EDITORIALS

Ο Χρήστος Μιχαηλίδης στο AEK LIVE!

Published

on

Κείμενο αφιερωμένο στον μεγάλο “Δ”άσκαλο Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη

 Η ΑΕΚ της καρδιάς μας…

Αυτή που λάμπει μες το γήπεδο ( και τι γήπεδο αλήθεια, αυτό που χτίσαμε πάνω στις στάχτες του γκρεμισμένου μας σπιτιού!).

Αυτή που σε κάνει, ακόμα κι όταν χάνει ή και φέρνει ισοπαλία, να την χειροκροτάς.

Του Χρήστου Μιχαηλίδη

Από τις χρυσές εποχές του Φάντροκ και του Μπάγεβιτς είχα να ακούσω και δύσκολους στον καλό λόγο αντιπάλους μας, να λένε ρε σεις, έχετε πολύ καλή ομάδα – θα πάτε ψηλά!

Με φοβίζουν τα ύψη, γιατί κάποια στιγμή, εκεί που πετάγαμε, ξαφνικά γκρεμοτσακιστήκαμε και πέρασαν πολλοί ποδοσφαιρικοί αιώνες ώσπου να τολμήσουμε να σηκωθούμε και να ονειρευτούμε πάλι.

Έβαλαν πολλοί το χέρι, μα κυρίως την ψυχή τους για να γίνει αυτό. Από τις χρυσές εποχές του Ολλανδού και του Βόσνιου προπονητή μας, περάσαμε τώρα στην εποχή του Αργεντίνου Αλμέιδα.

Τρεις σπουδαίες ποδοσφαιρικές σχολές σταμπάρουν το όμορφο ποδόσφαιρο της ΑΕΚ, που ξανά την κάνει αγαπησιάρικη.

Για μένα όμως, το υπέρτερο που έχει κατορθώσει φέτος αυτή η ομάδα είναι ότι, μαζί με την ωραία μπάλα που παίζει, σύμφυτο έρχεται και κολλάει το καινούργιο ήθος της που, εκτός του ότι κερδίζει σεβασμό και από αντιπάλους, έχει αρχίσει να αποφορτίζει κιόλας ακόμα και τους πιο θυμωμένους, ατίθασους και δύσκολους οπαδούς μας!

Αν σεβόμαστε τις ρίζες και την διαδρομή αυτής της ομάδες, πρέπει να ξεχωρίσουμε σε όλα. Να γίνουμε αντάξιοι της ιστορίας της, αλλά και της καινούργιας της πορείας – αυτής στην οποία κάνει ποδαρικό ως Πρωταθλήτρια!

Η Ιστορία της ομάδας είναι βουτηγμένη μέσα σε δυσκολίες, αδικίες, διώξεις. Οι ιδρυτές της ουδέποτε απάντησαν με εκδίκηση. Σηκώθηκαν από τις στάχτες και δούλεψαν. Προχώρησαν και πρόκοψαν.

Να τι μας δίνει λοιπόν αυτό το Πρωτάθλημα. Μια καινούργια αρχή, σε όλα. Για παράδειγμα, τα λέιζερ στα μάτια των αντιπάλων, δεν ταιριάζουν σ´ αυτήν την ομάδα της καρδιάς μας. Αποδείχτηκε ότι δεν τα χρειαζόμαστε για να πάρουμε Πρωτάθλημα. Έχουμε ομάδα. Την ΑΕΚάρα μας!

Την Κυριακή πάμε να την στέψουμε Βασίλισσα! Ομολογώ ότι δεν περίμενα, ούτε και στα πιο τρελά όνειρά μου να συμβεί αυτό την πρώτη χρονιά στο καινούργιο μας γήπεδο. Που, μεταξύ μας δεν μουρχεται να το πω «Οπαπαρίνα», (διότι ο τζόγος με απωθεί), ούτε και Αγιά Σοφιά (διότι την πίστη μου την θέλω και την βιώνω βαθιά εσωτερικά).

Ο αναστοχασμός στα περασμένα, δίσεκτα χρόνια μας, είναι επίπονος. Πόσες φορές δεν συζητούσαμε με φίλους μας Ενωσίτες, πώς τα βγάλαμε πέρα, ρε παιδιά;

Πώς φεύγαμε από το γήπεδο μετά από ακόμα μία ήττα;

Πως σταματήσαμε εντελώς να πηγαίνουμε στο γήπεδο; Το αχανές ΟΑΚΑ, που ποτέ δεν νοιώσαμε δικό μας;

Πόσες φορές δεν θέλαμε καν να συζητήσουμε, ούτε και με τον ίδιο τον εαυτό μας, για την φρικτή εξορία στην Γ Εθνική;

Όμως, ακόμα και σε όλα αυτά τα σκοτεινά τοπία, το καντηλάκι της ΑΕΚ στο δικό μου εικονοστάσι δεν έσβησε ποτέ.

Γυρίσαμε σελίδα τώρα. Από τη μιζέρια περνάμε στην σύγχρονη εποχή, όπου το ποδόσφαιρο έχει άλλες συντεταγμένες, άλλες απαιτήσεις, κι άλλη ανταμοιβή.

Θέλουμε την ΑΕΚ της καρδιάς μας να γίνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή ομάδα. Οι βάσεις έχουν μπει. Υπάρχουν. Τις έβαλε η διοίκηση, τις στερέωσε ο προπονητής, τις αξιοποίησαν οι παίκτες, τις ενισχύουμε εμείς, οι φίλαθλοι.

Επιστρέψαμε!

 

ΤΑ 'ΚΑΛΥΤΕΡΑ'

Exit mobile version