Πρωτομάνα γη

0

Νοσταλγικά η καρδιά οδηγεί της μνήμης το παρθένο βιβλίο ν’ ανοίξουμε, ζωντανεμένα να ζήσουμε της Ιωνίας τη σάρκα, της Πρωτομάνας Γης, των αλησμόνητων και νοσταλγημένων πατρίδων τα θέμελα!
Με τινασμένα αισθήματα στ’ άπαρτα κάστρα ν’ ανέβουμε, ολάνοιχτοι ορίζοντες να ξανοιχτούνε στα μάτια μας! Ποταμοί τα ορμήματα, γοργόφτερα στου Γρανικού την κοίτη να λάμψουν, να τρέξουνε…

Μια γη χρυσόρροη, τα ρυάκια του πνεύματος του Αιγαίου τη θάλασσα γεύονται, οι φωνές αντηχούσαν στις ρίμες του κόσμου ολάκερου! Ανάτειλε τη σκέψη, τον ρυθμό, το κάλλος, όσα οι προπάτορες με τους τρανούς συνδυασμούς της τέχνης και του πνεύματος δόμησαν!
Χορδές της ίδιας αιώνιας λύρας, που ξαναβρίσκει το μήνυμα γοργά ν’ αντηλαλεί στο νέο λίκνο εδώ όπου ανθείς κοσμοδόξαστη Ένωση.

Στων χρόνων γυρνάμε το βύθισμα, από δυνατές πνοές φυσημένο, να συλλογιστούμε τα δάκρυα που σα δέντρο εκάρπισαν, ζωή γεμάτα από ρυθμούς Βασιλεύουσας!
Προαιώνια άγρυπνη μάνα! Στο βάθος της μήτρας σου κυοφόρησες σάρκα απ’ τη σάρκα μας, στο χρυσαφένιο κύμα της κοσμοκρατορίας σου, αυτό που οργιές τα μυνήματα τον κόσμο κατάρδευσε στο σάλεμά του τ’ αγιόπνοο να τραβά για την Πέργαμο, την Σμύρνη, τ’ Αϊβαλί και την Κύζικο, τον Πόντο, τον Βόσπορο, Καπαδοκία, Τραπεζούντα και Λάμψακο….

Η μυστική γέφυρα στο νέο λίκνο της Φιλαδέλφειας στέριωσε! Δεσμός ακατάλυτος στων προγόνων τις γενιές κι αυτών που θάρθουν βαγγέλιο! Με ήχο ιστορίας και μνήμης, φλέβες και καρδιές να ποτίζει αδιάκοπα. Σύμβολο μια ομάδα, που το φριχτό δράμα κοντά μας την έφερε, στου Κηφισού τη ρίζα εφώλιασε!
Αιώνια Δικέφαλε, λαμπρόχρωμα, κιτρινόμαυρα να σελαγίζεις στο ξέφωτο.
Με του καημού την πρώτη φλόγα πιστά σε λατρέψαμε. Διαλαλητάδες των θριάμβων σου που σκορπάνε χαμόγελα. Με του πιστού την αλυσίδα ασύντριφτα σμίξαμε! Φαντασία, συμβολισμοί φρόνημα στέρεο, ποτίζουν την αξεθύμαστη μνήμη αστείρευτα!

Πλασμένος ΔΙΚΕΦΑΛΕ να εμπνέεις, να οδηγείς, όσους απ’ την ίδια λύρα των χαμένων πατρίδων δονούμαστε, την πρώτη μεγαλόφτερη ορμή οπλισμένοι στα χέρια μας!

Γαληνεμένη θάλασσα! Τα κύματα καρτεράς , στις ανατολές να ριχθείς σαν Δικέφαλος…

ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ

(*Για την Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως, την ιστορική ΑΕΚ, που υπηρέτησα δημοσιογραφικά επί δεκαπενταετία, την ομάδα θρύλο και ζωντανή ιστορία, για τους συμβολισμούς και τον μεγαλοϊδεατισμό που ενσαρκώνει, πέρα απ’ το αθλητικό κομμάτι… )


Comments are closed.