Να μείνει ο Λιβάγια αλλά… έχει νόημα πια;

0

Ας ξεκινήσουμε από ένα δεδομένο. Ο καλός Λιβάγια είναι πολυτέλεια για όλες τις μεγάλες ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος. Είναι ένας παίκτης με πολύ υψηλό επίπεδο τεχνικής κατάρτισης που από το παραμικρό άγγιγμά του στη μπάλα μπορεί να καταλάβει και ο πιο αδαής, ότι πρόκειται για κάτι το ιδιαίτερο, ότι δεν είναι ένας ακόμα ποδοσφαιριστής της σειράς. Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο η τεχνική το προσόν που απαιτείται για να χαρακτηριστεί κάποιος ως μεγάλος παίκτης. Υπάρχουν πολλοί ακόμα παράγοντες και ο Κροάτης υστερεί σε αρκετούς εξ αυτών. Κάτι που θα πρέπει να λάβει σοβαρά ο Μανόλο Χιμένεθ και η ΑΕΚ συνολικότερα, υπ’ όψιν τους.

Αναμφίβολα, η πρώτη σεζόν του Λιβάγια στην ΑΕΚ είναι και πιθανότατα… θα είναι αξεπέραστη για τον ίδιο. Δεν είναι μόνο το παραγωγικό κομμάτι στο οποίο ο τότε 24χρονος άσος ήταν καθοριστικός με συμμετοχή σχεδόν στο 1/3 των τερμάτων της Ένωσης στον τίτλο που κατέκτησε στο τέλος της χρονιάς ο Δικέφαλος. Το σημαντικότερο, ήταν ότι ο Μάρκο εμφάνισε για περισσότερες φορές από κάθε άλλη χρονιά του στα κιτρινόμαυρα την ηγετική του φυσιογνωμία εντός των τεσσάρων γραμμών στους κρίσιμους αγώνες της ΑΕΚ σε Ελλάδα και Ευρώπη και ιδίως στα ντέρμπι με Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, από τα οποία… αγνοείται παντελώς τις τελευταίες σεζόν.

Το γιατί ήταν τόσο πετυχημένη η πρώτη σεζόν του Μάρκο στην Ελλάδα και γιατί σταδιακά επήλθε η ύφεση δεν είναι και δύσκολο να το εξηγήσει κανείς. Ο Λιβάγια αρχικώς είχε το πλεονέκτημα του… αγνώστου, το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού κόντρα στους νέους αντιπάλους που βρήκε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Μπορούσε να «αναπνέει» περισσότερο και να γίνεται επικίνδυνος πολύ πιο εύκολα βρίσκοντας σαφώς περισσότερα ελεύθερα μέτρα εντός αγωνιστικού χώρου. Έτσι μοιραία με το πέρασμα των χρόνων ο Κροάτης άρχισε να καταντά προβλέψιμος, να επικεντρώνονται πιο ασφυκτικά τα μαρκαρίσματα επάνω του και ο ίδιος να παρασύρεται πολλές φορές από τον ασταθή χαρακτήρα του σε τυχόν προκλήσεις των αντιπάλων του.

Άλλη αιτία της επιτυχίας του ήταν οπωσδήποτε και η καθιέρωσή του σε έναν συγκεκριμένο ρόλο, στον άξονα και κοντά στην περιοχή, εκεί όπου είναι πιο «καυτός» από οποιαδήποτε άλλη πειραματική θέση που έχει δοκιμαστεί. Ο Μάρκο δεν είναι και ούτε θα γίνει ποτέ εξτρέμ, ούτε καν εάν τα καθήκοντά του τού υπαγορεύουν να συγκλίνει διαρκώς στο «κουτί». Ο λόγος είναι κυρίως ότι δεν έχει την ταχύτητα που απαιτείται για μια τέτοια θέση, ούτε την ευελιξία για να κάνει «σλάλομ» ανάμεσα από τους αντίπαλους αμυντικούς, όπως γίνεται φερειπείν στην περίπτωση του Λιβάι Γκαρσία.

Δεν έχει εξίσου τη δυνατότητα να κάνει πολλά μέτρα και να ξοδεύει ασκόπως πολύτιμη ενέργεια, ούτε μπορεί να τρέξει και να μαρκάρει για να συνεισφέρει στο ανασταλτικό κομμάτι και… μεταξύ μας καλύτερα να απέχει εντελώς από αυτόν τον ρόλο γιατί είναι «δημόσιος κίνδυνος». Ο Λιβάγια πρέπει να κινείται κοντά στην αντίπαλη περιοχή, στο πλάι ενός ικανού επιθετικού με τον οποίο θα μπορεί να συνεργαστεί και όποτε του παρέχεται η δυνατότητα να βγαίνει σαν δεύτερος φορ και να τελειώνει τις φάσεις κάτι που κάνει με μεγάλη άνεση.

Και εδώ φτάνουμε στον λόγο που ο Κροάτης τη σεζόν 2017-2018 ήταν ακαταμάχητος. Ο λόγος λοιπόν ακούει στο όνομα… Σέρχιο Αραούχο, ο οποίος ήταν το alter ego του Μάρκο Λιβάγια και μάλιστα αμφότεροι στο peak της αγωνιστικής τους φόρμας. Η χημεία του εν λόγω επιθετικού διδύμου ήταν από άλλο πλανήτη, βρίσκονταν κυριολεκτικά με «κλειστά μάτια» και στη μέρα τους δύσκολα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από οποιαδήποτε άμυνα. Τα… «πήγαινε-έλα» του Αργεντινού ωστόσο χάλασαν σταδιακά αυτό το κλίμα και ο Μάρκο δεν ξαναβρήκε στην ΑΕΚ άλλον παίκτη που να ταιριάζει τόσο πολύ ως προς το στυλ παιχνιδιού του.

Έτσι η αγωνιστική του πτώση σε απόλυτη συμπόρευση πάντα και με τη συνολική ύφεση και της Ένωσης μετά από την πρωταθληματική χρονιά όπου η ομάδα απογυμνώθηκε χάνοντας και μη αντικαθιστώντας παίκτες-κλειδιά, είναι κατακόρυφη μέχρι και σήμερα με εξαίρεση ορισμένες εκλάμψεις. Το αν η ΑΕΚ αποφασίσει να μεταπείσει τον Λιβάγια να συνεχίσει να φοράει τα κιτρινόμαυρα θα είναι αναμφίβολα μια κίνηση ρίσκου, δεδομένου πάντα ότι τα σενάρια που είδαν το φως της δημοσιότητας έχουν βάση. Το peak που έπιασε ο ίδιος προ τριετίας είναι εκ προοιμίου δύσκολο να επαναληφθεί και ενδεχομένως να είναι επίσης δυσεπίτευκτη η αναγέννησή του.

Αντ’ αυτού, η ΑΕΚ μπορεί να κινηθεί εναλλακτικά για κάποιον ποδοσφαιριστή περισσότερο αθλητικό και σύγχρονο, όπως είναι ο Γκαρσία, ώστε να δημιουργήσει δύο πανίσχυρες επιθετικές πτέρυγες και να μην επιμείνει για ακόμη μία φορά σε ανώφελα πισωγυρίσματα. Τώρα ποια μπορεί να είναι τα «θέλω» του Μανόλο Χιμένεθ αναφορικά με τη συγκεκριμένη περίπτωση είναι άγνωστο, όμως ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει γρήγορα μιας και η ΑΕΚ τη δεδομένη χρονική στιγμή, δεν έχει την πολυτέλεια να αναλωθεί πάλι σε τέτοια ψυχοφθόρα… σίριαλ.


Comments are closed.