Ο δολοφονημένος ήρωας Μιχάλης Καλτεζάς ήταν ΑΕΚ!

0

Πολλοί δεν το γνωρίζουν ή δεν το θυμούνται πλέον μετά από τόσα χρόνια. Ο Μιχάλης Καλτεζάς που δολοφονήθηκε από βόλι αστυνομικού το 1985, σε πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, ήταν ΑΕΚ! Μια μαρτυρία από φίλο και συνοιδοιπόρο του 15χρονου μαθητή, τον Αντώνη ρίχνει φως στο σκοτάδι στιγμών που θα θέλαμε να μην είχαν υπάρξει… Γράφει ο Αντώνης για τον λατρεμένο του φίλο που έφυγε τόσο άδικα.

Για τον Μιχάλη ….
για το πολυτεχνείο έχει γράψει πάρα πολύς κόσμος από χθες. Εγώ θα γράψω δύο λόγια για το δικό μου πολυτεχνείο.
Το βράδυ της 17ης Νοέμβρη του 1973 πέθανε ο πατέρας μου, ήταν 41 ετών. Δεν ήταν κάποιος από τους εξεγερμένους, ένας εργάτης ήταν που έλειωσε από τον καρκίνο που του έδωσε η Πειραϊκή Πατραϊκή, ήμουν πέντε ετών. Τα μετέπειτα χρόνια η μάνα μας ίσως επειδή ο θάνατός του συνέπεσε με την εξέγερση, μας πήγαινε πάντα τις ημέρες της μνήμης στο παράρτημα της Πάτρας όπου παρακολουθούσαμε όλες τις εκδηλώσεις, κάθε μέρα εκεί μέχρι που τελείωναν με το προσκλητήριο νεκρών. Η μάνα μου πάντα να κλαίει στο άκουσμα των ονομάτων ίσως κάπου μέσα της άκουγε και το όνομα του άντρα της. Εγώ σαν παιδί να παρατηρώ με περιέργεια και με ένα συναίσθημα ότι κάτι σοβαρό γίνεται εκεί κάθε χρόνο ώστε δεν έπρεπε ούτε να θέλω να φύγω ούτε να βαριέμαι σαν παιδί. Μου άρεσε όλο αυτό το κλίμα οι τόσοι άνθρωποι μαζεμένοι, τα κόκκινα λάβαρα σαν το αίμα, οι φωτογραφίες από τη εξέγερση. Εντάξει τα τραγούδια τα βαριόμουν, πόσο Θεοδωράκη και Φαραντούρη να αντέξει ένα μικρό παιδί. Μεγαλώνοντας δεν χρειαζόταν να καταλάβω τίποτε, τα γνώριζα πολύ καλά. Ήξερα ότι οι χουντικοί έκαναν δολοφονίες, έκαναν βασανιστήρια είχαν τσακίσει κόσμο και μυαλά, είχα αναπτύξει ένα έμφυτο μίσος για αυτούς και οτιδήποτε εθνικόφρονο, θεωρούσα τη λέξη χούντα σαν το πρόσωπο του απόλυτου κακού. Στην εφηβεία μου με το punk το διάβασμα αναρχικών κειμένων κλπ είχα αρχίσει πια να διαμορφώνομαι πολιτικά, όμως υπήρχε κάτι που δεν έκανε να θεωρώ ολότελα δική μου τη συγκεκριμένη εξέγερση, ήταν απλά μια μέρα μνήμης. Το δικό μου πολυτεχνείο έγινε μια 17η Νοέμβρη του 1985, όταν μετά τη πορεία με το αναρχικό μπλοκ των 50 κάτι ατόμων στη Πάτρα, άκουσα για τη δολοφονία ενός συνομηλίκου μου που έτυχε να τον είχα γνωρίσει πριν μερικούς μήνες στη πλατεία Εξαρχείων. Είχαμε κάτσει μαζί με άλλα παιδιά και πίναμε μπύρες, μιλούσαμε για τη καταστολή των επιχειρήσεων “Αρετή”, τη μουσική (μεταλάς αυτός) και τα χουλιγκάνια (αυτός Αεκτζής, εγώ Παναχαϊκή) και άλλα που δεν θυμάμαι.
Θα γινόμασταν μάλλον φίλοι, αλλά δεν προλάβαμε, ένας μπάτσος τον είχε πυροβολήσει στο κεφάλι αφήνοντας τον στον τόπο. Τον έλεγαν Μιχάλη Καλτεζά.
Σήμερα ανεβαίνοντας τη Στουρνάρη στο σημείο που είχε πέσει νεκρός υπάρχει στον τοίχο του πολυτεχνείου μια μικρή μαρμάρινη επιμνημόσυνη πλάκα που επιμεένι να θυμίζει στους περαστικούς αυτό το παιδί και πως έφυγε. Δίπλα της κολλημένα με ταινία είδα δύο γαρύφαλλα, δύο μόνα γαρύφαλλα να επιμένουν πεισματικά κόντρα στο πλήθος των άλλων γαρυφάλλων που ο κόσμος είχε αποθέσει στο μνημείο εντός του πολυτεχνείου.
Να φωνάζουν μόνα τους: Κι εδώ σε ένα άλλο πολυτεχνείο το Κράτος δολοφόνησε σε καιρό δημοκρατίας και μάλιστα σοσιαλιστικής ένα ακόμη νέο παιδί.
Σε ευχαριστώ εσένα άγνωστη/στε που τα έβαλες εκεί. Η πράξη σου ήταν μεγαλύτερη από όλους τους κήπους γαρυφάλλων μερικά μέτρα πιο κάτω. Σε ευχαριστώ που διέσωσες τη μνήμη μας. Σε ευχαριστώ που διέσωσες το δικό μου πολυτεχνείο.
(Αντώνη ευχαριστούμε για αυτήν σου την ανάμνηση☆)

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην σελίδα Αντιφασίστες Oπαδοί / φίλαθλοι της ΑΕΚ – Antifa Fans Of AEK στο Facebook

Να δούμε όμως τι έγινε με τον δολοφόνο του Καλτεζά, Αθανάσιου Μελίστα, το πρώτο πιστόλι όπως τον αποκαλούσαν οι συνάδελφοι του… Γράφει παλιότερο δημοσίευμα του “Έθνους”:

Στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ο Μελίστας καταδικάστηκε σε 2,5 χρόνια φυλακή με αναστολή, ενώ στο δευτεροβάθμιο αθωώθηκε αφού του αναγνωρίστηκαν τα ελαφρυντικά του «βρασμού ψυχής» και της «καθ υπέρβαση των ορίων άμυνας».

Την απόφαση αθώωσης ακολούθησαν βίαια επεισόδια στην Πατησίων, φωτιές, καταστροφές, συγκρούσεις με την Αστυνομία και συλλήψεις. Η Υπηρεσία του τον επανένταξε στις τάξεις της, λόγω της αθώωσης, όπως ήταν υποχρεωμένη. Πληροφορίες αναφέρουν ότι του προσφέρθηκε θέση μάγειρα στη Διεύθυνση Αχαϊας.

Ομως, ο Μελίστας δεν έμεινε πολύ.

Λίγο μετά υπέβαλε αίτηση αποστρατείας.

Τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ήταν πολλά. Λέγεται ότι και η σύντροφός του δεν μπόρεσε να αντέξει την τρομακτική πίεση της πράξης του και τον εγκατέλειψε.

Ο πρώην αστυνομικός ήδη είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Ο εφιάλτης της δολοφονίας ενός 15χρονου παιδιού δεν άργησε να τον οδηγήσει σε ψυχιατρική κλινική της Πάτρας.

Αφού νοσηλεύτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα. Οι πληροφορίες λένε ότι στην Αυστραλία βρίσκονται κάποιοι συγγενείς του. Πήρε το αεροπλάνο και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Κανείς δεν ξέρει αν και πού εργάζεται, πώς συνεχίζει τη ζωή του και αν είναι γνωστός εκεί με το πραγματικό όνομά του…”


Comments are closed.