Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Comandante

0

Ο Κριστιάνο Λουκαρέλι που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1975 στην πόλη που λάτρεψε και λατρεύτηκε άλλαξε  8 ομάδες μέχρι το 2003 που  επιτέλους μεταγράφεται στην Λιβόρνο που μόλις είχε ανέβει στην Serie B. Την περασμένη χρονιά, ενώ έπαιζε στην Τορίνο, προσποιήθηκε τραυματισμό και παρακολούθησε  την άνοδο της Λιβόρνο μαζί με τους φανατικούς οπαδούς στο πέταλο και μετά το τέλος του αγώνα εισέβαλε μαζί τους στο γήπεδο για τα πανηγύρια. Η συνέχεια τον βρίσκει με την Λιβόρνο στην Serie A και την επόμενη χρονιά συνεχίζει ακάθεκτος με 24 γκολ και την Λιβόρνο να καπαρώνει την 8η θέση. Tην τρίτη χρονιά την οδηγεί στην 6η θέση και στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Με 92 γκολ σε μια τετραετία γίνεται οριστικά ένας θρύλος του συλλόγου.

Ο Κριστιάνο δεν πουλούσε οπαδιλίκι,γιατί έτσι γεννήθηκε. Σήκωνε την γροθιά ψηλά για να πανηγυρίσει ενώ ο θρύλος τον ήθελε να γιορτάζει τα γενέθλια του Στάλιν. Όταν υπέγραψε στην Λιβόρνο δήλωσε «άλλοι υπογράφουν σε ομάδες για να αγοράσουν μια Φερράρι, ή ένα γιώτ που κοστίζουν εκατομμύρια λιρέτες. Εγώ αγόρασα την φανέλα της Λιβόρνο…». Ενώ όταν  έπαιζε,δήλωσε:«στην Λιβόρνο παίρνουμε εχθρικά σφυρίγματα επειδή είμαστε κομμουνιστές» . Ο Κριστιάνο εκτός απο επαναστατική θεωρία είχε και δράση. Δέχτηκε 50% μείωση στον μισθό του για να παίξει στην Λιβόρνο μετά την Τορίνο .Είχε διαλέξει τον αριθμό 99 στην φανέλα του (το έτος ίδρυσης της BAL99) ενώ είχε πληρώσει λεωφορείο να μεταφέρει οπαδούς της Λιβόρνο που είχαν εμπλακεί σε επεισόδια.

Ο Λουκαρέλι δεν ήταν μεγάλος σκόρερ μόνο αλλά και μεγάλος άνθρωπος.Αγαπούσε τον τόπο του και βοήθησε μέσα από τα μπόνους της μεταγραφής του την τοπική κοινωνία.Παράλληλα μέσω δηλώσεών του έδειχνε το μεγαλείο του και την σύνδεση του ποδοσφαίρου και της αγαπημένης του ομάδας με την πολιτική δηλώνοντας:

 «Δεν ανέχομαι να λέει ένας ποδοσφαιριστής ότι είναι κουρασμένος. Είναι προσβολή για την εργατική τάξη»

Το παιδί που έφυγε από το Λιβόρνο με το τραίνο κλαίγοντας για την πρώτη του ομάδα έγινε θρύλος. Ένας comandante, σαν το  είδωλό του τον  Τσε,απόλυτος ηγέτης και είδωλο των οπαδών.

Όπως όλα τα παραμύθια, έτσι και του Λουκαρέλι είχε ένα πικρό τέλος, αλλά μόνο ποδοσφαιρικά μιλώντας. Το 2007 η απομάκρυνση του κόουτς Αριγκόνι τον φέρνει σε κόντρα με την διοίκηση και εκφράζει την επιθυμία του να φύγει, προκαλώντας την αποδοκιμασία των οπαδών που τον είχαν σαν θεό. Τελικά μεταγράφεται στην Σαχτάρ, γίνοντας ο πρώτος Ιταλός που αγωνίζεται ποτέ στην Ουκρανία. Το συμβόλαιό του πλέον θα ήταν 10ψήφιο όπως και το επόμενο με την Πάρμα, με την φανέλας της οποίας αποθεώθηκε όταν γύρισε στο Λιβόρνο. Δεν ήταν ποτέ ξανά ο μπόμπερ που ήταν στην Λιβόρνο αλλά αναγεννήθηκε όταν πήγε δανεικός στην ομάδα του το 2009 σκοράροντας 10 γκολ. Το 2012 αποσύρθηκε απο την ενεργό δράση.

Χρόνια πολλά σύντροφε Κριστιάνο και μείνε ήσυχος.Στο ποδόσφαιρο των επιχειρηματιών δεν ήσουν ο μόνος επαναστάτης.Συνεχίζουν στα βήματα της αντίστασης οι αδερφοποιημένοι οπαδοί των ομάδων που λατρεύουμε.

C’est solo AEK-Livorno!!!

 


Comments are closed.