Η νύχτα που φτάσαμε στα αστέρια…

0
Στις 21 Νοεμβρίου του 2006 ήμουν 12 χρονών. Η ΑΕΚ εκείνο το βράδυ παίζει απέναντι στην τεράστια Μίλαν της εποχής, η οποία μάλιστα την ίδια χρονιά κατέκτησε Champions League.
Έχω κάνει όλες τις απαραίτητες μόντες ώστε να γλιτώσω το φροντιστήριο των Αγγλικών, και το μόνο που σκέφτομαι ήδη μια βδομάδα πριν το ματς είναι εκείνο το παιχνίδι. Να δω την ΑΕΚ να παίζει απέναντι στους κορυφαίους της Ευρώπης και να νικάει. Όνειρο απατηλό, αλλά το πίστευα, όπως κάθε πιτσιρικάς που λατρεύει την ομάδα του.

Η ώρα έφτασε. Δέκα παρά τέταρτο. Πρώτος μου αγώνας Champions League από κοντά. Μία από τις καλύτερες ατμόσφαιρες που έχω δει στη ζωή μου. 70.000 οπαδοί και φίλαθλοι της ΑΕΚ με κασκόλ, σημαίες, πανό, χαρτάκια, καπνογόνα. Μια ιαχή που κάλυπτε τα πάντα. Τότε είχαμε διαρκείας με το θείο μου στη θύρα 29 δίπλα από τα επίσημα (χρυσές εποχές), οπότε βλέπαμε το ματς από την ίδια οπτική γωνία της τηλεοπτικής μετάδοσης. Όπως επίσης βλέπαμε τους ποδοσφαιριστές σε απόσταση αναπνοής μπαίνοντας προς τα αποδυτήρια.

Και μπορεί εκείνο το βράδυ να έμπαιναν στη φυσούνα παίκτες παγκόσμιας κλάσης όπως ο τότε καλύτερος τερματοφύλακας της γης Ντίντα ή ο διαστημικός Φίλιππο Ιντζάγκι, όμως εγώ χάζευα το νούμερο 33 του Νίκου του Λυμπερόπουλου και το 99 του Ζούλιο Σέζαρ. Του τρελού Βραζιλιάνου καράφλα, που άλλοτε εκνεύριζε και άλλοτε παλάυωνε την κερκίδα. Μαγικό βράδυ. Το σεντόνι να κυματίζει στο κέντρο του γηπέδου, ο ύμνος του Τσου Λου να παίζει από τα μεγάφωνα, και η ΑΕΚ να ετοιμάζεται για ένα ματς που θα έμενε για πάντα χαραγμένο στη μνήμη.

Ήταν τέτοιο το συναίσθημα που θυμάμαι εικόνες. Θυμάμαι τον Σορεντίνο να κάνει ματς καριέρας πιάνοντας τα άπιαστα κάτω από την εστία της ομάδας. Θυμάμαι την ΑΕΚ να παίζει με δώδεκα παίχτες γιατί ο κόσμος ήταν στην τσίτα. Θυμάμαι και εκείνη την περίφημη φάση στο 32’. Η ΑΕΚ κερδίζει φάουλ σε ένα ιδανικό σημείο έξω από την περιοχή της Μίλαν. Ο Ντίντα στήνει το τείχος του, και πίσω από την μπάλα στήνονται δύο κιτρινόμαυροι εκτελεστές. Ο Λυμπερόπουλος και ο Σέζαρ. Όλο το γήπεδο ψιθύριζε να το εκτελέσει ο Βραζιλιάνος και όχι ο… Μεσσήνιος. Όλο το γήπεδο συντονισμένα, που νόμιζες ότι οριακά το άκουγαν και οι παίκτες. Κάπως έτσι γεννήθηκε και το οσκαρικό βίντεο «Φύγε Λύμπε» που επισυνάπτω https://www.youtube.com/watch?v=6TUma6jYssg .

Αγωνία. Οι χτύποι της καρδιάς στο θεό. Ο Λυμπερόπουλος σέβεται την επιθυμία όλων. Όπως δήλωσε πολλά χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξη «δεν υπήρχε περίπτωση να μην άφηνα τον Ζούλιο να το εκτελέσει». Ο Σέζαρ παίρνει λίγη φόρα και με ένα μαεστρικό χτύπημα στέλνει την μπάλα στην αριστερή γωνία. Πριν καν τιναχτεί το διχτάκι χιλιάδες τρελαμένοι ζητωκραύγαζαν μέσα σε μια ξέφρενη κατάσταση που σήμερα μοιάζει μακρινή και αδιανόητη τόσο για αγωνιστικούς όσο και για εξωαγωνιστικούς λόγους.

Ναι. Η ΑΕΚ του Λορέντσο Σέρα Φερέρ νικούσε τη Μίλαν του Κάρλο Αντσελότι. Η ΑΕΚ του Δέλλα νικούσε τη Μίλαν του Μαλντίνι. Παρανοϊκό, τρελό, ασύλληπτο, αλλά ήταν πραγματικό. Τόσο πραγματικό που 14 χρόνια μετά καθόμαστε και γράφουμε γι’ αυτό. Η ΑΕΚ τα κατάφερε, νίκησε τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Είναι αυτές οι στιγμές συλλογικής ηδονής για τις οποίες θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο είναι το καλύτερο και το ομορφότερο άθλημα του κόσμου με διαφορά. Εκείνο που μπορεί να σε στείλει στα αστέρια και ας μην έχεις φτερά. Γιατί είναι ένα από τα ελάχιστα αθλήματα στα οποία δε νικάει απαραίτητα ο καλύτερος, αλλά εκείνος που το θέλει περισσότερο.

Και η ΑΕΚ εκείνο το βράδυ δεν το ήθελε απλά. Το απαιτούσε. Όπως και οι 70.000 άρρωστοι που φώναζαν στις κερκίδες.

Περήφανος που ανάμεσά τους, ήμουνα και ‘γω.

 

 

ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ – ΑΕΚ-LIVE

Νικόλας Κολυτάς


Comments are closed.