Οι ζωντανοί – νεκροί, που θεωρούν εαυτούς ελεύθερους!

0

Ο Σαρτρ,από το 1945, με αυτή την κατηγορία των “πολιτών” ασχολήθηκε και πρωταγωνιστές στην κωμωδία του “Κεκλεισμένων των θυρών” τούς έκανε!

Γράφει ο Ιων Θάρσυνος

Σε μία υπαρξιακή κόλαση τούς παρουσιάζει να τυραννιούνται, προσπαθώντας να εξηγήσουν, πώς σ’ εκείνον τον απαίσιο τόπο κατέληξαν. Έναν τόπο που την αναπαράσταση του δικού τους τρόπου ζωής αποτελεί, χωρίς οι ίδιοι να το κα-τανοούν! Γιατί, με τη συνείδηση λανθάνουσα, αν και ζωντανοί, σε νεκρική κατάσταση βρίσκονται. Μοναδική τους σωτηρία η αναζήτηση και η διεκδίκηση της ελευθερίας. Όμως δεν το επιχειρούν και ζωντανοί-νεκροί παραμένουν!

Ο Μπάουμαν από τη μεριά του, πολύ αργότερα,μάς ξεκαθαρίζει: “Το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για μεγαλύτερη ασφάλεια είναι λιγότερη ελευθερία και το τίμημα μεγαλύτερης ελευθερίας είναι λιγότερη ασφάλεια. Οι ανθρώπινοι δεσμοί αντικαταστάθηκαν από τις “συνδέσεις” και τις “διασυνδέσεις”. Στο fb μπορούμε να έχουμε εκατοντάδες “φίλους” χρησιμοποιώντας μόνο ένα δάχτυλο. Το να αποκτάς φίλους στη ζωή είναι πιο περίπλοκο. Αυτό που κερδίζουμε σε ποσότητα το χάνουμε σε ποιότητα. Αυτό που τελικά κερδίζουμε σε ευκολία και νομίζουμε ότι είναι ελευθερία, το χάνουμε σε ασφάλεια”.

Κι έτσι ακριβώς στην εποχή που ζούμε συμβαίνει! Το ψηφιακό ον με τη διαδικτυωμένη ζωή, είναι ένα αυτόματο άτομο χωρίς συναισθήματα, ψυχή και καθόλου σκιά. Όλα στον Θεό της τεχνοεπιστήμης έχουν αφιερωθεί με μοναδικό αντάλλαγμα μια εικονική αλλά ασφαλή ζωή. Αυτή που την ενεργή συμμετοχή σώματος και πνεύματος απαγορεύει και την αντίληψη του πραγματικού κόσμου αδύνατη καθιστά! Να τοι πάλι οι Ζωντανοί-Νεκροί, μόνο που Σλέμιλ στις μέρες μας αποκαλούνται κι ευτυχισμένοι με την κατάστασή τους τώρα δείχνουν! Μανιασμένοι όλοι τους με την ελευθεριότητα κι ευκολία του ιντερνετικού διαλόγου, έτοιμοι το όσο “εγώ” ακόμη διαθέτουν,να παραδώσουν. Με την ελευθερία στα αζήτητα πάντα να βρίσκεται, που με την ευκολία αλλοίμονο συγχέεται, ενώ η ασφάλεια το κύριο ζητούμενο πλέον έχει γίνει!

Τότε,οι αλλοπαρμένοι από την εύκολη παροχή βήματος Σλέμιλ, που δεν καταλαβαίνουν πως σε Ζόμπι της δικής τους πλαστής πραγματικότητας έχουν μεταλλαχθεί, την αμέτοχη στα χούγια τους κοινωνία νουθετούν, τους αρνητές τους ως παραβάτες καταγγέλλουν και κάθε γνωστή αξία, που στον διάλογο αποβλέπει και την ελευθερία αναζητά, αποκαθηλώνουν. Προσβάλλοντας, βρίζοντας και αναθεματίζοντας! Δίχως ποτέ, κάποια αμφιβολία για τη μεγάλη σιγουριά τους να νιώσουν. Γιατί άλλωστε, αφού οι πολιτειακοί θεσμοί και όλος σχεδόν ο τύπος-έντυπος, ηλεκτρονικός και τηλεοπτικός – έτσι και χειρότερα λειτουργούν!Όταν το πεδίο ανήκει σε εκείνους, που με “σκουπίδια” τις μάζες ταΐζουν, ώστε ο δείκτης οκνηρίας ψηλά να διατηρείται, συνεχώς να ενισχύεται και τα όρια της ανοησίας, όχι μόνο να αγγίζει αλλά κατά πολύ να τα ξεπερνά.

Μέχρι, κάθε κατακτημένη με αγώνες και κατοχυρωμένη με αίμα ελευθερία για χάρη της κάποιας ασφάλειας χαθεί και από μία ανταποδοτική ευκολία της δικτυακής καθημερινότητας αντικατασταθεί. Κάτι που ορατό στον ορίζοντα πλέον είναι και ολοταχώς πλησιάζει, όσο η ροή των γεγονότων μηχανιστικά από την κοινωνία αντιγράφεται και ηλεκτρονικά από τα άτομα παρακολουθείται. Όσο όλα εκείνα,που στην κοινωνική ζωή νόημα δίνουν και την ανθρώπινη ύπαρξη εξυψώνουν,σιγά σιγά χάνονται! Το συναίσθημα,η διαπροσωπική σχέση, το βλέμμα του συνομιλητή, η δέσμευση, η αντίληψη του κινδύνου ,η αίσθηση της πραγματικότητας, η ειλικρινής και τίμια αντιπαράθεση, όλα χαμένα και από τις ψηφιακές γραμμές του 0 και του 1 σκεπασμένα… Επειδή η χώρα από πολλούς νεκροζώντανους εδώ και καιρό κατοικείται και από επιτήδειους πολιτικούς-μανατζαραίους καθώς και κάμποσους Σλέμιλ τώρα πια κυβερνιέται!


Comments are closed.