Ο Αραούχο και η σημειολογία της… τρέλας!

0

Είναι μαγικός ο πλανήτης της ΑΕΚ. Γιατί έχει πολύ συναίσθημα… Είτε θετικό, είτε αρνητικό.

Αλλά αυτή δεν είναι η ιστορία της ομάδας μας; Μια διαρκής μετάβαση… Ένα ταξίδι από την καταστροφή στην αναγέννηση. Στην προσπάθεια χωρίς χάρες και ρουσφέτια να σταθούμε στα πόδια μας… Είτε πρόκειται για τους πρόσφυγες του ’22, είτε για την αγωνιστική εικόνα της ΑΕΚ σχεδόν 100 χρόνια μετά.

Η υπόθεση Αραούχο έχει πολλές σημειολογίες.

Πρώτον αποδεικνύει ότι την ΑΕΚ κάποιοι παίχτες την ερωτεύονται. Ο Σέρχιο για τρίτη φορά αφήνει ένα έτοιμο συμβόλαιο, ή κάποια πιθανά χοντρά φράγκα που θα έπαιρνε αν πήγαινε δανεικός στη Σαουδική Αραβία και γυρίζει στην ΑΕΚάρα που αγάπησε και αγαπήθηκε.

Δεύτερον αποδεικνύει ότι η ΑΕΚ σε μια περίοδο που όλοι εστιάζουν στα κονέ και τη διαπλοκή, εκείνη ποντάρει στο πραγματικό ποδόσφαιρο.

Τρίτον αποδεικνύει ότι χρειάζεται και λίγη τρέλα για να πας μπροστά. Ο Αραούχο κίνησε γη και ουρανό για να πείσει τον πρόεδρο της Λας Πάλμας, ενώ η ίδια η ΑΕΚ έκανε την υπέρβαση αποκτώντας τον Αργεντίνο χωρίς να δώσει τελικά τον Ολιβέιρα.

Συνέπεια, της παραπάνω τρέλας, είναι να μπει όλη η διαδικασία της μεταγραφής σε μοτίβο τρέλας. Από το φίλαθλο της ΑΕΚ που χοροπήδαγε πάνω στο αυτοκίνητο που μετέφερε τον Αραούχο, μέχρι το δανεισμό του Ντέλετιτς και το ορφανό “11” που δικαιωματικά πήρε ο “Τσίνο”.

Η ΑΕΚ βγάζει έναν άλλο αέρα. Δείχνει αργά αλλά σταθερά να ξαναγίνεται ομάδα. Ομάδα με συγκεκριμένο προπονητικό πλάνο, συγκεκριμένες μεταγραφικές επιλογές, συγκεκριμένους αγωνιστικούς στόχους. Δε λέμε ότι γιναμε ξαφνικά Μπαρτσελόνα. Λέμε όμως ότι αρχίζει να ξαναλειτουργεί ως οργανωμένος σύλλογος και όχι ως σκορποχώρι όπως φαινόταν να είναι τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Αυτή η ομάδα, μας έχει μάθει ότι όταν είσαι στον πάτο, μπορεί να έρθουν όλα τούμπα και να βρεθείς στην ανάποδη, στην κορυφή… Αρκεί να το παλέψουμε, γιατί δε μας χαρίζεται τίποτα. Και ορθώς…

Έλα ρε ΑΕΚάρα, πάμε γερά!

 

Νικόλας Κολυτάς


Comments are closed.