Το γκολ της γενιάς μας στα δίχτυα του Πειραιά…

0

Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη μέρα; Η φωνή της μετάδοσης ηχεί στο κεφάλι μας ακόμη… “Βγαίνει πρώτος ο Γιακουμάκης”. Ένα γκολ που ισούται με 100. Στο τελευταίο λεπτό. Μέσα στην έδρα τους. Πόση απόλαυση…

Εκείνη τη μέρα είχαμε πάει με πατέρα, θείο και αδερφό να δούμε το ματς στη Φιλαδέλφεια. Όλη η πόλη στο πόδι. Παρέες, φίλοι, μια κιτρινόμαυρη αύρα γέμιζε τα στενά και τη Δεκελείας. Το ματς εκείνο είναι από αυτά που αισθανόσουν από πριν ότι θα τους την κάνουμε τη ζημιά. Και έτσι έγινε…

Το θέμα, όμως, δεν είναι μόνο η νίκη, αλλά και το πώς ήρθε. Όταν η ΑΕΚ δέχθηκε γκολ στο ’80, φάνηκε να τελειώνουν όλα. “Όχι έτσι ρε γαμώτο” με θυμάμαι να ψιθυρίζω. Λίγα λεπτά μετά ο Τσιγκρίνσκι κάνει το 1-1 και το μαγαζί στη Φιλαδέλφεια πήγε να γκρεμιστεί…

Και πάμε στο γκολ του Γιακουμάκη. Είναι από αυτά τα γκολ που πριν φτάσει η μπάλα στα δίχτυα, το ξέρεις από πριν ότι θα μπει. Από το κατέβασμα του Γκάλο όλο το μαγαζί ήταν όρθιο. Με το που το ‘βαλε ήρθαν τα πάνω κάτω. Σερβιτόροι, θαμώνες, περαστικοί, όλοι ζητωκραύγαζαν… Για λίγα λεπτά χάθηκαν οι ρόλοι στο μαγαζί. Όλοι ζητωκραύγαζαν!

Από τη Φιλαδέλφεια, εγώ προσωπικά πρέπει να ακούστηκα μέχρι το πασαλιμάνι…

Τι ματς θεέ…

Το ’89 της δικιάς μας γενιάς έγινε εκείνο το βράδυ. Τόσο απολαυστικά, τόσο ηδονικά, που δεν πρόκειται να το ξεχάσουμε ποτέ…

Νικόλας Κολυτάς


Comments are closed.