Το διαμάντι της ΑΕΚ από τις στέπες της Τασκένδης!

0

Μιλάγαμε με τον μουσικό Αντρέα Παπαδόπουλο, μέλος του μυθικού συγκροτήματος “Buzuki” που έγραψε τη δική του ασύγκριτη ιστορία στη Σοβιετική Ένωση…

Επιμέλεια – κείμενο: Νικόλας Αγγελίδης

“Εγώ είμαι ΠΑΟΚάρα. Δικέφαλος και εγώ… Όταν επέστρεψα… βρέθηκα στη Βόρεια Ελλάδα. Και έτσι υποστηρίζω τον ΠΑΟΚ… Ξέρω όμως την αγάπη σου για την ΑΕΚ, σε παρακολουθώ καθημερινά και έχω κάτι που θα σου αρέσει…”

Έτσι ξεκίνησε η κουβέντα μας με την ψυχή του θρυλικού συγκροτήματος. Ο Αντρέας Παπαδόπουλος, όταν επέστρεψε από τα χρόνια της πολιτικής προσφυγιάς… στις αρχές της δεκαετίας του ’80, μετέφερε την ιστορία εκείνης της εποχής, εδώ στην Ελλάδα, αρχικά στην Καστοριά και μετά και σε άλλες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας.

Ο Αντρέας Παπαδόπουλος ξέρει τα πάντα για όλους τους ασύγκριτους καλλιτέχνες που πέρασαν από τη μουσική σκηνή του επικού συγκροτήματος… Σε εποχές που η Σοβιετική Ένωση πλυμμύριζε από αγάπη για την Ελλάδα και τη μουσική της, γύριζαν κάθε σημείο της ενωμένης τότε υπερδύναμης και μετέφεραν την Ελλάδα, τον πολιτισμό και την ιστορία της κοντά στους διψασμένους Έλληνες ομογενείς, στους πολιτικούς πρόσφυγες και τα παιδιά τους δηλαδή, αλλά και στους ντόπιους που λάτρευαν οτιδήποτε ελληνικό!

“Ρε συ Αντρέα, τον Αλέκο Παπαδόπουλο που έπαιζε στην ΑΕΚ τι τον έχεις; Ξάδερφο;” ρώτησα αφοπλιστικά στο ξεκίνημα της κουβέντας μας τον Αντρέα, εξηγώντας του ότι δεν θέλω να βάλω σε καλούπια συνέντευξης τη συζήτηση μας… “Όμορφα και ωραία θα τα πούμε μου απάντησε, πίνουμε τσίπουρα τώρα με καλή παρέα, κάτι ΠΑΟΚτζήδες και Αρειανούς. Είναι και δυο φίλοι εδώ που σε ξέρουν…”

‘Ετσι άρχισε η πρώτη ολοκληρωμένη αναζήτηση από πλευράς ΑΕΚ, για το στίγμα που άφησε πίσω του ο δεύτερος “Χατζηπαναγής της στέπας”. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας… γεννήθηκε στην Τασκένδη, στη 10η πολιτεία. Ο πατέρας του ήταν μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού με καταγωγή από την Μεγάλη Βρύση Κιλκίς, ενώ η μητέρα του καταγόταν από το χωριό Νότια της Αριδαίας…

Πήρε τον δρόμο για την προσφυγική ΑΕΚ, το 1976 επί Λουκά Μπάρλου, με μεγάλες τυμπανοκρουσίες. Έναν χρόνο μετά την άφιξη του “Νουρέγιεφ” Χατζηπαναγή στον Ηρακλή, από τον τότε πρόεδρο του γηραιού Νίκο Ατματζίδη. Ο Χατζηπαναγής είχε συμπαίκτη του στην Παχτακόρ τον Παπαδόπουλο και φτάνοντας εδώ, έλεγε σε όλους για το αστέρι… το ελληνόπουλο που είχε ξεμείνει πίσω… Η ιστορία έφτασε με κάποιο τρόπο στα αφτιά του Λουκά Μπάρλου που έκανε τότε τα πάντα για να ενισχύσει την ΑΕΚ. Και έτσι ο Παπαδόπουλος φόρεσε τον δικέφαλο αετό στο στήθος, τη φανέλα της ΑΕΚ που ήταν άλλωστε και η ομάδα του, όπως έλεγε τότε στην Τασκένδη.

Με τον Αντρέα Παπαδόπουλο θυμόμαστε πάνω στην κουβέντα, μια όμορφη ιστορία του τότε…
“Έπαιζε η ΑΕΚ, με τη Δυναμό Μόσχας για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το 1976. Στη ρεβάνς του 2-0 της Αθήνας. Όλοι εκεί στις ελληνικές πολιτείες της Τασκένδης, ήμασταν με την ΑΕΚ τότε… Πήραμε την πρόκριση στα πέναλτι στη Μόσχα και θυμάμαι το πανηγύρι που είχε στηθεί… Οι ντόπιοι δεν μας είχαν πειράξει που πανηγυρίζαμε επειδή είχε χάσει μια δική τους ομάδα, από μια δική μας… Ήξεραν, δεν μας πείραζαν. Ήταν φιλόξενοι, μας αγαπούσαν και τους αγαπούσαμε πολύ. Μεγαλώσαμε με άλλα ιδεώδη, σε άλλες εποχές…”

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος στα πρώτα φιλικά με τη φανέλα της ΑΕΚ βγάζει μάτια και όλοι μιλούν για το άλλο μισό… του Χατζηπαναγή που μας είχε έρθει από τα βάθη του Ουζμπεκιστάν. Στα πρώτα παιχνίδια πέταγε φωτιές, ο Μπάρλος έτριβε τα χέρια του, ο Φάντρονκ είχε αρχίσει να ζορίζεται για το που και πως θα τον χωρέσει στη βασική ενδεκάδα, με μια σειρά από αστέρια παγκόσμιας κλάσης τότε στη σύνθεση της Ένωσης.

Ο Παπαδόπουλος εκτός από τον αγωνιστικό συναγωνισμό εντός ΑΕΚ, είχε και την καταγωγή του να τον κυνηγά… Εποχές δύσκολες τότε, έντονα πολιτικοποιημένες… Ο Φάντρονκ λέει η ιστορία… δεν τον πολυπήγαινε λόγω Σοβιετικής Ένωσης… Αυτό λέει η ιστορία. Έτσι ο κεραυνός της Παχτακόρ, έμεινε στην ΑΕΚ μόλις έναν χρόνο, πριν πάρει τον δρόμο για τον ΟΦΗ το 1977-1978. Ούτε εκεί στέριωσε όπως του άξιζε… και το 1978 πήρε μεταγραφή για τη Νάουσα. Εκεί βρήκε τον τόπο του. Τον λάτρεψε και τον λάτρεψαν… Αγωνίστηκε πέντε χρόνια στη Νάουσα για να κλείσει την καριέρα του στη Βέροια τη σεζόν 1983-1984.

Βάζοντας τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα ασχολήθηκε με την προπονητική, ξεκινώντας από την αγαπημένη του Νάουσα, δίπλα στον Στέφανο Γαϊτάνο αρχικά και στον Γιάννη Μαντζουράκη στη συνέχεια. Το 1988 ανέλαβε πρώτος προπονητής, βγάζοντας παίκτες όπως ο Βασίλης Τσιάρτας, ο Βασίλης Λάκης, ο Μίλτος Σαπάνης, ο Κώστας Παυλόπουλος και ο Δημήτρης Μάρκος που φόρεσαν τη φανέλα της Ένωσης.

Εκτός από τη Νάουσα, ο Αλέκος Παπαδόπουλος έχει κάτσει στον πάγκο της Αναγέννησης Γιαννιτσών, της Νίκης Βόλου, του Ολυμπιακού Βόλου, της Κοζάνης, του Αλμωπού Αριδαίας, του Άργους Ορεστικού, του Οδυσσέα Κορδελιού και της ποδοσφαιρικής Ακαδημίας Α.Ο. Λέοντες Θεσσαλονίκης.

Έφυγε από τη ζωή το 2007, σε ηλικία μόλις 57 ετών. Πηγαίνοντας στο γήπεδο, τον πρόδωσε η καρδιά του. Ο γιός του Μάριος Παπαδόπουλος ήταν επίσης μεγάλο ταλέντο και είχε προταθεί μάλιστα στην ΑΕΚ. Στο βίντεο  – αφιέρωμα που έχει κάνει για τον Αλέκο Παπαδόπουλο η εξαιρετική σελίδα “Παιδιά και Εγγόνια Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων”, φαίνεται ο γιός του Αλέκου Παπαδόπουλου, Μάριος να παραλαμβάνει τιμητική πλακέτα για τον πατέρα του, σε αγώνα που έγινε προς τιμή του στη Νάουσα.

Η σελίδα “Παιδιά και Εγγόνια Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων” ευγενικά μας παραχώρησε το υλικό για να το ανεβάσουμε στη σελίδα του AEK LIVE στο youtube, όπου υπάρχει σπάνιο υλικό για την αγαπημένη μας ΑΕΚ.

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος που ήταν πολύ αγαπητός στην τοπική κοινωνία, διατηρούσε κατάστημα με παιδικά ρούχα, προσπαθώντας έτσι να καλύψει τα προς το ζειν, πέρα από τις δραστηριότητες του στον πάγκο. Πολλοί λένε ότι ως προπονητής ήταν ακόμη καλύτερος απ’ ότι υπήρξε εντός αγωνιστικών χώρων και πως είχε μεγάλο μέλλον μπροστά του!

Παρακάτω δείτε φωτογραφίες και αποκόμματα εφημερίδων της εποχής που δημοσιεύονται για πρώτη φορά!

Και το κερασάκι στην τούρτα! Ο Αλέκος Παπαδόπουλος (δεξιά) με μια σειρά άσων… Κούδας και Ορφανός του ΠΑΟΚ διακρίνονται μεταξύ άλλων… Και δίπλα στον δικό μας Αλέκο Παπαδόπουλο, ποιος είναι λέτε; Ο θρυλικός Σόκρατες!!!

Κλείνουμε με ένα τραγούδι αφιερωμένο σε όλους όσοι έζησαν την πολιτική προσφυγιά στο Ουζμπεκιστάν… Από τον συγκλονιστικό δίσκο του Χαράλαμπου Γαργανουράκη, “Οι ξεριζωμένοι”…


Comments are closed.