Για να είσαι ΑΕΚ πρέπει να είσαι άλλη φάση…

0

“Για να είσαι ΑΕΚ μάγκα πρέπει να είσαι άλλη φάση” είχε γράψει σε ένα τοίχο ο Βασίλης Μάγγος. Ο αδερφός μας που ξυλοκοπήθηκε άσχημα από τους μπάτσους και έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες. Και αυτή η φράση επιβεβαιώθηκε άριστα τη χθεσινή ημέρα.

Ανεξαρτήτως της γνώμης που είχε ο καθένας σχετικά με το “ναι” ή “όχι” στην ένσταση, πρέπει να εστιάσουμε σε κάτι άλλο. Στο ότι ο λαός της ΑΕΚ δεν είναι προβατοποιημένος. Δεν είναι κουρδισμένο στρατιωτάκι. Δεν είναι υπάλληλος. Εκφράστηκαν απόψεις και από τη μία και από την άλλη πλευρά, επιχειρήματα υπέρ της μίας και της άλλης άποψης. Αυτό είναι ΥΓΕΙΑ. Είναι συναίσθημα αγνό, ατόφιο και… γνήσιο. Χωρίς κατευθυντήριες γραμμές από παράγοντες, μιντιάρχες και πάσης φύσεως ΑΕΚολόγους. Αυτό πρέπει να κρατήσουμε από τη χθεσινή ημέρα. Και όλα τα άλλα θα έρθουν.

Σε ποιά άλλη ομάδα στην Ελλάδα θα έμπαινε τέτοιο ηθικό δίλημμα; Σε ποια άλλη ομάδα θα υπήρχε η χθεσινή ευκαιρία και θα το σκέφτονταν επί ώρες οι οπαδοί της; Σε ποια άλλη ομάδα θα έμπαινε στο ζύγι η αγωνιστική προοπτική με την οπαδική υπόληψη; Απαντάμε εύκολα: ΣΕ ΚΑΜΙΑ. Γι’ αυτό φράσεις όπως “είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚ” δεν είναι οπαδικά κλισέ, ούτε εύκολα άλλοθι. Είναι στάση ζωής, είναι βίωμα, είναι αποφάσεις που εγγράφονται στην οπαδική συνείδηση και σε καθορίζουν.

Γι αυτό θα πρέπει να πλένουν το στόμα τους όταν μιλάνε για την ΑΕΚ και οι μεν και οι δε. Δε δικαιούνται να θίγουν την τιμή της στο ελάχιστο οι οπαδοί των ενστάσεων και των δικαστηρίων. Αυτοί που βρωμίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο με παράγκες, στημένα, διαιτησίες, παραρτήματα, πολυϊδιοκτησίες, μπράβους, pay rolls κλπ. Από χθες αγνοούνται τα ίχνη κάποιων λασπολόγων της ΑΕΚ που σα βρεγμένες γάτες παρακαλούσαν να μην κάνει ένσταση. Δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι σύντομα θα ξαναξεδιπλώσουν το ακριβοπληρωμένο “ταλέντο” τους. Αλλά ακόμη και αυτές οι λίγες ώρες ντροπής είναι ηδονή.

Από εκεί και πέρα, σεβόμενος την άποψη του κάθε ΑΕΚτζή, θα πω και εγώ τη γνώμη μου. Ανήκω στην ίδια γενιά ΑΕΚτζήδων με το Βασίλη Μάγγο που ανέφερα στην αρχή του άρθρου. Στη γενιά που δεν πρόλαβε τη μεγάλη ΑΕΚ των ’90s, τους τίτλους και το διαστημικό ποδόσφαιρο. Ανήκω στη γενιά εκείνη που είδε να χάνεται ένα πρωτάθλημα στην ισοβαθμία το 2002, άλλο ένα από τον Ιωνικό το 2005 και άλλο ένα (και αυτό πόνεσε περισσότερο) στα χαρτιά από τον ολυμπιακό το 2008. Κι όμως δηλώναμε ΑΕΚ γιατί είναι “άλλη φάση”. Γιατί το 2008 τους ρίξαμε 4 στο γήπεδο, όχι στις ενστάσεις.

Δεν ξέρω τι σχέσεις μπορεί να έχει ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη, ούτε και με ενδιαφέρει. Ξέρω ότι όπως το 2008 είχα οπαδικά τη συνείδησή μου καθαρή απέναντι στους γαύρους, έτσι θα την έχω και απέναντι σε κάθε νεόκοπο νεόγαυρο. Ξέρω ότι οι αμέτρητες ώρες που έχω φάει από τη ζωή μου επιχειρηματολογώντας για το κλεμμένο του 2008 δεν πήγαν χαμένες. Ξέρω ότι δε φαίνεται άμεσα, αλλά σε μακροχρόνιο επίπεδο τέτοιου τύπου αποφάσεις εγγράφονται στη συλλογική οπαδική ταυτότητα. Γίνονται σκέψη, επιχείρημα, καθαρό κεφάλι. Και αυτό έχει μια αξία.

Γιατί ΑΕΚ δε γίναμε για τα πανηγυράκια και τα εφέ. Αλλά για άλλους λόγους πολύ πιο σημαντικούς.

Και αυτό δεν είναι δικαιολογία για τα χθεσινά. Είναι διαχρονική στάση.

 

ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ – ΑΕΚ-LIVE

Νικόλας Κολυτάς


Comments are closed.