Παράσημο ζωής για μένα που σε νιώθω… αδερφό μου

0

Και τώρα τι; Άντε να μου βγει ολοκληρωμένη πρόταση… Πάγωσε το μυαλό μου όταν με πήρε χθες το βράδυ ο Σωφρόνης… “Νίκο δεν σε πήρα για καλό”… Μου θύμισε εκείνη την πρώτη κουβέντα που είχαμε κάνει στα όρθια στο Μοναστηράκι για τον Παρίση…

Ο Δημήτρης ήταν από τα πρώτα μου ηθικά στηρίγματα όταν πήρα το δρόμο της επιστροφής στην Ελλάδα… Λάτρευα την παρέα του, τις αφηγήσεις του, τα χωρατά του… Να ένα τέτοιο χουνέρι είχε στήσει και σε μένα στο γάμο μου στην Ικαρία. Είχε κλείσει ξενοδοχείο μαζί με τον Μπουρδούμ και επειδή δεν τους βγήκαν οι ημερομηνίες τηλεφώνησαν στον ξενοδόχο και τον ενημέρωσαν ότι ενεπλάκησαν σε σοβαρό τροχαίο. Έντρομος ο ξενοδόχος με ενημέρωνε ότι ενημερώθηκε… πως ο κ. Γαρυφαλλίδης είναι στην εντατική, σοβαρά…

Σε πέντε λεπτά μιλάγαμε στο τηλέφωνο… Τον πήρα για να δω αν μου έχει σκαρώσει καμία μακάβρια πλάκα και μετά αφού όλα θα ήταν καλά – υπολόγιζα, θα του έλεγα πως δεν θέλω να ξαναμιλήσουμε… Έτσι κάνεις όταν αγαπάς κάποιον. Πληγώνεσαι, στεναχωριέσαι, αρπάζεσαι μα πάντα αγαπάς… Και αφού τον κατσάδιασα για κανένα πεντάλεπτο και άκουγα από την άλλη άκρη το γέλιο του, άρχισα να γελάω και εγώ μαζί του και να του λέω πως θα μου λείψει στη διαδικασία του “κρεμάσματος”…
Παντρεμένος με τη Νίκη ο Δημήτρης, τι αξιοπρεπής κυρία, πόσο πολύ την σέβομαι και την αγαπώ… Και τον Χρηστάρα, το γιό του… Όταν μίλαγε για τον Χρήστο ο Δημήτρης άλλαζε όψη. Ήταν ο δικός του “θεός”. Πόσα βράδια μου έλεγε για τις επαγγελματικές επιτυχίες του “μικρού” στη Βαρκελώνη, πόση υπερηφάνεια, πόσα ξενύχτια μαζί με καλό μεζέ και κουβέντα και για τον δικό μου ξενιτεμένο… Έτσι κάπως ενώθηκαν οι δρόμοι μας ακόμη περισσότερο…

“Να σου γνωρίσουμε και τον Γαρυφαλλίδη, μέγας Ενωσίτης”… θυμάμαι τα πρώτα λόγια του Μάρκου, του Αλέκου, του Χατζηχρήστου… της παρέας εκείνης που άλλαζε εντελώς τη ρότα της ζωής μου κάπου στα 20 μου χρόνια. Τότε τους πρωτογνώρισα όλους από κοντά… Τότε ταξίδεψα από τα παγωμένα όνειρα του Whitestone στη ζεστασιά της Σωτηρίου Χαραλάμπη…
Τον Δημήτρη από την πρώτη στιγμή που τον είδα τον σεβόμουνα. Ένιωθα δέος για το μεγαλείο της ΑΕΚ που έκρυβε μέσα του αυτός ο άνθρωπος… Ιστορίες για το Νεστορίδη, ώρες ατελείωτες με αφηγήσεις για ταξίδια, εκδρομές, στεναχώριες, αγωνίες… Για την ΑΕΚ. Για την ΑΕΚάρα μας. Για τη μοναδική αυτή λατρεία… Για την ΑΕΚ… ΜΑΣ!

Ένας Γαρυφαλλίδης μπορεί να σε κάνει πιο ΑΕΚ. Με την απλότητα του, το πάθος του για την ομάδα, την ιδέα, τη ζωή που μπόλιασε παντού με εικόνες και στιγμές από τον δικέφαλο αετό.
Ήταν για μένα τον 20άρη τότε… μεγάλη τιμή να μιλάω με τον Γαρυφαλλίδη, να ακούω και να μαθαίνω για την ΑΕΚ. Και να έχω εκείνη τη φωτογραφία του παππού μου, να δείχνω με τόση ένταση και λατρεία και να βλέπω από την άλλη τον σεβασμό και την αποδοχή και για τη δική μας ιστορία στην ΑΕΚ. Μεγάλη υπόθεση.

Χρόνια καθόμαστε δίπλα δίπλα στην ΑΕΚ… Στις δύσκολες εποχές του ξεριζωμού από τα Φιλαδέλφεια… Ακόμη και τη Φυλή κάναμε ιεροτελεστεία… Πέρασμα από του Σωφρόνη, αγκαλιά με τον κυρ Στέλιο και βουρ για τα λασπωμένα οικόπεδα για να δούμε την προσφυγοπούλα μας… Κια δώστου αντιπαραθέσεις για τον Μπάγεβιτς… ΑΕΚ είμαστε…

Και έπειτα ιστορίες… Για τον πατέρα του, για τη δική του ρίζα από την Προσφυγιά, για το Νέστορα ξανά και ξανά, για τον Μίμαρο για όλους όσοι συνέθεσαν και συνθέτουν παντοτινά το παζλ της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου, της πιο συγκλονιστικής ιδέας του πλανήτη.

Είναι φορές που σκέφτεσαι πως χάρη στον Γαρυφαλλίδη και στους λίγους Γαρυφαλλίδηδες που έχεις γνωρίσει κατάφερες να γίνεις ακόμη περισσότερο ΑΕΚ… Είναι στιγμές πολλές και πάντα συναισθηματικές που ευχαριστείς όποια δύναμη υπάρχει, που έφερε στον δρόμο σου έναν τέτοιο άνθρωπο, έναν τέτοιο φίλο και αδερφό…

“Ρε Δημήτρη που πας να μπλέξεις;” μονολογούσα τότε που είχε αναλάβει Έφορος του νεοσύστατου τμήματος Χάντμπολ, επί Ανατολιωτάκη. Ο Δημήτρης δεν ήθελε να φαίνεται πουθενά και ποτέ… Μου είχε κάνει εντύπωση που είχε μπλεχτεί τότε… Φανταστείτε πόση λατρεία είχε στην ΑΕΚ για να μπλέξει έτσι…

Πουθενά και ποτέ δεν ήθελε να φαίνεται… Χαμηλών τόνων, έκανε τα πάντα με σεβασμό απέναντι σου, και χωρίς να θέλει να επιδείξει ή να κερδίσει κάτι από σένα… Λάτρευε τον Στρατούλη μου, πόσα απογεύματα περάσαμε μαζί στα Φιλαδέφλεια με τον πιτσιρικά τότε Στράτο να φωνάζει ΑΕΚ και τον Δημήτρη να χαμογελάει. “Κερδίσαμε έναν ακόμη πιτσιρικά…” θα έλεγε από μέσα του…

Α να… θυμήθηκα, ένα μεσημέρι με είχε πάρει τηλέφωνο, έκανα ρεπορτάζ με την ΕΡΤ για τη χωματερή στα Λιόσια, ήρθε και με βρήκε, πήγαμε στο Σωφρόνη. Κλείσαμε τις πόρτες με έναν ανεπανάληπτο πλανητάρχη που περιτριγύριζε τότε… δεν θυμάμαι το όνομα του… Τι γέλιο, τι αυθόρμητο ξέσπασμα… Τρελαινόταν να γελάει ο Δημήτρης, ήταν από τη φύση του γελαστός και πρόσχαρος…

Δεν πρόλαβα να σε χαιρετήσω αδερφέ μου όπως ήθελα… Δεν πρόλαβα να σου πω σ’ αγαπώ και το ΄χω στεναχώρια μεγάλη… Και όσο και αν χάνονται οι δρόμοι μέσα στην ανελέητη τρεχάλα της καθημερινότητας, οι ψυχές δεν παύουν ποτέ να αγαπούν…

Αντε θα γνωρίσεις τώρα εκεί πάνω και το Νίκο Αγγελίδη, κι όταν πιάσετε κουβέντα για την ΑΕΚ ν’ αρχίσετε μαζί τα κλάματα…

Δεν ξέρω αν “είμαστε όλοι φίλοι του Γαρυφαλλίδη” αλλά για μένα ήταν και είναι παράσημο ζωής που σε ένιωθα και σε νιώθω σαν μεγάλο αδερφό μου… Σε ευχαριστώ για τις τόσες φορές που με προστάτεψες.

Σε αγαπώ Δημήτρη μου…
Νίκος Αγγελίδης


Comments are closed.