Περίμενε μια ζωή για να έρθει στην ΑΕΚ και το κατάφερε – Η ιστορία του τοπ πλέι μέικερ Αντώνη Πανταζή

0

Ο «πόρκι» όπως ήταν το παρατσούκλι του και τον θυμούνται οι παλιοί μιλά στο AEK LIVE, αναπολεί και αναλύει μπασκετικά και ποδοσφαιρικά θέματα μιας εποχής περισσότερο ρομαντικής

 

Συνέντευξη στον Χρήστο Κωνσταντινίδη

Οι παίκτες της ΑΕΚ πάντα αποτελούσαν ηρωικές μορφές για τους Ενωσίτες οπαδούς, οι οποίοι τους αγκαλιάζουν ανεξάρτητα το άθλημα που υπηρετούν. Γιατί μην ξεχνάμε, το γνωστό μότο που λέει, ότι τα τρία μαγικά γράμματα δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και το μπάσκετ, το βόλεϊ, ο στίβος και οτιδήποτε φέρει τον Δικέφαλο αετό στο στήθος. Οπότε υπήρξε μεγάλη τιμή για τον υπογράφοντα να έχει καθηγητή στα μαθητικά του χρόνια έναν παλιό, διεθνή, παίκτη της Ένωσης, στο μπάσκετ. Ο ίδιος ποτέ δεν διαφήμιζε την καριέρα του στο σχολείο, ευτυχώς όμως λόγω των ενωσίτικων πεποιθήσεών μου, υπήρξα από τους τυχερούς που μου έδειξε το αρχείο του, το οποίο κουβαλούσε μαζί του στο παλιό μαύρο Datsun που οδηγούσε τη δεκαετία του ’90.

Ο λόγος για τον Αντώνη Πανταζή (με κίτρινο περίγραμμα στην κεντρική φώτο), έναν καλαθοσφαιριστή που υπήρξε πολύ μπροστά από την εποχή του και κατάφερε να κάνει τρομερή καριέρα παρά το γεγονός, ότι τα σωματικά του χαρακτηριστικά δεν συμβάδιζαν με τα δεδομένα του αθλήματος. Γι’αυτό, η ιστορία του αξίζει να καταγραφτεί και να δημοσιευτεί. Γιατί με την μπασκετική του σταδιοδρομία, ο κόουτς έδειξε, ότι κανείς δεν είναι χαμένος. Με δουλειά, αφοσίωση και υπομονή μπορεί ο καθένας να διαψεύσει τις Κασσάνδρες και να λειτουργήσει σε κορυφαίο επίπεδο. Η προσωπικότητά του αποτελεί πρότυπο για όλα τα παιδιά. Δείχνει όμως και την τεράστια λαχτάρα που είχε για να φορέσει την κιτρινόμαυρη φανέλα, την οποία και κατάφερε να την υπηρετήσει στη δύση της καριέρας του.

Αυτή τη μαγκιά του, την αναγνώρισαν πολύ μεγάλες προσωπικότητες της ΑΕΚ, όπως οι… καλλιμαρμαρωμένοι ήρωες του ’68, Γιώργος Τρόντζος, Χρήστος Ζούπας, αλλά και ο πατριάρχης της ενωσίτικης δημοσιογραφίας, Φαίδων Κωνσταντουδάκης.

Ο Αντώνης Πανταζής στη μέση της κάτω σειράς

 

Ο «πόρκι» ανάμεσα στους μεγάλους κοντούς του μπάσκετ

Ο Πανταζής υπήρξε πλέι μέικερ της μεγάλης ομάδας μπάσκετ του Σπόρτινγκ από το 1963 και μετά με συμπαίκτες τους Μπαρλά, Διαμαντόπουλο, Σταμέλο, Βασιλόπουλο. Οι παλαιότεροι λάτρεις του μπάσκετ τον θυμούνται με το παρατσούκλι του, «πόρκι». Χαρακτηρίστηκε από τους μεγάλους κοντούς του αθλήματος. Ατού του ήταν η διεισδυτικότητα (αν και 1,75) σε άμυνα ζώνης, η χαμηλή ντρίπλα και η ταχύτητα στον αιφνιδιασμό. Ήταν ο ιδανικός παίκτης για να παίξει ένας προπονητής το γρήγορο τρανζίσιον από την άμυνα στην επίθεση. Έκανε άνω κάτω τις αντίπαλες άμυνες.

Η ντρίπλα, το όπλο του κοντού

Ο ίδιος σε παλιά του συνέντευξη το 1988, είχε δηλώσει: «Είχα αναπτύξει την ντρίπλα σαν όπλο για τις επιθετικές μου επιλογές, επειδή το ύψος μου δεν με βοηθούσε. Έπαιζα πάντα κυρτός, ώστε η ντρίπλα να είναι κοντή και ο χρόνος επαναφοράς της μπάλας από το έδαφος στο χέρι μου, ελάχιστος. Έτσι εκμηδένιζα τις πιθανότητες κλεψίματος, αφετέρου κέρδιζα χρόνο προλαβαίνοντας το μαρκάρισμα των αργών κατά κανόνα ψηλών αντιπάλων».

Από τα Πατήσια ο Πανταζής έφυγε το καλοκαίρι του 1978, μία χρονιά πολύ σημαδιακή για τη ζωή του. «Εκείνη τη σεζόν μου έκατσαν όλα. Παντρεύτηκα, πήρα μεταγραφή στην αγαπημένη μου ΑΕΚ και διορίστηκα στο σχολείο (Εκπαιδευτήρια “Ελληνική Παιδεία”)», θυμάται ο βετεράνος παίκτης μιλώντας στο aek-live.gr, όπου εξομολογήθηκε όσα έζησε στην αθλητική του πορεία, η οποία του επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις, από την αρχή της καριέρας του.

Από το ποδόσφαιρο στο μπάσκετ

Ο Βασίλης Μαστρακούλης που έπαιξε στην ΑΕΚ στα μέσα της δεκαετίας του ’60 προόριζε τον Αντώνη Πανταζή για ποδοσφαιριστή

Το μπάσκετ δεν ήταν το πρώτο άθλημα που δοκίμασε ο Αντώνης Πανταζής. «Στην παλιά μου γειτονιά, το 1955, τα Πατήσια ήταν όπως είναι τώρα η Εκάλη. Ήταν όλα τα σπίτια μονοκατοικίες με κήπους τεράστιους και καλλιέργειες. Εκεί ήταν και το εξοχικό του Όθωνα. Το είχε σαν κυνηγητικό περίπτερο που μέσα του είχε μία τεράστια στέρνα. Τα πρόλαβα όλα αυτά. Τότε, το μόνο άθλημα που παιζόταν και θα παίζεται αιώνια, ήταν το ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα να παίζω μπάλα. Ο αδερφός μου, ως μεγαλύτερος, με έβλεπε μαζί με τον Μαστρακούλη (παλιό εξτρέμ της ΑΕΚ) και με προόριζαν να παίξω ποδόσφαιρο με αξιώσεις. Δεν είχα σχέση δηλαδή εξ αρχής με το μπάσκετ», αναπολεί και συνεχίζει λέγοντας:

«Υπήρχε ένα οικόπεδο, στο οποίο παίζαμε μπάλα. Ένα καλοκαίρι το έκλεισαν και μείναμε όλοι μετέωροι. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς. Τι να κάνουμε; Πήγαμε στο Σπόρτινγκ. Όταν βρέθηκα εκεί, όλα όσα αποκόμισα από το ποδόσφαιρο, τα μετέφερα στο μπάσκετ. Ήταν η διέξοδος το μπάσκετ πια. Μιλάμε για ντρίπλες, ξεσπάσματα, τρέξιμο. Όλα αυτά τα έβγαζα στο μπάσκετ.

Ο Μουρούζης και το «κόψιμο από την ΑΕΚ»

Στο Σπόρτινγκ με είδαν, τους άρεσα και μου είπαν, “αν δεν υπογράψεις δελτίο δεν ξαναμπαίνεις μέσα”. Το δελτίο όμως τότε, ήταν αιχμαλωσία. Και το σκεφτόμουν. Μου χάλαγε τη διέξοδο. Είχα αρχίσει και έμπαινα στο μπάσκετ. Μου άρεσε. Με είχε δει ο Κώστας Μουρούζης (παλιός μεγάλος πλέι μέικερ με καριέρα στην Ιταλία και προπονητής), ο συγχωρεμένος και είχε τρελαθεί με τους τετρακεφάλους που είχα φτιάξει, λόγω του ποδοσφαίρου».

Ο Αντώνης Πανταζής από μικρό παιδί μία ομάδα είχε στην καρδιά του, την ΑΕΚ. Σε αυτήν ήθελε να παίξει, είχε τη δυνατότητα, αλλά τα πράγματα δεν ήλθαν όπως θα ήθελε.«Το καλοκαίρι του 1963, ήμουν 15 χρονών και η ΑΕΚ έκανε δοκιμές ταλέντων πίσω από το πέταλο της Θύρας 21. Τότε δεν υπήρχε το κλειστό «Γιώργος Μόσχος», αλλά ένα υπαίθριο γήπεδο μπάσκετ. Έκανε παιδομάζωμα από όλες τις γύρω περιοχές. Ήταν τότε ο Μίσας Πανταζόπουλος και ο Βαγγέλης Δερμανούτσος και τσέκαραν τα παιδιά. Πήγα με όλη την παρέα μου. Εμένα όμως, λόγω του χαμηλού ύψους μου, δεν με έβαλαν να παίξω, με σνόμπαραν.

Έφυγα πικραμένος με τα πόδια και γύρισα στο σπίτι. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν κάθε μέρα. Ένιωθα απαξιωμένος, παρ’όλα αυτά πήγα στον Πανταζόπουλο και του παραπονέθηκα. Με παρέπεμψε στον Δερμανούτσο, ο οποίος μέσες-άκρες μου είπε, ότι δεν κάνω για το άθλημα. Αυτοί έψαχναν να βρούνε κάποιον ψηλό.

«Είμαι ΑΕΚ, πως θα παίξω στο Σπόρτινγκ;»

Αναγκαστικά γυρίζω στον Σπόρτινγκ. Είχε δοθεί σήμα όμως και με πίεσαν να υπογράψω. Εγώ τους είπα “είμαι Ενωσίτης” και αυτοί μου είπαν “ε και; Και το Σπόρτινγκ ομάδα Κωνσταντινουπολιτών είναι”. Για να καταλάβετε πόσο τρέλα είχα με την ΑΕΚ, στο δεύτερο πρωτάθλημα που πήρε η Ένωση στο μπάσκετ, έπαιξε με τον Σπόρτινγκ τελικό. Εγώ αν και αθλητής της ομάδας των Πατησίων υποστήριζα την ΑΕΚ δημόσια με σημαίες και κασκόλ στην εξέδρα. Την επόμενη μέρα που πήγα στο Σπόρτινγκ, με είχαν τσεκάρει στην εξέδρα και μου είπαν, δεν θα ξαναμπείς αν δεν υπογράψεις. Και υπέγραψα…», αναφέρει και θυμάται πως ήρθαν έτσι τα πράγματα που όχι μόνο έκανε καριέρα στο μπάσκετ, αλλά και ήταν βασικό μέλος της Εθνικής Ελλάδας.

Η ατάκα του Τρόντζου στον Πανταζόπουλο

Ο Αντώνης Πανταζής στην Εθνική ομάδα. Διακρίνεται με κίτρινο βελάκι

Για την παρουσία του στη γαλανόλευκη έχει να διηγηθεί ένα πολύ εύθυμο περιστατικό. «Το 1969 έπαιζε η Εθνική για πανευρωπαϊκό με προπονητή τον Μίσα Πανταζόπουλο. Εγώ ήμουν διεθνής και είχα πολύ καλές σχέσεις με τον Γιώργο Τρόντζο, ο οποίος ήξερε την υπόθεσή μου, δηλαδή πως απορρίφθηκα από την Ένωση. Σκεφτείτε, το ’63 δεν έκανα για την ΑΕΚ και το ’69 ήμουν Εθνική. Αυτό ήταν κάτι οξύμωρο. Βέβαια έτσι όπως ήμουν λίγοι πίστευαν ότι μπορούσα να παίξω μπάσκετ. Και κάποια στιγμή σε δείπνο της ομάδας πετάχτηκε ο Γιώργος με τη γνωστή του, βροντερή φωνή και λέει στον προπονητή “έλα ρε Μίσα, την έχεις κάνει και εσύ την πατάτα σου”. Τρελάθηκε ο Πανταζόπουλος, κοκκίνισε και αναρωτιόταν. Βέβαια ήταν γνωστή σε όλους η ιστορία», επισημαίνει.

Αυτό και αν είναι ντοκουμέντο. Με την Εθνική μπάσκετ στο ποδοσφαιρικό Μπερναμπέου πριν αυτό πάρει τη σημερινή του όψη

«Ο Φαίδων Κωνσταντουδάκης με έφερε στην ΑΕΚ»

Δημοσίευμα για τη μεταγραφή του στην ΑΕΚ

Στην ΑΕΚ πήγε το 1978 όπου συνάντησε τον Φαίδωνα Ματθαίου στον πάγκο και αργότερα τον διαδέχτηκε ο Γιώργος Αμερικάνος ως υπηρεσιακός προπονητή. Συμπαίκτες είχε τον Γιώργο Τρόντζο, τον Μηνά Γκέκο, τον Βασίλη Γκούμα, τον Βαγγέλη Φώτση και άλλους. Πως ήρθε στην Ένωση; Πήρε την πολυπόθητη μεταγραφή χάρη στο δημοσιογράφο Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη.

«Είχα σκιστεί για να πάω στην ΑΕΚ. Έγινε τότε μία φωτογραφική διάταξη. Ήθελε ο Μουρούζης το ’78 να πάρει τον Ιορδανίδη από τον Παναθηναϊκό και να τον πάει στον Ολυμπιακό. Έλεγε η διαταξη, ότι αν, ήταν κάποιος αθλητής 15 χρόνια σε ένα σωματείο, είχε 3 χρόνια χωρίς συμμετοχή σε οποιαδήποτε εθνική ομάδα και ήταν 30 χρονών, αποκτούσε το δικαίωμα να πάρει μεταγραφή. Ήταν καλοκαίρι και είχα πάει διακοπές, νιόπαντρος, στην Κεφαλλονιά. Ο Φαίδωνας είδε τη διάταξη και άρχισε να με αναζητά. Ήμουν 30 χρονών βλέπετε και είχα συμπληρώσα τα έτη που απαιτούνταν. Μετά από πολύ κόπο κατάφερε να με εντοπίσει. Μιλάμε για μία εποχή που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα. Η επικοινωνία ήταν σχεδόν αδύνατη. “Έχεις πάρει μεταγραφή”, μου λέει. “Μεθυσμένος είσαι;” του απαντώ. “Ρε μάζεψέ τα και έλα πίσω, τα έχουν κανονίσει όλα με τον Σπόρτινγκ”, είπε. “Και που πάω;” τον ξαναρωτώ. “Στην ΑΕΚ” μου αποκρίθηκε και φυσικά τρελάθηκα από τη χαρά μου», διηγείται ο Αντώνης Πανταζής και φέρνει στο μυαλό του την αλλαγή περιβάλλοντος από τα Πατήσια στη Νέα Φιλαδέλφεια:

«Μπαρτσελόνα η ΑΕΚ με Μπάρλο»

«Στην ΑΕΚ ήταν άλλο το επίπεδο. Σαν την ΑΕΚ δεν υπάρχει σωματείο. Επί εποχής Μπάρλου, η ΑΕΚ ήταν Μπαρτσελόνα! Δυστυχώς η μεταγραφή άργησε 15 χρόνια. Εγώ είχα χαζέψει με όλη τη δομή της Ένωσης. Είχαμε πάει σε ένα παιχνίδι, στη Γερμανία, για να παίξουμε Κύπελλο Κόρατς. Αποκλειστήκαμε κιόλας. Ο Μπάρλος πήρε τηλέφωνο μετά το παιχνίδι και έδωσε σε όλους τους παντρεμένους παίκτες από 5000 δραχμές. Μιλάμε για άλλη κατηγορία».

Ο Αντώνης Πανταζής στην ΑΕΚ (κάτω σειρά, 4ος από δεξιά. Στη μέση της φωτογραφίας διακρίνεται ο μεγάλος Λουκάς Μπάρλος

Στη φετινή επέτειο από την κατάκτηση του ’68 ο υπογράφων είχε πάρει συνέντευξη από τον Χρήστο Ζούπα, ο οποίος είχε παραδεχτεί, ότι εκείνη η επιτυχία δεν βοήθησε μετέπειτα την ΑΕΚ αλλά και το ελληνικό μπάσκετ. Σε παλαιότερη δήλωσή του, ο Αντώνης Πανταζής είχε πει ξεκάθαρα, ότι τότε δεν αναπτύχθηκε το άθλημα, λόγω της έλλειψης κλειστών γηπέδων. Όλες οι ομάδες έπαιζαν στο Καλλιμάρμαρο. Ο παλιός καθηγητής φυσικής αγωγής έχει πολύ χαρακτηριστικές αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο.

Οι κακές συνθήκες για την ανάπτυξη του μπάσκετ

«Ήταν μία πολύ μπερδεμένη εποχή. Συνέφερε να παίζουν οι ομάδες στο Καλλιμάρμαρο. Φανταστείτε έπαιζαν με ξένες ομάδες που είχαν καλύτερες υποδομές, στην πατρίδα τους. Όταν όμως αγωνίζονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ήταν σαν έβαζες τώρα τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Μέσι ή τον Μπέιλ να παίξει στα κατσάβραχα με τους Τράχωνες, Ήταν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Μιλάμε για παίκτες κορυφή που έτρεχαν σε όλη την Ευρώπη παίζοντας σε κλειστά με παρκέ και στην Ελλάδα έπαιξαν σε ανοιχτό με τσιμέντο.

Παίζαμε δύο παιχνίδια στο στάδιο τα σαββατοκύριακα για να μειωθούν οι μετακινήσεις. Όταν φυσούσε ερχόταν όλη η σκόνη από τα κουλουάρ του στίβου στα πρόσωπά μας. Υπήρχαν παιχνίδια που γινόταν κλήρωση σαν το ποδόσφαιρο ανάλογα τον αέρα. Το έχετε δει ποτέ αυτό; Διάλεγε μία ομάδα ποιο γήπεδο θα πάρει με βάση που φυσούσε. Ήταν τρελοκομείο σκέτο. Εμείς ήμασταν έτσι μαθημένοι. Σλάβια Πράγας, Βαρέζε, Ντιναμό Ζάγκρεμπ και άλλες πολλές μεγάλες ομάδες ερχόντουσαν να παίξουν σε τριτοκοσμικές καταστάσεις», εξηγεί και υπογραμμίζει:

«Παρ’όλα αυτά, εκείνη η ΑΕΚ ήταν άλλο πράγμα. Μιλάμε για ομαδάρα, όχι αστεία. Δύο χρόνια πριν το ’68 είχε πάει σε Φάιναλ Φορ. Ναι μεν έπαιζε σε αντίξοες συνθήκες στην Ελλάδα, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να βγάλει την ποιότητά της σε πιο οργανωμένες καταστάσεις όπου οι αντίπαλοι είχαν το πλεονέκτημα. Και μιλάμε για αντιπάλους με όνομα. Ξέρετε τι ήταν τότε να παίζεις έξω με τη Σίμενταλ και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας; Η ΑΕΚ βρέθηκε ανάμεσα στα θηρία».



Συζητώντας για το πότε πήρε τα πάνω του το ελληνικό μπάσκετ, η κουβέντα πήγε στο Ευρωμπάσκετ του 1987, το οποίο κατά γενική ομολογία, έβαλε το άθλημα στα σχολεία. Ο Αντώνης Πανταζής έχει διαφορετική άποψη. Αποδίδει την εξέλιξη όχι στην επιτυχία της Εθνικής, αλλά σε μία ομάδα του ελληνικού πρωταθλήματος και έναν παίκτη σύμβολο.

«Φαινομενικά αναπτύχθηκε το μπάσκετ μετά το 1987. Η αρχή είχε γίνει από τον Άρη, ο οποίος κατά σύμπτωση έπαιζε στο «Παλέ ντε σπορ» που ήταν κλειστό. Ήταν ευρωπαϊκό γήπεδο. Σιγά σιγά μπήκαν οι ελληνοποιήσεις, (Σούμποτιτς, Γουίλτζερ, Μισούνοφ και άλλοι) άρχισαν άλλες καταστάσεις. Μπήκε ο ΠΑΟΚ στο κόλπο και μάζεψε κόσμο», υποστηρίζει και εξηγεί, ότι ένας από τους παράγοντες του θριάμβου του ’87 ήταν η αποδυνάμωση της ΕΣΣΚ και της Γιουγκοσλαβίας, οι οποίες διαλύθηκαν λίγα χρόνια μετά. Εκείνη την εποχή όμως το γενικότερο κλίμα σίγουρα επηρεάσε και αθλητικά τις δύο χώρες.

«Φαινόμενο ο Γιαννάκης»

«Το ελληνικό μπάσκετ άλλαξε σελίδα όταν πήγε ο Παναγιώτης Γιαννάκης στον Άρη. Εγώ τον Παναγιώτη τον γνώρισα, όταν ήταν 14 χρονων, μαθητής γυμνασίου. Ήμουν καθηγητής φυσικής αγωγής στο Αιγάλεω και τον διαιτήτευσα σε τελικό πρωταθλήματος Νοτίων Προαστίων. Όταν πήγα στην ΑΕΚ ο Παναγιώτης τα είχε τσουγκρίσει με τη Νίκαια και ετοιμαζόταν για Αμερική. Μάλιστα τον πίεζε η Μακάμπι για να τον φέρει στο Τελ Αβίβ. Τελικά κατέληξε στον Άρη. Ο Γιαννάκης είναι ένα μοναδικό φαινόμενο στο ελληνικό μπάσκετ. Εγώ δεν ξέρω άλλον. Αν βρείτε εσείς κανέναν άλλον, να μου το πείτε.

Ο Παναγιώτης ήταν αρχισκόρερ δύο πρωταθλήματα πριν ανέβει στη Θεσσαλονίκη. Είχε βάλει 30 πόντους με την Εθνική ομάδα μέσα στο Βελιγράδι. Πήγε στον Άρη και συμφώνησε στην ουσία να φτιαχτεί το ντουέτο με τον Γκάλη. Τετοιο δίδυμο δεν θα ξαναγίνει ποτέ. Ποιος άλλος παίκτης όμως θα δεχόταν στο πικ της καριέρας του, να σταματήσει να είναι πρώτος στο σκοράρισμα. Είπε “στοπ εδώ. Πλέον εγώ φτιάχνω, εγώ μαρκάρω, εγώ διώχνω και δίνω. Δεν βάζω”. Όλοι θέλουν να βάλουν το καλάθι. Πείτε στον Σπανούλη να μην είναι πρώτο βιολί. Ο Παναγιώτης όμως το έκανε αυτό. Το έκανε όχι μόνο στον Άρη, αλλά και στον Πανιώνιο και στον Παναθηναϊκό.

Είναι ο μόνος που θυσιάστηκε! Είναι γλυκό το καλάθι, αλλά εκείνος έβαλε πάνω από όλα το καλό της ομάδας, όχι τον εαυτό του. Φανταστείτε να μην ήθελε να παίξει το ρόλο του εργάτη και του κουβάλητη. Και να ήθελε ο Άρης μία μπάλα για τον Γιαννάκη και μία για τον Γκάλη. Δεν θα γινόταν τίποτα. Ο Άρης δεν θα είχε την πορεία που έκανε. Για μένα και πολλούς άλλους, που ξέρουν το μπάσκετ πως είναι, δεν είναι δεύτερος ο Παναγιώτης. Εκτιμώ και τον Γκάλη, αλλά ο Παναγιώτης έκανε κάτι που δεν το έκανε κανείς άλλος», αναφέρει ο Αντώνης Πανταζής, ο οποίος είναι ξεκάθαρος για το τι χρειάζεται η Βασίλισσα:

«Πρώτο ντουφέκι θα ήταν στην ΑΕΚ ο Παππάς»

Στη βασική πεντάδα της Εθνικής

«Θέλουμε ένα δυνατότερο ελληνικό κορμό. Η ΑΕΚ δυστυχώς θα ακολουθήσει τους ρυθμούς της εποχής μέχρι να χτυπήσει τους αιώνιους. Στο μπάσκετ δεν μπορείς να αλλάζεις κάθε μέρα. 3-4 παίκτες πρέπει να είναι σίγουροι στον κορμό. Να τους συμπληρώνουν καλές λύσεις από τον πάγκο. Εμείς δεν έχουμε τέτοιον κορμό ακόμα. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που έγινε φέτος στο Basketball Champion League, ήταν υπέρβαση. Η ΑΕΚ έκανε φοβερές εκπλήξεις και έπαιξε καταπληκτικό μπάσκετ. Ήταν παραγωγικό και θεαματικό. Τρελάθηκα φέτος με τα παιχνίδια που έκανε στην Ευρώπη. Να είναι καλά ο Αγγελόπουλος, ο οποίος φαίνεται, ότι σκοτώνεται για την ομάδα».

Ποιον Έλληνα παίκτη θα ήθελε στην ΑΕΚ; Έναν που και οι ίδιοι οι Ενωσίτες πίνουν νερό στο όνομά του.

«Θα ήθελα πολύ τον Νίκο Παππά, αλλά είναι Παναθηναϊκός βαμμένος. Δεν καταλαβαίνει τίποτα. Χαζομάρα κάνει. Στην ΑΕΚ θα ήταν καταπληκτική λύση. Αλλά και για τον ίδιο η ΑΕΚ θα ήταν φοβερή λύση. Θα γινόταν το πρώτο ντουφέκι. Θα έλυνε και θα έδενε. Είναι παιχτάρα. Τον πάω με χίλια. Τον αδικούν 3-4 χρόνια. Παρ’όλα αυτά δέχεται τις σφαλιάρες. Ειδικά ο Πασκουάλ δεν το έβαζε στα πρώτα ματς των τελικών, τον έβαλε στο τελευταίο και του πήρε το πρωτάθλημα. Τη μία μέρα του καθάρισε το ματς με τη Ρεάλ στο ΟΑΚΑ και την άλλη τον έβαλε για ένα λεπτό. Αυτά είναι απροσάρμοστα πράγματα», αναφέρει.

Ηγέτης της Εθνικής, αν και τραυματίας, στη νίκη επί της Γιουγκοσλαβίας, αναφέρει το σχετικό δημοσίευμα

Ο Αντώνης Πανταζής έχει και άποψη για τους αιωνίους. «Ο Παναθηναϊκός έκανε καλή μεταγραφή με τον Παπαπέτρου. Είναι τριάρι βαρβάτο», λέει για τους πράσινους και συνεχίζει σχολιάζοντας τους ερυθρόλευκους: «Στον Ολυμπιακό είναι άλλη κατηγορία. Εκεί λειτουργεί το Κογκρέσο, Σπανούλης, Πρίντεζης, Μάντζαρης και τώρα χώνεται και ο Παπανικολάου. Δεν χωρά κανείς. Θα δείτε τώρα τον Μπλατ. Θα πληρώνει ο Ολυμπιακός τρία χρόνια συμβόλαιο και θα κάθεται ο Μπλατ. Δεν υπάρχει περίπτωση να δουλέψει».

Όπως παλιά με τη Σκεπαστή

Για τον Αντώνη Πανταζή η σημαντικότερη λύση, για να σπάσει η ΑΕΚ το δίπολο στο ελληνικό μπάσκετ, είναι μία. «Θέλει μία δικιά της έδρα και να μαζέψει τον κόσμο, όπως ήταν στα Φιλαδέλφεια». Ο παλαίμαχος πλέι μέικερ θυμάται χαρακτηριστικά τι γινόταν στη δυτική όχθη του Ποδονίφτη. Γι’αυτό και η επιθυμία του είναι η «Αγιά Σοφιά» να έχει την ίδια φανατισμένη ατμόσφαιρα. «Θέλω μια έδρα καμίνι. Όπως παλιά με τη Σκεπαστή. Έμπαιναν οι αντίπαλοι και… έκλαναν μαλλί. Όπως τα είπε και ο Ατματσίδης στο ντοκυμαντέρ για την ομάδα του ’93-94′. Έχαναν από τη Δεκελείας. Αυτήν την έδρα πρέπει να την αναστήσουμε», λέει με λαχτάρα κλείνοντας τη συνέντευξη.

ΔΗΛΩΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΤΑΖΗ

Χρήστος Ζούπας: «Έξυπνος, γρήγορος με τη φινέτσα του δαιμόνιου Έλληνα»

«Πάντα ήταν σεμνό και εξαιρετικό παιδί. Είναι ένας τύπος που αγαπούσε αυτό που έκανε. Ήταν από τα παιδιά που μέσα στο γήπεδο ξεδίπλωναν όλη τη φινέτσα, τη μαεστρία και την πονηριά του Έλληνα. Ήταν ένας παίκτης έξυπνος, γρήγορος και πολύ αποδοτικός. Το σημαντικότερο απ’ όλα ήταν ότι είχε την ιδιοσυγκρασία του μικρόσωμου, δαιμόνιου Έλληνα. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και το θυμάμαι, είναι, ότι ήταν πάντα ευγενής και καθόλου σαματατζής. Φυσικά πολλοί παίκτες της δικιάς του κλάσης πέρασαν και δεν εκτιμήθηκαν δεόντως. Έμαθα να λέω, επειδή και εγώ ξεκίνησα από μικρή ομάδα, ότι οι μεγάλοι παίκτες καταξιώνονται στις μεγάλες ομάδες. Ο ίδιος κατάφερε και έπαιξε στην ΑΕΚ. Και άλλοι ήθελαν να έρθουν στην Ένωση, αλλά δεν ευνοήθηκαν. Θυμάμαι τον Μπαρλά και τον Ιωαννίδη. Δυστυχώς εκείνη την εποχή είχαμε ένα μεγάλο πρόβλημα. Μας έκανε… σκριν ο Παναθηναϊκός και δεν μας άφηνε να κάνουμε μεταγραφές. Δεχόμασταν πόλεμο».

Παναγιώτης Γιαννάκης: «Μου έβαλε πολλά προβλήματα που με βοήθησαν στην εξέλιξή μου»

«Ο Αντώνης Πανταζής είναι ένα παιδί που είχε κάνει πολύ μεγάλη καριέρα, πριν από τη δικιά μου γενιά. Απέδειξε, ότι το μπάσκετ μπορούν να το παίξουν οποιοιδήποτε και ας μην έχουν τα σωματικά προσόντα. Ήταν ένας από τους καλύτερους πλέι μέικερ, ο οποίος μου έβαλε προβλήματα, όταν ήμουν πιτσιρικάς, για να μπορέσω και εγώ να εξελιχθώ. Πάντα έχω να θυμάμαι πολύ καλές στιγμές. Και σαν παίκτης και σαν χαρακτήρας ήταν άριστος».

Φαίδων Κωνσταντουδάκης: «Ήταν από τους καλύτερους πλέι μέικερ – Γινόταν ένα με την εξέδρα»

«Ο Αντώνης Πανταζής ήταν μέσα στους 2-3 καλύτερους πλέι μέικερ της εποχής εκείνης. Ήταν πολύ έξυπνος, μία περίπτωση Γκέκου με περισσότερη τεχνική. Ήταν ηγέτης του Σπόρτινγκ, το οποίο τότε είχε εξαιρετική ομάδα, διέθετε παίκτες πρώτης γραμμής. Ο Πανταζής διακρινόταν, ήταν στην κορυφή. Στην ΑΕΚ ήρθε και απέδωσε εξαιρετικά. Έγινε πολύτιμο μέλος, με επιπλέον στοιχεία, ότι ήταν ένας εξαιρετικός χαρακτήρας και πολύ καλός αθλητής που δενόταν εύκολα με την εξέδρα και γινόταν ένα. Γενικά το πέρασμά του ήταν θαυμάσιο. Εγώ ακόμα τον θυμάμαι και χαίρομαι που με θυμάται και αυτός. Τον έχω μέσα στην καρδιά μου».

Γιώργος Τρόντζος: «Πάντα σεμνός και ωραίος»

«Ο Αντώνης είναι καταπληκτικό παιδί. Είναι από τους εξαιρετικότερους αθλητές που πέρασαν από το μπάσκετ. Πάντα ήταν σεμνός και ωραίος. Δεν δημιούργησε ποτέ κανένα πρόβλημα. Όλοι όσοι τον ξέρουμε τον αγαπάμε, γιατί ήταν μεγάλος παίκτης και χαρακτήρας».




Comments are closed.