H AEK, o Δικέφαλος Αετός, οι Δελφοί και το Βυζάντιο

0

Mε αφορμή και την τελευταία ανιστόρητη κίνηση του Ερντογάν να τζαμοποιήσει ένα Παγκόσμιο Σύμβολο Θρησκευτικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, την Αγιά Σοφιά, δημοσιεύω ένα απόσπασμα απ’το βιβλίο μου, πεντακοσίων σελίδων και με πλειάδα ιστορικών φωτογραφιών, με τίτλο “ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΕΚ…”, το οποίο, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κυκλοφορήσει το προσεχές Φθινόπωρο σε Πανελλήνια Παρουσίαση. Και όντως καταδεικνύει με μια πλημμυρίδα στοιχείων πως… ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΕΚ…

Με θρησκευτική ευλάβεια προσηλωμένοι στην στόχευσή μας, να αναδείξομε κάθε πτυχή αυτής της μοναδικής ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και ΕΤΕΡΟΤΗΤΑΣ της ΑΕΚ, επιβάλλεται να ξεκινήσουμε με τον ΔΙΚΕΦΑΛΟ ΑΕΤΟ, την απαρχή και τις ρίζες του μέσα στον αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, την διαδρομή μέχρι την εμβληματοποίησή του στην Βασιλεύουσα, την υιοθέτησή του απ’ την ιστορική ομάδα του Πέραν, φυσικός διάδοχος της οποίας στην προσφυγομάνα Νέα Φιλαδέλφεια ξεφύτρωσε η ΑΕΚ! Το γεγονός αυτό, ότι ο Δικέφαλος Αετός έρχεται μέσα απ’ τους αιώνες, αφού οι ρίζες του φτάνουν ακόμη και μέχρι το Μαντείο των Δελφών και στον Δεύτερο Ελληνικό Αποικισμό, (8ος – 6ος π. Χ αιώνας), όπως αναλυτικά θα παραθέσομε, είναι που αναγεννά τα αισθήματα κάθε ΕΝΩΣΙΤΗ φίλαθλου, που συντεταγμένα εκδηλώνονται μέσα στην πορεία των χρόνων, μετουσιώνοντας τον μύθο, αλλά κυρίως την ιστορία, σε χειροπιαστή πραγματικότητα! Συγχρόνως, αυτή η μακραίωνη πορεία του ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ, συμπλέκει τα εκφραστικά χρονικά στάδια και μηνύματα με την Ελληνική Συλλογική Συνείδηση και Ιστορική Μνήμη, σαν αιώνιο σύμβολο υπέρτατης δύναμης και κυριαρχίας, μέσα απ’ τους αδιάκοπους αγώνες των Ρωμιών σ’ ανατολή και δύση, που διασφαλίζουν, τελικά, την ιδιοπροσωπία της Ρωμιοσύνης!

Με την δισυπόστατη μορφή του ο αετός πρωτοσυναντάται στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, όταν ο Δίας απ’ το Ιερό των Δελφών, ελευθερώνει δύο αετούς, έναν προς την ανατολή και έναν προς την δύση χαρακτηρίζοντας το ιερό τέμενος του Απόλλωνα σαν ΟΜΦΑΛΟ ΤΗΣ ΓΗΣ! Διπλό αετό, μα στην ουσία μια οντότητα, θα συναντήσομε εκ νέου στην ανατολική όψη του ναού του Δία στο όρος Λύκαιον της Αρκαδίας, σύμφωνα με τον Μικρασιάτη στην καταγωγή περιηγητή Παυσανία, όπως μας καταγράφει, το 120 π.Χ, στο έργο του “ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗΣ“, στο όγδοο βιβλίο “ΑΡΚΑΔΙΚΑ“, όπου σημειώνει: “Έστι δε επί τη άκρα του ανωτάτου όρους Διός του Λυκαίου βωμός… Προς δε του βωμού κίονες δύο… Αετοί δε επ’ αυτοίς επίχρυσοι…” Στον όμηρο εξ άλλου θα συναντήσομε τον Ώκυστο Αετό, τον ταχύτατο δηλαδή αετό, έτσι όπως εφορμά απ’ τα βασιλικά του ύψη! Στα μετέπειτα χριστιανικά χρόνια, ο Δικέφαλος Αετός, θα συμβολίσει με τρόπο παραστατικότατο την δισυπόστατη φύση του Χριστού, σαν θεός και άνθρωπος, αλλά σε μια ενότητα κοινή, εδραία και αδιαίρετη, να εμπνέει τον άνθρωπο στον διαρκή αγώνα στοχασμού για την ελευθερωτική αγάπη!

Ας δούμε, όμως, αυτή η αρχέγονη διαδρομή του Δικέφαλου αετού στον αρχαίο και χριστιανικό του δρόμο, πως εμβληματοποιήθηκε στο Βυζάντιο. Το σωτήριο έτος 1057 μ.Χ ανέρχεται στον θρόνο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ο Ισαάκιος Α ο Κομνηνός, γιός του στρατηγού και αυτοκράτορα της Ανατολής Μανουήλ Ερωτικού Κομνηνού, οποίος πεθαίνοντας σε κάποιον απ’ τους πολέμους, που ήταν υποχρεωμένος να κάνει εκεί στην Ανατολία, ανέθεσε στον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β τον Βουλγαροκτόνο την επιμέλεια των δύο γιων του Ισαάκιου και Ιωάννη, τους οποίους ο Βουλγαροκτόνος φρόντισε να αναθρέψει και να μορφώσει στην περίφημη Μονή του Στουδίου στην Πόλη. Ο Ισαάκιος έλαβε τεράστια μόρφωση, η οποία του προσπόρισε τον τίτλο του Αρχαιολάτρη Αυτοκράτορα, αφού με το πέρας της διετούς βασιλείας του αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου ασχολήθηκε με λογοτεχνικές μελέτες και τα Ομηρικά έπη, κυρίως με την Ιλιάδα, την οποία γραπτώς σχολίασε. Αυτή η συνένωση στο πρόσωπο του αυτοκράτορα Ισαάκιου των χαρακτηριστικών, αλλά και των αρετών του αρχαιολάτρη, του Χριστιανού, αλλά και του ανατολίτη, αφού είναι ο πρώτος Βυζαντινός Αυτοκράτορας, που δεν κατάγεται απ’ τον Ελλαδικό χώρο, αλλά απ΄την Παφλαγονία της Μικράς Ασίας, τον ενέπνευσε και τον οδήγησε στην καθιέρωση, για πρώτη φορά του ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ ΑΕΤΟΥ σαν επίσημο έμβλημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δεδομένου, μάλιστα, πως και στην πατρίδα του, την Παφλαγονία, υπήρχε ο μύθος του Δικέφαλου Αετού, με την τοπική ονομασία Χάγκα. Θέλησε έτσι ο εμπνευσμένος Ισαάκιος να συγκεράσει στο νέο έμβλημά του όλα τούτα τα ειδοποιά στοιχεία, μα και να συμβολίσει τον διαρκή αγώνα της Αυτοκρατορίας για επικράτηση σε ανατολή και δύση, σαν αιώνια κίνηση από δόξα σε δόξα, στην συμπερίληψη του γνωστού τότε κόσμου! Και δικαιολογημένα, ως εκ τούτου, με έναν μοναδικό οίστρο ο ποιητής μας Γεώργιος Δροσίνης θα ψάλλει λυτρωτικά:
Στην πόρτα της Αγιά Σοφιάς
Σπαράζοντας με ματωμένα στήθη
Τις δυο φτερούγες άπλωσ΄ο Δικέφαλος
Και πάλι ορθός εστήθη!
Ξάφνου μια μέρα βρόντησ’ ο αντίλαλος:
“Ως πότε παλληκάρια”
Και μύριοι Αετοί Δικέφαλοι φτερούγησαν
Από σπαθιών θηκάρια…


Comments are closed.