Απολογία ενός γονέα

Ονομάζομαι Τίποτα και είμαι γονέας ενός ποδοσφαιριστή-αθλητή, είμαι γονέας του Παιδιού μου. Του    δ ι κ ο ύ    μ ο υ    παιδιού κύριοι έμπειροι και ειδικοί αρθρογράφοι των οποίων τις “συμβουλές” και τα σιχτιρίσματα έχω επί χρόνια δεχτεί. Του   δ ι κ ο ύ     μ ο υ    παιδιού κύριοι που το γνωρίζετε καλύτερα από εμένα όπως διατείνεστε. Του    δ ι κ ο ύ    μ ο υ    παιδιού του οποίου εγώ θέλω το κακό σε αντίθεση με εσάς που το πονάτε και το λατρεύετε!!

Λοιπόν κύριοι ας εξηγηθούμε. Είστε πολλοί αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξέρετε περισσότερα ούτε ότι έχετε πάρει αγκαζέ το Δίκιο και το δανείζετε κατά βούληση και κατά την κρίση σας. Για μένα -το Τίποτα- είστε ένα τίποτα μπροστά σε αυτό που εγώ λατρεύω: Στο παιδί μου, στο φιλαράκι του, στα άλλα Τίποτα που είμαστε έξω από τα κάγκελα του γηπέδου ή μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών, στις οικογένειές μας αλλά και στην ονειρεμένη μεθαυριανή κοινωνία στην οποία θέλω να ζήσουν όλα τα παιδιά του κόσμου.

Τυγχάνει να έχω μπει στο χώρο (όπως τον αποκαλείται) των Ακαδημιών  εδώ και αρκετά χρόνια. Και μπήκα με χαρά. Επειδή το ποδόσφαιρο είναι το αγαπημένο μου άθλημα, με το οποίο ασχολήθηκα κι εγώ ως παιδί σε κάποιες αλάνες των ονειρεμένων ξένοιαστων εποχών. Επειδή το ποδόσφαιρο εξέφραζε στο μυαλό μου πάντοτε -και τότε, και τώρα- την εικόνα μου για την ποθητή κοινωνία: ομαδικότητα και αξιοποίηση ταυτόχρονα κάθε ατομικής δεξιότητας. Επειδή δεν είναι μόνο Άθλημα αλλά και Εκπαίδευση και Κοινωνικοποίηση και … και … Αλλά και επειδή ο γιος μου – εγώ, δηλαδή κατά μια νεώτερη χρονικά εκδοχή – λάτρεψε αυτό που κι εγώ είχα λατρέψει. Πόση χαρά για ένα γονιό να μοιράζεται το ίδιο πάθος μαζί του, το σπλάχνο του,ε;

Κι εδώ έρχεστε εσείς. Μπαίνετε ανάμεσα σε εμένα και το παιδί μου. Μας παίρνετε από το χέρι και μας καθοδηγείτε σε αυτό το νέο κομμάτι της ζωής μας.

-Να διευκρινίσω  κατ’ αρχάς ποιοι είστε εσείς. Είστε τα στελέχη των ομάδων: προπονητές, γυμναστές, τεχνικοί διευθυντές, σκάουτερ, μάνατζερ. Αλλά και  ιδιοκτήτες των διαφόρων σάιτ, δημοσιογράφοι κ.λ.π.

– Να διευκρινίσω τα περί καθοδήγησης: Εσείς (οι επαγγελματίες του χώρου) μας εκπαιδεύετε για το τι μας περιμένει ως οικογένεια. Δηλαδή: μας εξηγείτε για τα πάνω κάτω που θα έρθουν στην καθημερινότητα ΟΛΗΣ της οικογένειας, μας προτείνετε τρόπους να ανταπεξέλθουμε στις επιπλέον υποχρεώσεις: οικονομικά έξοδα, ανύπαρκτη πλέον οικογενειακή ηρεμία, για τη σχέση του παιδιού με την οικογένεια και το σχολείο, τη σχέση με την ομάδα. Και όλα αυτά τις πολύ συγκεκριμένες δύσκολες αν μη τι άλλο εποχές που ζει η ελληνική οικογένεια.

Βεβαίως ο κάθε γονιός γνωρίζει ότι από τα παραπάνω δεν υπάρχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ εκ μέρους σας. Παρότι οι εποχές έχουν αλλάξει, φαίνεται οτι δεν έχετε αντιληφθεί κάτι πολύ βασικό και καίριο: τις προηγούμενες δεκαετίες (το προσδιορίζω αυθαίρετα μέχρι και τα μέσα του ’90) οι ποδοσφαιριστές ήταν μόνοι τους στα γήπεδα και πολλές φορές ενάντια στη θέληση και κρυφά από την οικογένεια. Αλλά σήμερα, δεν παίζουν μπάλα μόνο τα παιδιά αλλά ΟΛΟΚΛΗΡΗ η οικογένεια, κατά κάποιον τρόπο. Κι αυτό επειδή πολύ απλά έχουν μεταβληθεί οι σχέσεις όπως άλλωστε και η ίδια η κοινωνία.

Ποιος όμως είναι αυτός που δεν το έχει αυτό συνειδητοποιήσει; Η προσωπική μου πείρα κύριοι, βρίσκει εσάς ελλειματικούς. Κι επειδή λοιπόν δεν το καταλαβαίνετε, λειτουργείτε με παρωχημένες πρακτικές που δεν συνάδουν με τις απαιτήσεις του σήμερα. Δεν είστε προσανατολισμένοι σε αυτό που εγώ ονομάζω Εκπαίδευση. Φοβισμένοι οι ίδιοι από τις αβεβαιότητες και τον ανταγωνισμό, βλέπετε εχθρούς και επιδιώκετε να δουλεύετε εν κρυπτώ. Και ο πιο εύκολος συνήθως στόχος δεν είναι άλλος από τον γονέα.

Βεβαίως χρειάζεται πάλι να δώσω διευκρινήσεις:

1. Φυσικά και δεν αφορά σε όλους. Το αντίθετο. Υπάρχουν στο χώρο αυτό απίστευτες προσωπικότητες. Αλλά εγώ δεν μιλάω για το τι συμβαίνει με τα πρόσωπα κυρίως, όσο με το πλαίσιο στο οποίο λειτουργούν.

2. Οι γονείς – οι Τίποτα – αργά ή γρήγορα θα φύγουν από το χώρο. Πρέπει να μείνει όμως το Προϊόν.
3. Κύριο χαρακτηριστικό: ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ εκπαιδευτών. Είναι χαρακτηριστικό πως σε Ακαδημία μεγάλης ΠΑΕ, σε πολλά χρόνια παρουσίας παιδιών συγκεκριμένου τμήματος δεν υπήρξε ποτέ συνάντηση κάποιου στελέχους με τους γονείς έστω για απλή ενημέρωση. Τα παραδείγματα πάμπολλα.
4. Φόβος. ΄Ο,τι γίνεται και στην ελεύθερη κοινωνία μας. Αυτός που έχει πάρει μια θέση με γνωστό, πάντα θα φοβάται ποια σκιά γύρω του έχει δυνατότερο μπάρμπα στην Κορώνη.
5. ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΣΜΟΣ. Ας δούμε τον τρόπο ενημέρωσης του συγκεκριμένου κοινού και θα καταλάβουμε.
6. Υπερθεματίζω στο ότι παρατηρούνται καθημερινά αναξιοπρεπείς συμπεριφορές γονέων. Αλλά αυτά είναι το σαμάρι. Άλλο είναι το γομάρι.

Υ.Γ.: Το σημείωμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσπάθεια εκτόνωσης των έντονων συναισθημάτων που γεννιούνται όταν διαβάζω για πολλοστή φορά για τις ευθύνες των γονέων. Κάθε παράγραφος θα μπορούσε να είναι και ένα κεφάλαιο σε βιβλίο με σχετικό αντικείμενο.

Άγγελος Αλεξάνδρου