Νίκη σε ντέρμπι. Αυτό μόνο…

0

Πέρα από τους τρεις βαθμούς σε ντέρμπι μετά από σχεδόν δύο χρόνια στη regular season, η ΑΕΚ δεν έχει και πολλά να κρατήσει από αυτόν τον αγώνα. Το σκορ πάντα πρέπει να εξετάζεται σε συνάρτηση με την εμφάνιση και η Ένωση δεν έπεισε για ακόμα μια φορά σε ντέρμπι. Το πρόβλημα είναι ότι ενώ η ομάδα του Γιαννίκη, συγκρίνοντας ατομικά τις μονάδες των δύο πλευρών, είναι εμφανές ότι υπερισχυεί, εν προκειμένω απέναντι στους πράσινους, αυτό δεν απεικονίζεται ξεκάθαρα στο γήπεδο.

Η ΑΕΚ ευτύχησε να προηγήθει από τα… αποδυτήρια και αντί να «πιάσει από τον λαιμό» τον Παναθηναϊκό, αντ’ αυτού κατέληξε και πάλι να έχει έναν παθητικό ρόλο άνευ λόγου και αιτίας στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης, να παραχωρήσει δεκάδες μέτρα αγωνιστικού χώρου, να κινδύνευσει σοβαρά με ισοφάριση σε αρκετές περιπτώσεις και εν τέλει να οδηγήσει το ματς σε μια ψυχοφθόρα συνθήκη, όπου η «στραβή» ένιωθες ότι κάποια στιγμή θα «σκάσει».

Η χιλιοειπωμένη αλήθεια είναι ότι ο Δικέφαλος δεν έχει και τα πρέποντα χαφ για να γίνει πιο dominant στο παιχνίδι του αλλά τουλάχιστον μπορεί να κρύψει αυτή την αδυναμία στην παραγωγή ευκαιριών και μόνο με την παρουσία τους στην αντίπαλη περιοχή όπως έγινε χθες με την περίπτωση του Σιμάνσκι, κάτι που σε γενικές γραμμές η ΑΕΚ θα έπρεπε αλλά δεν έχει καθιερώσει. Να φουλάρει δηλαδή τα καρέ του αντιπάλου με πρόσωπα για να δυσκολέψει και τα μαρκαρίσματα στις σέντρες και να επωφεληθεί από πιθανά επιθετικά ριμπάουντ.

Ατομικά, πέραν του Στάνκοβιτς για τον οποίο έχουμε πει πολλάκις ότι είναι μάλλον ο καλύτερος τερματοφύλακας του πρωταθλήματος, η Ένωση δεν είχε κάποιον που να ξεχωρίσει ιδιαίτερα. Ούτε ο Αραούχο ήταν αποτελεσματικός σε δυο καλές στιγμές που είχε να σκοράρει, ούτε ο Άμραμπατ έπιασε υψηλά στάνταρ. Πέραν δηλαδή της εκπληκτικής μαχητικότητας που επέδειξαν αμφότεροι, όπως αρμόζει άλλωστε στα ντέρμπι, δεν προσέφεραν σημαντικά.

Το ίδιο και ο Γκαρσία που αν και ξεκίνησε θετικά με κάποιες καλές ενέργειες, ήταν μακριά από τον καλό του εαυτό. Ίσως βέβαια ρόλο σε αυτό, έπαιξε και το γεγονός ότι η τοποθέτησή του στο αντίθετο «φτερό» από αυτό που συνηθίζει να αγωνίζεται, τού περιόρισε την ικανότητα στο να ντριμπλάρει με αυτοπεποίθηση στο «ένας εναντίον ενός». Βελτιωμένος φάνηκε επιτέλους ο Τσούμπερ που αναμφίβολα ωστόσο του ταίριαξε το παιχνίδι των αντεπιθέσεων σε ανοιχτό γήπεδο, μιας και στους κλειστούς χώρους ο Ελβετός… «ζορίζεται» αρκετά.

Όσον αφορά το ανασταλτικό σκέλος, η ομάδα του Γιαννίκη είχε τα προβλήματά της, τα οποία θα έρχονταν βέβαια φυσιολογικά από τη στιγμή που «χαρίζει» τόσο χώρο, αλλά ο πανικός σε φάσεις ειδικά που δείχνει να ελέγχει σε συνδυασμό με την αδράνεια σε άλλες καταστάσεις είναι αυτά που ανησυχούν περισσότερο. Και αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί δεν υπάρχει κάποιος έμπειρος αμυντικός με μυαλό, όπως είχε μέχρι πρότινος η Ένωση τον Τσιγκρίνσκι.

Καταλήγοντας, φτάνοντας και στο κλείσιμο του πρώτου γύρου, η ΑΕΚ με τις τελευταίες της εμφανίσεις δείχνει ότι δεν μπορεί να ακολουθήσει την ασταμάτητη φόρα του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα. Ρισκάρει πολύ στους αγώνες της και δυσκολεύεται να «καθαρίσει» ακόμα και ματς που είναι του «χεριού» της. Τουτέστιν τα αφήνει και λίγο στην τύχη τους, η οποία δεν γίνεται να είναι κάθε φορά στο πλευρό της. Όσο συνεχίζει βέβαια με νίκες, συνεχίζει και να ελπίζει μέχρι να εξαντλήσει τις πιθανότητές της στα επερχόμενα ντέρμπι. Και ας ελπίσουμε μόνο ότι η χθεσινή νίκη θα έχει συνέχεια στα ντέρμπι και ότι δεν ήταν μια «φωτοβολίδα» όπως αυτή με τον Παναθηναϊκό τον Φεβρουάριο του ’20.


Comments are closed.