Όπως έζησα ένα μαγικό τριήμερο…

Η ΑΕΚ επέστρεψε εκεί που ανήκει σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Ο Θανάσης Παρασχούδης βρέθηκε στη Ν. Φιλαδέλφεια για την φιέστα αλλά και στο ΟΑΚΑ για την στέψη της Βασίλισσας και περιγράφει πως έζησε αυτό το τριήμερο γεμάτο συγκινήσεις, που θύμισε τις παλιές, καλές, old school εποχές του ελληνικού αθλητισμού.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν μπορείς να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να τις περιγράψεις και να τις  αποτυπώσεις στο χαρτί. Υπάρχουν στιγμές που τις περιμένεις για χρόνια τόσο υπομονετικά, που σκας γάιδαρο και δε μιλάς παρά μόνο υπομένεις και ανέχεσαι. Υπάρχουν στιγμές που ήθελες να τις ζήσεις με άτομα που είναι μακριά, πολύ μακριά.. Τέτοιες στιγμές είχαμε την τύχη να ζήσουμε το περασμένο σαββατοκύριακο. Η Νέα Φιλαδέλφεια ζωντάνεψε, κιτρίνισε και γέμισε με ιαχές θριάμβου. Και όλα αυτά σ’ ένα μέρος που τα τελευταία χρόνια είχε αδειάσει και είχε χλωμιάσει. Όλα άλλαξαν άρδην μέσα σε λίγα χρόνια. Οι προσφυγικές συνοικίες γέμισαν με χαρούμενα πρόσωπα, με αγκαλιές. Η ΑΕΚ στέφθηκε πρωταθλήτρια μετά από 24 ολόκληρα χρόνια. Η Βασίλισσα κάθισε στο θρόνο της μετά το 2000 στην Λοζάννη. Ο χρόνος μοιάζει σα να γύρισε στη δεκαετία του 90′ όπου κάποιοι από εσάς που διαβάζετε τώρα αυτό το κείμενο, τότε ήσασταν νέοι με μακριά μαλλιά έχοντας μπόλικη τρέλα, άλλοι ξεκινούσατε να χτίζετε το νέο σας σπιτικό με την γυναίκα σας και άλλοι ήσασταν στην κούνια!

 Όσοι βρέθηκαν το σαββατοκύριακο που προηγήθηκε στην Αθήνα θα έζησαν μια τρομερή εμπειρία που θα την θυμούνται για χρόνια. Γεγονότα που γράφουν ιστορία. Όσοι ήταν παρόντες στο κλειστό του ΟΑΚΑ την Κυριακή το βράδυ θα είδαν την ΑΕΚαρα να σηκώνει το κύπελλο της Ευρώπης μπροστά σ’ έναν υπέροχο κόσμο που έσπρωξε την ομάδα στην κορυφή. Όσοι βρέθηκαν έξω από  την υπό κατασκευή  Αγιά Σοφιά το Σάββατο το βράδυ θα αντίκρισαν την απονομή ενός μάγκικου πρωταθλήματος που ξεδιπλώνει σιγά σιγά και άλλο τα όνειρά μας.

 Έτυχε να είμαι ένας από εκείνους αυτές τις μέρες.. Θα το διηγούμαι στα παιδιά μου ότι ήμουν εκεί, ότι υπό βροχή τραγουδούσα τον πιο γλυκό ύμνο που έχει γραφτεί για ομάδα, μπροστά από ένα πούλμαν που το περιτριγύριζαν βεγγαλικά και αεκτσήδες όλων των ηλικιών. Γενιές και γενιές αεκτσήδων. Ο μπαμπάς φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 11 που έγραφε ”Νικολαΐδης” και ο γιόκας φορούσε την ίδια φανέλα, μόνο που έγραφε ”Αραούχο”. Κάπου εκεί ήταν και τα γεροντάκια που ακολουθούσαν το πλήθος. Βουβοί δεν μιλούσαν. Ένα μειδίασμα ήταν σκαλισμένο στο πρόσωπό τους, ένιωθαν την δικαίωση και απολάμβαναν την στιγμή όσο κανένας άλλος. Σε μια γωνία ένα παιδάκι περιτριγυρισμένο  από περίπου 50 άτομα φώναζε με όλη την δύναμη του: ”Εμπρός αετέ” για να πάρει την απάντηση: ”δικέφαλε”. Ένα από τα στιγμιότυπα που θα μου μείνει από εκείνη την νύχτα-μέρα.

  Τα πανηγυρικά σκηνικά μεταφέρθηκαν την Κυριακή στο κλειστό λοιπόν. Ένας Ευρωπαϊκός τελικός μετά από χρόνια. Πως τα φέρνει η μοίρα; 50 χρόνια μετά από την πρώτη Ευρωπαϊκή κούπα της ΑΕΚ και την πρώτη που πήρε ποτέ ελληνική ομάδα. Μια μέρα μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Μια φωνή μέσα σου έλεγε: Δε χάνουμε. Αυτή η φωνή μετατράπηκε σ’ ένα αίσθημα βεβαιότητας όταν το ”Νίκος Γκάλης” κόχλαζε. Μέχρι και οι ολιγάριθμοι φίλαθλοι της ΟΥΚΑ Μούρθια ενώθηκαν με τους Ενωσίτες και φώναζαν ρυθμικά: ΑΕΚ ΑΕΚ ΑΕΚ! Μάλιστα οι περισσότεροι είχαν ανταλλάξει φανέλες και κασκολ με τον κόσμο της ΑΕΚ να τους χαρίζει ένα απλόχερο χειροκρότημα στο τέλος κατά την αποχώρησή τους. Πραγματικά όμορφες στιγμές που λείπουν από τα Ελληνικά γήπεδα. Ο λαός των κιτρινόμαυρων έδωσε παράσταση με συμπρωταγωνιστή την ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα που δεν άφησε την πολύ καλή Μονακό να την προσπεράσει ούτε για πλάκα.

Σήμερα είναι Δευτέρα. Και σήμερα ένα παιδάκι από τον Έβρο πήγε στο σχολείο του με το κασκολ της ΑΕΚαρας και το κεφάλι ψηλά. Σήμερα Δευτέρα ένας κύριος στη Θεσσαλονίκη πήγε στο γραφείο του με μπόλικη διάθεση, όχι μόνο για δουλειά αλλά και για πείραγμα στους συναδέλφους του που υποστηρίζουν το αντίπαλο δέος, το οποίο επρόκειτο να βρούμε μπροστά μας εντός ολίγων ημερών. Σήμερα Δευτέρα και μια γυναίκα από το Παλαιό Φάληρο έβαλε λίγο Καζαντζίδη στο ραδιόφωνο και είπε: << Πατέρα η ΑΕΚ είναι πάλι πρώτη, πατέρα πόσο πολύ μου λείπεις!”. Μέχρι τη Δευτέρα, δεν είχα κοιμηθεί ούτε λεπτό αλλά είχα τόση ενέργεια. Νομίζω ότι ήταν η πιο όμορφη Δευτέρα απ΄ τότε που θυμάμαι να με ρωτάνε τη ομάδα είμαι και να απαντάω με περίσσεια περηφάνια και στόμφο: ΑΕΚ!