Το εγώ του ενός, που πνίγει τα εμείς των πολλών

Τις Ημέρες Αγάπης που διανύουμε, πιστός στην παράδοση θα έπρεπε ίσως να μείνω και την αφεντιά μου, με τους ουρανούς που αγάλλονται, θα μπορούσα ο άθλιος να συντονίσω! Συγνώμη αλλά δεν μου βγαίνει! Ούτε τους άρχοντες μου βγαίνει να καλησπερίσω μήτε για του Χριστού τη Θεία Γέννηση στο αρχοντικό τους μπορώ ελόγου μου πια να μιλήσω

Γιατί αυτοί οι τύποι δεκάρα για τη Γέννηση αλλά και την Διδασκαλία ή τη Θυσία του Χριστού δεν δίνουν. Όλοι τους, με πρώτον και καλύτερο τον άρχοντα των αρχόντων, που δεν είναι άλλος από τον πρωθυπουργό τούτης της χώρας…

Έναν τύπο, που τη Θρησκεία στην πολιτική του έχει εντάξει, την πίστη του με το άναμμα μπόλικων κεριών προβάλλει και την Εκκλησία, με ό,τι αυτή περιλαμβάνει, ιδιοκτησία του ο «μεγάλος» θεωρεί. Όπως και τη χώρα ολόκληρη, με τους θεσμούς και τους ανθρώπους της. Ποια Κυβέρνηση, ποια Βουλή, ποια Δικαιοσύνη και ποια Ενημέρωση! Αυτός πάνω από τα πάντα, αυτός η Ελλάδα ολόκληρη, ο ίδιος η αρχή και το τέλος, ο μοναδικός άπαιχτος, αλάθευτος, άχαστος και άφταιχτος Έλληνας. Κάτι πολύ παραπάνω από άνθρωπος, ίσως Θεός, σίγουρα πάντως Μωυσής! Τι να λέμε τώρα…

Έλα όμως που κάποιοι λένε! Ανάμεσα σε αυτούς κι ελόγου μου, που τα φουσκωμένα σε υπέρμετρο βαθμό «εγώ» καθόλου δεν τα πάω. Ειδικά το ιδιόμορφο και ανισόρροπο «εγώ» αυτού του Μητσοτάρχη, ο οποίος με την ακατάσχετη εγωλογία του, την αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου λαού ακατάπαυστα πυροβολεί και το μυαλό κάθε σώφρονα πολίτη διαρκώς βομβαρδίζει. Γιατί τι άλλο κάνει, όταν λέει «εγώ οργάνωσα την άμυνα κατά της πανδημίας» ή «εγώ δεν πήρα καμιά μελέτη» ή ακόμη «εγώ θα κερδίσω τον πόλεμο της οικονομίας, όπως κέρδισα τη μάχη κατά της πανδημίας». Η περιφρόνηση της πολιτικής με την προβολή του ενός για την ανάδειξη μιας τεχνητής προσωπικής δημοφιλίας! Μάλλον προσωρινής…

Γιατί μέχρι πότε, ένας ολόκληρος λαός, θα δουλεύεται και ταυτόχρονα θα πείθεται; Όσο πυροβολημένος με ψέματα κι αν είναι, όσο αποχαυνωμένος από την προπαγάνδα κι αν δείχνει. Κάποτε από τον λήθαργο θα ξυπνήσει! Δεν μπορεί ρε γαμώτο εσαεί να δέχεται, ότι η θεραπεία εκτός ΜΕΘ είναι το ίδιο αποτελεσματική με την εντός και πως ένα ράντσο στον διάδρομο κάποιου νοσοκομείου τη ζωή του πάσχοντα από Κόβιντ εξασφαλίζει. Δεν μπορεί τις επιστημονικές μελέτες και τις σοβαρές δηλώσεις των ειδικών, αυτών που καθημερινά μάχονται, κάποιοι Ελληναράδες, τάχα μου πατριώτες, μια ζωή να σνομπάρουν και με τα κομπογιαννίτικα λόγια του «παντογνώστη» κι «εγωπαθούς» Κυριάκου στο διηνεκές αυτοί οι ίδιοι αλλά και άλλοι να πείθονται. Ως εδώ και μη παρέκει…

Η Πατρίδα κάποια στιγμή από την πανδημία θα βγει και ίσως κάποτε τα οικονομικά της διορθώσει. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος, αυτή η καθεστωτική αντίληψη για την διακυβέρνηση της χώρας να παραμείνει και το τοξικό περιβάλλον, που ο Κούλης έχει δημιουργήσει, την όποια κριτική στο εξής να δηλητηριάζει, την έννοια του πολίτη στο ελάχιστο να περιορίζει, την κοινωνία ως κορμό της Δημοκρατίας να εξουθενώνει και το χειρότερο, διαλυτικά στους κόλπους της να δρα, ώστε ο «ηγέτης», πίσω από ένα κλίμα τεχνητής αντιπαράθεσης, τις δικές του ευθύνες σταθερά και μόνιμα να κρύβει. Με το «εγώ» του ενός τα «εμείς» των πολλών πλέον να πνίγει και θεσμός στο τέλος να γίνεται…
Καλές γιορτές σε όλους! Παρακατιανούς και άρχοντες, δικούς και αντίθετους, φίλους και οχτρούς! Για να μη λέτε δηλαδή…