεξε αντί να την διαλέξουμε εμείς,γιατί για εμάς η ΑΕΚ είναι πολύ παραπάνω από την ομάδα μας.Είναι η αιτία που σήμερα δάκρυσα με άρθρα ανθρώπων που μέχρι χτες δάκρυζα από τα γέλια όταν τους διάβαζα,Είναι αυτό το περίεργο δέσιμο που έχουμε μαζί της.Ειδικά για τους νεότερους,δεν χτίστηκε πάνω σε επιτυχίες.Χτίστηκε από την ίδια την ιστορία της όπως έφτασε στα αυτιά μας από τους παλαιότερους.Χτίστηκε από την ανάγκη να την κρατήσουν ζωντανή.Χτίστηκε από το διαφορετικό που τόσο μου αρέσει να γράφω.Κι ας αλλάζουν οι καιροί,κι ας θέλει η εποχή να την δούμε σαν εταιρία εμείς σε πείσμα τους πάλι το ίδιο θα κάναμε.

Η ΑΕΚ είναι η μόνη ομάδα που έχει ταλαιπωρηθεί τόσο από εσωτερικές διαμάχες αλλά σήμερα πλεόν νιώθω ότι μιλάω εκ μέρους όλων.Τουλάχιστον σίγουρα εκ μέρους όσων η ίδια η ΑΕΚ μου έδωσε να καταλάβω ότι έχω μια ακόμα οικογένεια που δεν ήξερα.Μπορεί η κανονική οικογένεια να με πήγαινε στο Καραισκάκη να δω Ολυμπιακός -ΑΕΚ ντυμένο στα ερυθρόλευκα(α ρε θείε),μπορει η ΑΕΚ να έφαγε 4 και να έβαλε μόνο 2 αλλά η πλάστιγγα είχε γείρει ήδη.Η κοτσίδα του Παπαιωάννου,τα μπινελίκια στον Σαββίδη που δεν έλεγαν το όνομά του αλλά συνδιάζονταν με βρισιές στο ΚΚΕ και τον Φλωράκη,ενα σουτ του Πεπέ που βρήκε έναν γαύρο στο κεφάλι ήταν οι ιδανικές συνθήκες που με οδήγησαν στην αγκαλιά της ΑΕΚ.Όχι ότι υπήρχε κάποιο κριτήριο σε ένα 7χρονο παιδί,αλλά τα μέχρι τότε βιώματα έλεγαν πως όποιος βρίζει το ΚΚΕ είναι με τους κακούς.Σημασία έχει πως φεύγοντας από το γήπεδο και μέχρι το αυτοκίνητο συμμετείχα στα πανηγύρια των Ολυμπιακών τραγουδώντας “Δικέφαλε σε αγαπώ όπου κι αν παίζεις πάντα θα σ’ακολουθώ” χωρίς να καταλαβαίνω τον λόγο που ο μπάρμπας με μάλωνε.Η ουσία πάντως είναι ότι δεν με ξαναπήρε ποτέ μαζί του κι έτσι γλίτωσα το ξύλο αλλά πιο πολύ τον Ολυμπιακό.

Σε μια εποχή που δεν υπήρχε η σημερινή ευκολία στην διάδωση της πληροφορίας,άρχισα να ψάχνω τι ειναι original.Με τα χρόνια να περνάνε κι αφού είχα μια μικρή έστω ιδέα τι είναι η μεγαλύτερη οργάνωση οπαδών της ΑΕΚ,έφτασα στο 1996 για να μάθω ακριβώς.Εκεί ήξερα πως η R21 είναι σάρκα της ΑΕΚ και θεματοφύλακας της ιστορίας της.Σιγά σιγά ανακάλυψα το εφημεριδάκι,την εκπομπή στο bluesky,την αναμονή κάθε Κυριακή να είμαι στην Νέα Φιλαδέλφεια έστω και κρυφά.Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που ανακάλυψα πόσο κοντά στον Περισσό είναι το γήπεδο και την μόνιμη διαφήμιση του Ριζοσπάστη.Κάτι που για τον περισσότερο κόσμο είναι από αδιάφορο μέχρι και αποκρουστικό,για εμένα ήταν το κομμάτι του παζλ που έλλειπε.Ήταν το δικό μου σημάδι ότι κάνω το σωστό κι ας μην είχε καμιά σχέση με την πραγματικότητα.
94 χρόνια κλείνει λέει σήμερα η ΑΕΚ και δεν θα πω ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.Κάτι τόσο μεγάλο δεν έχει τέλος έτσι κι αλλιως.
Σε αγάπησα τυχαία αλλά σε λάτρεψα συνειδητά.Έμεινα μαζί σου όταν όλα φάνταζαν μαύρα γιατί έπρεπε να είμαι εγώ το κίτρινο.Στην πορεία μίσησα κάποιους για χατήρι σου και άλλους τους αποθέωσα για τον ίδιο λόγο.Σήμερα αποφάσισα να γιορτάσω την αρχή της πιο όμορφης ιστορίας του κιτρινόμαυρου κόσμου μας,με το τραγούδι που άκουγα το βράδυ του υποβιβασμού.Το τραγουδάει η κιτρινόμαυρη Σωτηρία και ειναι περισσότερο  ΑΕΚ από όλα τα τραγούδια κατά την γνώμη μου.
Εύχομαι τα δικά μας κιτρινόμαυρα καλοκαίρια να κρατάνε για πάντα και οι χειμώνες να φαντάζουν πολύ μακρινοί.

KKRK